Αλήθεια πως μπορεις να είσαι τόσο σίγουρος ότι η Ορθοδοξια ειναι η μοναδική αληθινη θρησκεία που υπαρχει και οτι ο τριαδικος θεος ειναι ο μοναδικος αληθης αναμεσα στις αλλες 5000++ θεοτητες που εχει επινοησει ο ανθρωπος απο το μυαλο του στα πλαισια των θρησκειων και των παμπολων αιρεσεων?? Πώς μπορεις να ξερεις οτι οντως υπαρχει θεος που δημιουργησε το συμπαν?? Και αν υπαρχει θεος δημιουργος του συμπαντος γιατι να ασχολειται με εμας τα ανθρωπακια που ειμαστε κατοικοι ενος μικροσκοπικου πλανητη σε εναν γαλαξια στον οποιο απαριθμουνται 200.000.000.000 αστρα και ηλιακα συστηματα?? Και αν υπαρχει και ασχολειται με εμας, γιατι αυτος ο θεος να ταυτιζεται με τον χριστιανικο θεο και οχι πχ με τον αλλαχ?? Μόλις έκανες τρια τεραστια λογικα αλματα...
Για ποιον λογο θεωρειται αυτό παραλογο, γιατι να μην εχουν δικιο οι πολυθεϊστικες θρησκειες που στο κατω κατω της λογης ειναι και αρχαιοτερες απο τις ιουδαϊκες?? Άπειρο απο την εποχή του Ομήρου λέγεται απλώς αυτό που δεν μπορεις να εκτιμησεις, να υπολογισεις, δεν σημαινει απαραιτητα οτι ειναι κατι τεραστιο μεσα στο οποιο περιλαμβανονται ολα τα υπολοιπα που υπαρχουν...Πάρε παραδειγμα τα διαγραμματα Venn που μαθαμε ολοι μας στην θεωρια των συνόλων...Είναι πασιφανές ότι το σύνολο των φυσικων αριθμων Ν είναι "μικρότερο" απο το σύνολο των ακέραιων αριθμων Ζ και αυτο με την σειρα του "μικρότερο" απο το σύνολο των πραγματικων αριθμων R, και ομως και τα τρία αυτα συνολα είναι άπειρα όχι επειδη όλοι οι αριθμοι που επινοησε ο ανθρωπος περιλαμβανονται σε αυτα αλλα απλώς και μόνο επειδη εμεις σαν ανθρωποι δεν μπορουμε να διανοηθουμε το ποσοι αριθμοι-στοιχεια υπαρχουν σε αυτα τα συνολα...Έτσι το διαγραμμα των φυσικων αριθμων προφανως θα περιλαμβανεται μεσα στο διαγραμμα πχ των πραγματικων αριθμων και ας ειναι απειρα και τα δυο...Που ειναι το περιεργο δεν το βλεπω...
Αυτό πάλι γιατι είναι πλάνη? Γιατί το άπειρο πιστευεις οτι ειναι "προσωπικο" αντι για "απροσωπο"?? Αν ισχυριζεσαι οτι ο θεος ειναι απειρος και ολα οσα κτιστα υπαρχουν περιλαμβανονται μεσα σε αυτον τοτε ολο το συμπαν ειναι ο θεος, άρα αφου καθε τι βλεπουμε και παρατηρουμε ειναι θεος θα ελεγες οτι δεν μπορει να ειναι προσωπικος, να εχει δηλαδη συγκεκριμενα χαρακτηριστικα και να τον κατανοουμε κιολας αφου ο ανθρωπος δεν μπορει να καταλαβει την εννοια του απειρου...
