Θα προσπαθήσω να αιτιολογήσω για ποιο λόγο το να μη γίνει δεκτή στη δουλειά μια γυναίκα μόνο και μόνο επειδή είναι γυναίκα και υπάρχει η πιθανότητα να έχει παιδιά κτλ είναι παντελώς ηλίθιο κοινωνικά (και οικονομικά) από την πλευρά του εργοδότη, εκτός βέβαια από ανήθικο.
Έστω ότι έχουμε μια γυναίκα που πρόκειται να γεννήσει. Από το νόμο δικαιούται
17 εβδομάδες άδεια (εκτός από εξαιρετικές περιπτώσεις). Είναι πια τόσο μεγάλη η χασούρα για τον εργοδότη;
Αποδεικνύεται ότι όταν οι εργαζόμενοι είναι χαρούμενοι και όχι αγχωμένοι, είναι πολύ πιο αποδοτικοί. Επίσης, και οι ώρες εργασίας δεν είναι ανάλογες με την παραγωγικότητα, κάτι που απορρέει από τη μείωση της παραγωγικότητας σε εργαζόμενους που δουλεύουν υπερωρίες και από πιλοτικά
προγράμματα όπου εφαρμόζεται μικρότερο ωράριο εργασίας. Το πόσο καλά θα κάνουν και οι υπόλοιποι εργαζόμενοι τη δουλειά τους εξαρτάται και από το πόσο ευχαριστημένοι είναι από την εργοδοσία. Όταν διαρκώς δημιουργούνται προβλήματα για τον οποιοδήποτε λόγο (πχ μητρότητα) τότε δημιουργείται ένα αρνητικό κλίμα που προφανώς επιδρά στην απόδοσή τους. Αντίθετα, μια γέννηση ενός παιδιού, πάντα φέρνει χαρά σε έναν εργασιακό χώρο.
Από την άλλη πλευρά, οι γυναίκες αποτελούν ένα πολύ παραγωγικό κομμάτι της κοινωνίας, και μπορούν να προσφέρουν πολλά σε ένα πλήθος τομέων. Δεν είναι παράλογο να περιθωριοποιούνται με τέτοιον τρόπο; Έτσι χάνεται από την κοινωνία η δυνατότητα να προοδεύσει όσο δυνητικά θα μπορούσε υπό άλλες συνθήκες. Τότε που η πρόσβαση στη γνώση ήταν περιορισμένη, η πρόοδος ανά τους αιώνες ήταν μηδαμινή, δείτε για παράδειγμα το Μεσαίωνα. Από το Διαφωτισμό και μετά, όπου όλο και περισσότεροι τύγχαναν της βασικής και όχι μόνο εκπαίδευσης, το επίπεδο διαβίωσης έχει βελτιωθεί δραματικά. Αποκλείοντας τις γυναίκες, τις στερούν το δικαίωμα να παράγουν, να δημιουργήσουν και να συμμετέχουν στην πρόοδο της κοινωνίας.
Θεωρώ αδιανόητο νέοι άνθρωποι να αποκλείουν ελαφρά τη καρδία τις γυναίκες από την απασχόληση. Θα πίστευε κανείς πως δεν μπορούν να αντέξουν τον ανταγωνισμό, ή πως η εργασία είναι ο μόνος τρόπος για να επιβεβαιώσουν τον ανδρισμό τους, πράγμα θλιβερό. Το ίδιο δύσκολο είναι και για τις γυναίκες να ισορροπήσουν μεταξύ καριέρας και της θηλυκής εικόνας που πρέπει να έχουν, οι οποίες δέχονται πολλαπλάσια κριτική για την εμφάνισή τους αλλά και τη γλώσσα που χρησιμοποιούν ή τη συμπεριφορά τους.
Όμως, το λάθος της σύγχρονης κοινωνίας είναι ότι δεν αναγνωρίζει την ιδιότητα της γυναίκας-μάνας ως εργασία. Η προετοιμασία παιδιών να ενταχθούν στο κοινωνικό σύνολο ή η εργασία στο σπίτι αποτελεί μια παραγωγική δουλειά για την κοινωνία. Θα έπρεπε δηλαδή, να υπάρχει η δυνατότητα επιλογής ανάμεσα στην εργασία στο σπίτι και στην εργασία εκτός σπιτιού, με μισθό σαν επίδομα στην πρώτη περίπτωση. Έτσι, οι γυναίκες δε θα εργάζονται καταναγκαστικά και μόνο για οικονομικούς λόγους και με κίνδυνο να προκύπτουν τα προβλήματα που αναφέρετε εσείς παραπάνω. Βέβαια, μιας και μιλάμε για ισότητα το σωστό θα ήταν να έχει το ίδιο δικαίωμα και ο άντρας, αλλά σίγουρα ένας από τους δύο της οικογένειας. Με τον τρόπο αυτό, δε θα υποτιμάται και η εργασία στο σπίτι, που μέχρι και σήμερα θεωρείται "γυναικεία" υπόθεση: εφόσον και οι δύο δουλεύουν έξω από το σπίτι, και οι δύο θα δουλεύουν μέσα σε αυτό.