Eγώ εδώ και τρεις εβδομάδες είμαι σε καινούρια σχέση με έναν άντρα 57 ετών. Τον γνώρισα σε μια ποιητική βραδιά, πιάσαμε την κουβέντα, ανταλλάξαμε τηλέφωνα και βγαίνουμε 2-3 φορές την εβδομάδα. Δεν είναι ότι είμαι τρελά ερωτευμένη με αυτόν τον άντρα, αλλά υπάρχει μεταξύ μας καλή επικοινωνία, ψυχική προσέγγιση και κοινά ενδιαφέροντα. Εξάλλου ως άνθρωπος είχα ανάγκη μια αγκαλιά και μια παρέα και όχι μόνο

. Μπορεί ο Αντώνης να είναι πολλά χρόνια μεγαλύτερος μου, αλλά είμαι κι εγώ αρκετά μεγάλη. Ένας άντρας συνομήλικός μου θα κοιτάξει μια τριαντάρα. Σε μια σαραντάρα συνήθως δείχνουν ενδιαφέρον άνθρωποι 50+. Τι να λέμε τώρα; Η ηλικία είναι αρνητικός παράγοντας και δεν αφήνει πολλά περιθώρια επιλογής. Έτσι, τώρα πλέον δεν είναι επιλογή μου να είμαι με μεγαλύτερο, αλλά αναγκαιότητα, για να έχω κι εγώ μια παρέα χωρίς πολλές υποχρεώσεις. {Ούτε εγώ δηλαδή θέλω γάμο ούτε αυτός}. Κρατάω ως θετικό το γεγονός ότι έχουμε πολύ καλή επικοινωνία. Το πάμε όσο πάει, χωρίς κανένα ιδιαίτερο συναίσθημα. Μου αρέσει να μιλάω ρεαλιστικά. Δεν μου αρέσουν οι υπεκφυγές. Ήμουν απλώς σε μια φάση που είχα ανάγκη από μια αντρική συντροφιά.