Τότε γιατι ένα Τέλειο Ον που ειναι απειρο και ακτιστο δημιουργησε τον κοσμο και εμας μαζι?? Τι αναγκη ειχε ο Θεος και σε τι ακριβως εξυπηρετηθηκε με την δημιουργια του ανθρωπου και του συμπαντος που αν θυμαμαι καλα δεν ειχε και καλό τέλος αυτή η ιστορία?? Όταν δημιουργεις κατι, φτιαχνεις πχ μια εφευρεση, γραφεις ενα βιβλιο κλπ το κανεις για να βελτιωθεις, να γινεις καλυτερος σε κατι στο οποιο κρινεις οτι εχεις προβλημα, για αυτο υπαρχει η δημιουργικοτητα στον ανθρωπο αλλα και σε καθε αλλο ειδος στον κοσμο(πχ τα μυρμηγκια με τις φωλιες τους, οι μελισσες με το να παραγουν μελι, οι πιθηκοι με το φτιαχνουν πρωτογονα μικροεργαλεια κλπ)...Ο Θεός ομως μας λες οτι ειναι Τέλειος και οτι δεν αναγκη τιποτα απολυτως, αρα τι αναγκη ειχε να δημιουργησει τον κοσμο?? Μια υπαρξη που ειναι τέλεια, οπως μας λες, ΔΕΝ δημιουργει, απλώς υπαρχει εις τον αιωνα τον απαντα, δεν εχει αναγκη να κανει το ο,τιδηποτε ακριβως επειδη δεν εχει αναγκες...
Τότε γιατί πιστευεις οτι ο Θεός είναι τριαδικός, δηλαδή ότι έχει Τρεις υποστασεις και Τρια προσωπα?? Ο αριθμος τρία δεν είναι παρα ενας φυσικός αριθμος που επινοησαν οι Ινδοι τον 6ο αιωνα και σημερα τον γνωριζουμε λογω των Αραβων, αρα απο την στιγμη που χρησιμοποιεις εναν απλό αριθμο που εφηυρε ο ανθρωπος για να περιγραψεις τον θεο σου ΗΔΗ τον συγκρινεις με κατι και μαλιστα ανθρωπινο, αρα ατελες...
Καμία σχέση! Σου μιλησα ηδη για συνολα που ενω ειναι απειρα εν τουτοις ειναι και αυτα υποσυνολα αλλων "μεγαλυτερων" συνολων...Ένα ακομη παραδειγμα! Οι πραγματικοί και οι μιγαδικοι αριθμοι, και τα δυο θεωρουμε οτι υπαρχουν και ομως και τα δυο ειναι απειρα, τι θα πει οτι δεν "χωρανε", ποια ειναι η εννοια του χωρου?? Και τι θα πει "που να χωρεσουν", αφου ο θεος ειναι αυλος και αχωρος, δηλαδη οτι δεν περιοριζεται απο κανεναν χωρο??
Όχι απαραιτητα οπως ειδαμε!
Αυτο οπως ειπε και ενας ακομη ειναι το επιχειρημα του Καρτεσιου, οτι ο θεος υπαρχει διοτι η ανυπαρξια ειναι μορφη ατελειας και ο θεος ειναι τελειος, και αυτος λογικα αλματα εκανε, απο που και ως ήξερε εκ των προτερων οτι υπαρχει θεος για να καταληξει επειτα στο (καθολου ασφαλες) συμπερασμα οτι ειναι και τελειος??
Νομιζω οτι ο Dias έχει δικιο με το post του...
Sommerfeld ενδιαφέρον το ποστ σου και σίγουρα έχει ορισμένα άλλα ενδιαφεροντα σημεία.Θα μου επιτρεπεις να σου πω ότι σε ένα μεγάλο κομματι του κειμενου σου έχω ήδη απαντήσει με τα παραπανω κείμενα.Το ενδιαφερον σημείο στο οποίο στέκεσαι είναι το εξης.Γιατί εμας τα πεπερασμενα όντα μας δημιουργησε απο το μηδεν ενώ δεν είμαστε τίποτα μπροστά στην απειρία Του.Αν τίποτε δεν ανάγκασε το Θεό να δημιουργήσει, γιατί τότε αποφάσισε να το κάνει;
Πράγματι η φυση μας είναι πεπερασμένη και ατελής,ενω ο Θεός είναι άπειρος και τέλειος.Αλλά αυτο δεν σημαίνει όμως οτι μας θεωρεί ασημαντους ή ότι πρεπει εμείς να νομίζουμε οτι Σκεφτεται για εμάς υποτιμητικά.
