Με αφορμή την είσοδο της "Σλαβομακεδονίας" στο ΝΑΤΟ και τους λοιπούς "διεθνείς οργανισμούς" που την ενδιαφέρουν:
Το δάκρυ του Κωνσταντίνου Καραμανλή
Ο Ιωσή(Χοσέ) Ορτέγκα υ Γκασσέτ το έγραψε, «φιλοσοφικά» μεν, αλλά απερίφραστα: «
Η κυριαρχία της Ελλάδας τελείωσε, οι Έλληνες δεν είναι κλασικοί, είναι απλώς αρχαϊκοί…πάμε να τους αντιταχθούμε στα πιο ουσιώδη σημεία»
[FONT="][1][/FONT].
Ο ελληνισμός, μεταξύ άλλων, είναι ένας ισμός εφιαλτικός, για όλους εκείνους τους παράγοντες της μετα-ελληνικής ιστορίας(Ρώμη-Λονδίνο-Ουάσιγκτον) που επιμένουν, κοντά τώρα δύο χιλιάδες και παραπάνω χρόνια, να τον θάψουν. Κι ως φαίνεται, τούτη τη φορά, θα τους βοηθήσουν όλα εκείνα που χρωστάνε ιστορικά(«κληρονομικά») σʼ αυτόν: η Τεχνολογία. Ή, αλλιώς, η «τέχνη της λήθης» και της «οθόνης»!
Είναι προφανές ότι οι Δεσπότες του αμερικάνικου λαού, ή δεν αγάπησαν ποτέ τους τον ελληνισμό ή, σε διαφορετική περίπτωση, θεωρούν ότι οι σημερινοί κάτοικοι της Ελλάδας, πόρρω απέχουν από «300»(Λακεδαιμόνιους). Και, προφανώς επίσης, για τη δεύτερη εκδοχή, δεν είναι λίγα και τα «δικαιώματα» που τους δώσαμε, ειδικά από το Καλοκαίρι 1974 και έκτοτε. Ή μήπως δεν μιλάνε τη γλώσσα της αλήθειας, τα γεγονότα και τα αποτελέσματα της Μεταπολίτευσης;
Ο Ιστορικός του μέλλοντος, ένα μάλλον μόνον σημαντικό «σημείο» του μεταπολιτευτικού μας αφανισμού, ως συγκεκριμένου «ιστορικο-γεωγραφικού» μορφώματος «Greece», θα θεωρήσει άξιο διδακτικής προσοχής: το «κύκνειο προμήνυμά» του, το δάκρυ του Κωνσταντίνου Καραμανλή στη Θεσσαλονίκη 1992.
Το ξέρουν, Θεός και ψυχογνώστες, ότι ήταν και το μοναδικό σημείο-στιγμή δημόσιας απροκάλυπτης ειλικρίνειας, κατά την μεταπολιτευτική μας αντιφατικότητα. Όλα τα υπόλοιπα σημαντικά που θα την βαραίνουν ιστορικά, ήταν από εκείνα που γίνονταν χωρίς να λέγονταν, επειδή ακριβώς λέγονταν πράγματα, που δεν μπορούσαν να γίνουν. Όπως για παράδειγμα δεν μπορούσε να ξεκινήσει η Μεταπολίτευση με «πολιτική λιτότητας». Δεν πήγαινε παρακάτω (και τότε!) η κατάσταση του λαού. Που εξάλλου, ήταν και με τα όπλα στα χέρια, λόγω επιστράτευσης.
Το δάκρυ του Κ. Καραμανλή ήταν ελληνικό, γιʼ αυτό και τραγικό. Ποτέ του, έτσι από χούι του παιδικό, δεν τον πήγαινε τον «Αγγλο-αμερικάνικο παράγοντα» και το «Λονδίνο με τα λόμπυ» του. Οικογενειακή καταβολή, απʼ τον δάσκαλο πατέρα του, τον «Κυρ-Γιώργη» που θεωρούσε το «εγγλέζικο διαίρει και βασίλευε: απάνθρωπο, ανθελληνικό και αντίχριστο». Μα ήξερε πάντα, απʼ τους φίλους του Γάλλους και Ρώσους στο Παρίσι, από εκείνα που θα γίνονταν αλλά δεν θα λέγονταν(πριν γίνουν) και θα προτιμούσε να μην πει κάτι άλλο( εκεί στη Θεσσαλονίκη 1992), από εκείνα που πλέον δεν θα ήταν εφικτά.
Πόσες φορές δεν θα θυμόταν, μετά το 1968, το δάκρυ εκείνου του Έλληνα Κομμουνιστή, εξόριστου από το 1949 στο «Ανατολικό Μπλοκ», που πήγε να τον βρει στο Παρίσι, για να του δώσει στο χέρι το «Πρόγραμμα του Κ.Κ.Ε., για το Κράτος της Νέας Δημοκρατίας»! Ήταν συνομήλικοι και γνώριμοι απʼ τα χρόνια τα φοιτητικά και είχαν να ειδωθούν από τα χρόνια της Κατοχής. Ήταν και οι δύο εξόριστοι, επειδή δεν τους αγαπούσαν ακριβώς οι ίδιοι «Παράγοντες», οι «Αγγλο-αμερικανοί».
Εκείνον τον παλιό του γνώριμο θα ξαναθυμόταν, την ημέρα που θα βάφτιζε το νέο του κόμμα, ως «Νέα Δημοκρατία». Σαν εκείνον, σκέφθηκε μετά το δάκρυ στη Θεσσαλονίκη 1992, ίσως ένοιωσε, τώρα που έβλεπε: «Πόσο δίκιο είχαν οι Κομμουνιστές το 1968!». Γιατί του είχε πει, αποχαιρετώντας τον ο Έλληνας εκείνος Κομμουνιστής: «
Όσο δεν διαλύονται Άγγλοι και Αμερικάνοι εις τα εξ ών συνετέθησαν, ο κόσμος δεν θα βρει την ησυχία του…και η Ελλάδα μας, θα παραμένει όνειρο αρχαίο!».
Αλλά αναγνώριζε από την άλλη, ότι «ως έχουν τα πράγματα στον κόσμο όμως, μόνον η Αμερική μπορεί να συγκρατήσει την ειρήνη…χάρη της Εθνικής της Ασφαλείας»: έλεγε συχνά παίζοντας γκολφ και… τραγικά ειρωνικά!
[FONT="][1][/FONT] «Τι είναι Φιλοσοφία;»(1958) [ εκδ. W.W. Norton-N. York 1960 σελ. 190] τ.σ.
