ακριβώς, ο γάμος γίνεται για τα παιδιά, αλλιώς γιατί να δεσμευτει κανείς;
Για τους δικούς του λόγους: οικονομικούς (κοινή περιουσία), συναισθηματικούς (κάποιοι/οι περισσότεροι νιώθουν μεγαλύτερη συναισθηματική ασφάλεια σε μια "επίσημη" σχέση) ή άλλους, δικούς τους λόγους. Μας πέφτει λόγος εμάς γιατί θέλει να παντρευτεί ο γείτονας;
Αυτό δεν το λέω για να σε προσβάλλω, ούτε εννοώ τίπότα παραπάνω απο το ότι το γονεικο πρότυπο του ιδίου φυλου είναι πάντα σημαντικό για την σεξουαλική διαπαιδαγώγηση.
Μάλιστα... Δηλαδή θεωρείς ότι εγώ είχα περισσότερες πιθανότητες να γίνω gay λόγω του περιβάλλοντός μου. Έστω ότι το δέχομαι αυτό (αν και ΔΕΝ είναι έτσι και είμαι σίγουρος 99% ότι υπάρχουν έρευνες που αποδεικνύουν κάτι τέτοιο και θα προσπαθήσω να βρω τις πηγές και να τις παραθέσω). So What?
Εδώ σε άλλα σοβαρά επίπεδα διαπαιδαγώγησης προκύπτουν επικίνδυνοι συσχετισμοί πυ θα έλεγε κανείς : μα πώς; Και όμως. Ξέριες οτι παιδιά οικογένειών που κάποιος γονέας αυτοκτόνησε ρέπόυν με πολύ περισσότερες πιθανότητες πρός την αυτοκτονία; Τι να πεί κανείς για γονει΄ς αυτοκαταστροφικούς που τα περισσότερα παιδιά ξεπατικώνουν ακριβώς τις συνήθειες τους. Γιατί; Γιατί δεν ανοίγουν ενα βιβλίο να μάθουν πώς είναι οι άλλοι, τι πιστεύουν, γιατί δεν βλέπουν τους γονείς των φίλων τους να παραδειγματιστούν;
Δεν είναι όλα τα θέματα το ίδιο. Στο θέμα της αυτοκτονίας που ανέφερες οι παράγοντες που ωθούν το άτομο στο να αντιγράψει την συμπεριφορά του γονιού (=αυτοκτονία) σαφέστατα μπορεί να είναι βιολογικοί (τεράστιο ποσοστό αυτοκτονιών αποδίδεται σε καταθλιπτικά επεισόδια ή βαρυές καταθλίψεις, που και τα δύο έχουν βιολογικό υπόβαθρο). Τέτοιους είδους βιολογικές αρυθμίες περνάνε από την μια γενιά στην άλλη...
Στο παράδειγμα της βίας μιλάμε για ένα κοινωνικό φαινόμενο και εκεί πράγματι επικρατεί η κοινωνική μάθηση. Κάποιος δεν γεννιέται βίαιος (αν κ αυτό μπορούμε να το συζητήσουμε) αλλά γίνεται.
Αλλά, η σεξουαλική συμπεριφορά δεν νομίζω ότι σχετίζεται τόσο με την κοινωνική μάθηση, όσο με την βιολογική ροπή. Οι άνδρες, στην πλειοψηφία τους,ελκονται από γυναίκες και οι γυναίκες από άνδρες, όχι γιατί έτσι μάθανε, αλλά γιατί αυτή είναι η σεξουαλική ταυτότητα. Πες το ορμόνες, πες το γονίδια. Αποκλείεται κάποιος να έχει βιολογική ετεροφυλοφιλική ταυτότητα και να γίνει ομοφυλόφιλος με το ζόρι/από μάθηση. Αργά η γρήγορα η ουσιαστική τους σεξουαλική ροπή θα επικρατήσει, πράγμα που βλέπουμε ότι γίνεται και με τους ομοφυλόφιλους που καταπιέζονται για να έχουν ετεροφυλοφιλικές σχέσεις...