Ο σκοπός της δημιουργίας των αγγέλων και των ανθρώπων δεν έχει να κάνει με κάποια ανάγκη του Θεού.Ο υλικός κόσμος ή ακόμη και αυτός ο πνευματικός κόσμος των αγγέλων δεν μπορεί να προσφέρει κάτι επιπλέον στη δόξα του Θεού.
Ούτε επίσης τίθεται θέμα θείας μοναξιάς.Καθως ενα τέτοιο αισθημα είναι αποτελεσμα έλλειψης και είναι παθος.Παθη δεν ισχυουν για τον Θεό λοιπον.Ποσο μαλλον να αισθάνεται και κατι τέτοιο.
Ο σκοπός της δημιουργίας των αγγέλων όπως και των ανθρώπων φανερώνεται απο τους πατέρες της Εκκλησίας οι οποίοι λένε ότι ο Θεός μας έδωσε ύπαρξη και ζωή γι΄ εμάς τους ίδιους, με κίνητρο την «εκστατική» του αγάπη και αγαθότητα και με σκοπό να συμμεριστούμε ως λογικά όντα τη μακαριότητά του.Μετέχουμε στη Θεία μακαριότητα (Άκτιστο φως) και τρεφόμαστε με τη διαρκή θέα του προσώπου του Θεού. Ωστόσο αυτή η συμμετοχή στη θεία μακαριότητα ωθεί τις αγγελικές και ανθρωπινες δυνάμεις σε μία συνεχή ανοδική πορεία, σε μία πορεία προς τη πνευματική τελειότητα.
Ο κόσμος δεν δημιουργήθηκε άσκοπα ή από ανάγκη.Δεν είναι επίσης μια αυτόματη απόρροια ή ξεχείλισμα από το Θεό, αλλά η συνέπεια της θεϊκής εκλογής.
Αρα ο Θεός είναι αγάπη.Και οχι μονο είναι αγαπη,αλλα μας καλεί κιολας να ερθουμε σε κοινωνία μαζι Του,σε ένωση μαζι Του.Καλεί ολους τους ανθρώπους ανεξαιρέτως να δεχτούν το αίτημα Του και να οδηγηθουν σε μια κοινωνία αιωνίων και απείων θεών.
Σαν δημιουργός, λοιπόν, ο Θεός βρίσκεται πάντα στην καρδιά κάθε πράγματος διατηρώντας το στη ζωή. Αλλά, ενώ είναι παρών παντού στον κόσμο, ο Θεός δεν πρέπει να ταυτιστεί με τον κόσμο.
Οσον αφορά το ερωτημα σου γιατί ο Θεός είναι Τριαδικός.
Τρεις τρόποι υπάρξεως είναι στην μία άπειρη Θεότητα:το αγέννητο,το γεννητό και το εκπορευτό. Τρόποι υπάρξεως είναι αυτά που πάνε με τα υποστατικά ιδιώματα.Ετσι ξέρουμε οτι ο Πατέρας είναι το αναίτιο και αγέννητο,ο Υιος είναι το γεννητό και το Αγιο Πνευμα είναι το εκπορευτό.
