Παρεμπιπτόντως, το θέμα είναι για τα θύματα του καπιταλισμού...
-------------------------------------------------------------------------------------
Και από όλο τον πληθυσμό τύχαινε μόνο να πεινάει ο Χότζα και οι δικοί του.
Αλλά κατα τα άλλα δε φταίει η μοιρασιά αλλά η παραγωγή
Ευτυχώς που έχουμε καπιταλισμό, δηλαδή, και δεν υπάρχει κανένας να πεινάει...
well από τη στιγμή που ο κομμουνισμός με αυτή την έννοια όπου πήγε να εφαρμοστεί, απέτυχε, θα μπορούσε να πει κανείς πως η οδός του σοσιαλισμού με τον κεντρικό σχεδιασμό μάλλον απομακρυνόταν παρά προσέγγιζε την αναρχία.
Όχι απλά θα μπορούσε να το πει, το λένε. Ο καθένας μπορεί να κάνει τη δική του εκτίμηση και να τη θεωρεί και σωστή. Υπάρχει, για παράδειγμα, σήμερα συγκεκριμένη κριτική, από το μαρξιστικό-λενινιστικό χώρο, στο πώς οδηγηθήκαμε στη διάλυση της ΕΣΣΔ και το πώς αυτό συμπαρέσυρε τις περισσότερες σοσιαλιστικές χώρες. Τα λάθη ήταν μεγάλα, πολλά και ξεκινούσαν από παλιά. πχ ο ίδιος ο Στάλιν έχει αναφερθεί στο θέμα της γραφειοκρατίας ως πρόβλημα που έπρεπε να επιλυθεί. Το οποίο, βέβαια, δε επιλύθηκε ποτέ.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα όλων, όμως, ήταν η εισαγωγή μεθόδων διοίκησης και οικονομίας που ήταν φιλελεύθερες/καπιταλιστικές παρεκκλίσεις. Για παραδειγμα, ναι, η εισαγωγή καπιταλιστικών οικονομικών στοιχείων μπορεί να έδινε ένα μικρό boost στην αρχή, αλλά λειτουργούσε σαν τα ναρκωτικά: χρειαζόταν όλο και μεγαλύτερη δόση. Συν το ότι είχε ως αποτέλεσμα να εμφανιστεί έντονη διαφθορά και στον κόσμο και στο ΚΚ (το οποίο πλέον στα πλαίσια της "δημοκρατίας", άφηνε στους κόλπους του σχεδόν οποιονδήποτε), με την πλήρη ανοχή και αδιαφορία του τελευταίου. Όλα αυτά οδήγησαν και σε επανεμφάνιση των ανισοτήτων.
Ένα παράδειγμα, ανέφερα. Υπάρχουν και άλλα πιο πολιτικά, αλλά θεωρώ ενδιαφέρον ότι η τελειωτική κατρακύλα ξεκίνησε με την εισαγωγή καπιταλιστικών μεθόδων στην οικονομία, σε μία χώρα που τα σοβιέτ ήταν, ουσιαστικά, ανύπαρκτα και υπήρχε μόνο το Ανώτατο Σοβιέτ που εκλεγόταν και λειτουργούσε λίγο-πολύ σαν ένα συνηθισμένο κοινοβούλιο.
Το θέμα, όμως, που σχολίασα εγώ δεν ήταν περί κάποιας αποτυχία της αναρχίας (εννοώντας, εδώ, τις μεθόδους μετάβασης, όχι τον κομμουνισμό), σωστά; Θα μπορούσα να σχολιάσω και επ' αυτού, αλλά, για να είμαι ειλικρινής, βαριέμαι.
Πι-laugh
δεν θεωρώ σοβαρό άνθρωπο το Λαφαζάνη
Γιατί, ρε, Βασίλη, δεν είναι σοβαρός ο Λαφαζάνης;
Ο άνθρωπος είναι απόλυτα σταθερός στις απόψεις του. Όπου δει ΚΚΕ εσωτερικού, μπαίνει μέσα.
Δεν ψηφίζεις για να πεις "κάτι", εγώ τουλάχιστον, ψηφίζω αυτόν που πιστεύω πως θα αξιοποιήσει στο έπακρο τη θέση του συγκριτικά με τιους υπόλοιπους πάντα.
Η θέση του είναι, λίγο πολύ, προδιαγεγραμμένη σε αυτό το πλαίσιο που κινείται. Δεν είναι τυχαίο το ότι έχουν περάσει τρεις πολιτικές κυβερνήσεις με αρχηγούς που αλλάζουν στάση, μόλις ανέβουν στην εξουσία. Ήταν σίγουρο ότι αυτό θα γίνει, και δεν είναι θέμα Παπανδρέου/Σαμαρά/Τσίπρα. Ευθύνεται το πλαίσιο, δηλαδή ο καπιταλισμός, οπότε και εκεί πρέπει να στρέφονται τα βέλη μας.