Η απάντηση είαι μία. Γιατι το γονεικο πρότυπο παίζει πολύ σημαντικό ρόλο στην διαμόρφωση της προσωπικοτητας των παιδιών
Διαφωνώ. Σημαντικό ρόλο παίζει η διαπαιδαγώγηση από πλευράς των γονιών και όχι το πόσο "άνδρες" ή "γυναίκες" είναι ή το τι κάνουν στο κρεβάτι τους.
πες μου, σε παρακαλώ, ποια είναι τα προβλήματα που δημιουργούνται όταν λείπει το πρότυπο του πατέρα (για παράδειγμα).
δεν θα σου μιλήσω ως ψυχολόγος (άλλωστε ουσιαστικά δεν είμαι), αλλά ως κάποιος που μεγάλωσε με έλλειψη του πατέρα. Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι το συναισθηματικό κενό που αισθάνεται κανείς σε μικρή κυρίως ηλικία, αλλά και το περίεργο αίσθημα ότι είναι δακτυλοδυκτούμενος (γιατί ΝΑΙ, ΗΜΟΥΝ ΔΑΚΤΥΛΟΔΥΚΤΟΥΜΕΝΟΣ ΕΠΕΙΔΗ ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΜΟΥ ΕΙΧΑΝ ΧΩΡΙΣΕΙ!!!). Πέρα από αυτό όμως, εφόσον - όπως είπες- η αγάπη υπάρχει, το συναισθηματικό κενό καλύπτεται εύκολα από τον γονιό και τον κοινωνικό περίγυρο. Εξάλλου νομίζω πως όλοι συμφωνούμε πως σημασία δεν έχει η ποσότητα των συναισθηματικών σχέσεων, αλλά η ποιότητα.
Και, στην δική μου περίπτωση, πολύ καλύτερα που χώρισαν οι γονείς μου. Η προσωπικότητά μου θα ήταν σαφώς διαφορετική (προς το χειρότερο) αν με είχε επηρεάσει ο πατέρας μου στην ανάπτυξή μου και στον τρόπο σκέψης μου...
Θεωρώ (χωρίς
καμμία παρεξήγηση, μιας και δεν αναφέρομαι σε κανέναν προσωπικά!!!) αστείο τον ισχυρισμό ότι η έλλειψη ενός γονεϊκού προτύπου αρκεί για να φέρει την καταστροφή. Εν δυνάμει μπορεί, αλλά αυτός δεν είναι ο κανόνας...
Και αυτό το αποδεικνύουν όλα αυτά τα "περίεργα", "διαφορετικα" οικογενειακά μοντέλα που ξεπετάγονται κατά καιρούς. Κάποτε λέγανε "τι θα γίνει το παιδί χωρίς τον παππού και την γιαγιά", αλλά παρόλα αυτά οι πυρηνικές οικογένειες αναπτύχθηκαν μια χαρά και επιβιώσαμε. Αργότερα ήρθαν οι μονογονεϊκές οικογένειες, και όλοι αρχίσανε την καταστροφολογία για το τι θα γίνουν τα παιδιά αν οι γονείς χωρίσουν. Ε, σαφώς και τα παιδιά δεν έγιναν εγκληματίες, κακοποιοί ή αυτοκτονικοί, τουλάχιστον όχι σε μεγαλύτερο ποσοστό από τον υπόλοιπο πληθυσμό.
Προς Θεού! Δεν λέω ότι το μονογονεϊκό πρότυπο είναι καλύτερο από το συνηθισμένο οικογενειακό μοντέλο (μπαμπάς-μαμά-παιδια). Αυτό που λέω είναι ότι όσα και να είναι τα προβλήματα του κάθε εναλλακτικού μοντέλου, δεν είναι αναγκαία περισσότερα από τα προβλήματα άλλων μοντέλων.
Τα ίδια που ισχύουν για το μονογονεϊκό οικογενειακό μοντέλο άνετα μπορούμε να πούμε ότι ισχύουν πάνω-κάτω και σε κάθε άλλο διαφορετικό μοντέλο προκύψει στο μέλλον (π.χ. τώρα ομοφυλόφιλη οικογένεια).
Το Α και το Ω είναι το συναίσθημα και η ασφάλεια. Αν υπάρχουν αυτά τότε τα προβλήματα εκμηδενίζονται