Δευτερον γιατί έχουμε και την μεταμορφωση του Χριστού στο Όρος θαβωρ,οπου αποδεικνύεται οτι ο Χριστος δεν απλά μόνο ένας άνθρωπος αλλά είναι ο Υιος του Θεού,το δεύτερο πρόσωπο της Τριαδικής Θεότητας.Είναι με άλλα λόγια Θεός και άνθρωπος.Μαθαίνουμε στην Αγία Γραφή ότι λίγο πριν εισέλθει ο Χριστός στην Ιερουσαλήμ, για τελευταία φορά, για να οδηγηθεί στο σταυρό, παρέλαβε τους τρεις πιο στενούς και αγαπημένους μαθητές του, τον Πέτρο τον Ιάκωβο και τον Ιωάννη, και ανέβηκαν στο όρος Θαβώρ.Και εκεί κάποια στιγμή, ο Χριστός παρουσιάσθηκε, για λίγο, όχι όπως φαινόταν μέχρι τότε αλλά με τη θεία του δόξα. Τη θεία του δόξα που είχε ως Θεός αλλά και ως άνθρωπος και που μέχρι τότε την κρατούσε κρυμμένη. Το πρόσωπο του έλαμψε σαν ήλιος και τα ρούχα του σαν φως. Το φως αυτό, όπως λένε οι πατέρες της Εκκλησίας, δεν προερχόταν από έξω αλλά από μέσα του, από την φύση του, ήταν δικό του φως. Δεν είχε καμμία σχέση με το φως του ηλίου και ήταν αφάνταστα πιο λαμπρό, πιο φωτεινό, πιο θερμό. Ήταν το άκτιστο φως που εξέπεμπε η θεότητα του Χριστού και όχι το κτιστό φως του ηλίου. Η αγία Γραφή λέει ότι ο Χριστός έλαμψε σαν ήλιος το πρόσωπό του και σαν φως τα ρούχα του, απλώς για να πάρουμε μια ιδέα εμείς που δεν είδαμε το γεγονός, ώστε να σχηματίσουμε κάποια εικόνα της λαμπρότητας που είδαν οι μαθητές.
Αυτό είναι το γεγονός της Μεταμορφώσεως δια του οποίου ο Χριστός έδειξε την αληθινή του ταυτότητα. Έκανε μια παρουσία του δοκιμαστική, θα λέγαμε, αποδεικτική του πως θα έλθει στην δευτέρα παρουσία. Έδειξε την δόξα του την εκτυφλωτική, την ανείπωτη γλυκύτητα και απόλαυση που νοιώθουν όσοι αξιώνονται να την δουν. Έδειξε ότι είναι Θεός και Κύριος νεκρών και ζώντων.
Τρίτον Ο Θεός είναι Τριαδικός επειδή έτσι θέλησε ως «αγάπη» που είναι. Αν ο Θεός δεν ήταν Κοινωνία Προσώπων, θα αυτοκαταργείτο, γιατί μόνο ως "Αγάπη" ο Θεός μπορεί να υφίσταται ως Θεός.
Θα ήταν μια μοναχική ύπαρξη κλεισμένη στον Εαυτό της.
Σκεψου το αντίστοιχο παράδειγμα με εμάς.Αν υπήρχε ένας μόνο άνθρωπος στον κόσμο, δεν θα είχε νόημα να έχει «όνομα», δηλαδή να διακρίνεται από κάποιον άλλον. Ο Θεός κατά τον ίδιο τρόπο, ως υπόσταση, ως πρόσωπο, θα αυτοκαταργείτο.
Επειδή όμως ο Θεός αγαπάει την ύπαρξη ετέρων προσώπων, και αυτό είναι χαρακτηριστικό της ύπαρξης Του, αγαπα την υπαρξη ως εννοια γενικοτερα. Και εκφράζεται ως Δημιουργός Θεός. Η ενδοτριαδική αγάπη είναι πρωτογενής, εκ της οποίας όλα τα άλλα ξεκινούν. Από αυτή ξεκινάει η αγάπη του Θεού προς τα δημιουργήματά Του.
Η ουσία λοιπόν είναι αυτό που λεει ο Objectivism και επιασε το νοήμα.Ο σκοπος του ανθρώπου είναι να ενωθεί με την απειρία του Θεού.Να ενωθεί με ακτιστο φως Του και να γίνει άπειρος κατα χάριν.
