Εννοείται ότι μια στα τόσα μπορεί κι εγώ να πιω ένα ποτηράκι παραπάνω και να κάνω κεφάλι... αλλά στην ηλικία που είμαι το να μεθήσω έως λιποθυμίας και ξερατών είναι κατάντια
Στην ηλικία σου, όπως πολύ σωστά είπες, είχε πλάκα!
Ας μιλήσουμε λοιπόν για τα στερεότυπα της δικής σου εποχής γιατί στη δική μου εποχή είχαμε άλλα στερεότυπα...
Το να θες να χτυπηθεις 3 ωρες με δυνατή μουσική δεν καταλαβαίνω γιατί χρειάζονται το χόρτο γιατί εγώ ακόμα και τώρα στα 37 μου το κάνω ψιλοάνετα χωρίς καμία ουσία
Αυτό όμως που τελικά βγάζω σαν συμπέρασμα και της δικής μου εποχής αλλά και της δικής σου, είναι ότι τα άτομα τα οποία κάνουν συστηματική χρήση ουσιών, το κάνουν για να "ξεχωρίσουν" με κάποιο τρόπο ... όχι στους γονείς τους (γιατί οι γονείς δεν τα μαθαίνουν ποτέ αυτά)... όχι στους φίλους (γιατί με τους φίλους το κάνουν παρέα) ... αλλά στον ίδιο τους τον εαυτό, γιατί είναι παιδιά που δεν έχουν αυτοπεπίθηση ίσως, γιατί είναι παιδιά που δεν έχουν πραγματική φροντίδα και ενδιαφέρον απ την οικογένεια τους ίσως, γιατί είναι παιδιά που απλά κάπου θέλουν να νιώσουν "είμαι κι εγώ εδώ και μπορώ να κάνω τα πάντα", γιατί προφανώς κάποιος δεν τους έδωσε τη σημασία που χρειάζονται κι αξίζουν.
Ως ενήλικας και αρκετά αποστασιοποιημένη πλέον από τέτοιου είδους συναισθηματικές ανασφάλειες αυτά που σου γράφω μπορώ να τα δω με μια σχετική άνεση γιατί "ήμουν κι εγώ εκεί".... στα 37 λοιπόν ένα άτομο το οποίο θα ήταν στη δική μου παρέα, και άρα θα ήταν σχετικά κοντά και στην ηλικία μου... με οικογένεια πιθανά κλπ κλπ κλπ... αντιλαμβάνεσαι και μόνος σου ότι ένα άτομο που έχει ανασφάλειες 15χρονου δεν είναι εύκολο να είναι παρέα ενός ενήλικα.
Να εξηγήσω εδώ κάτι που ίσως παρεξηγηθεί
Δεν είναι ότι απαξιώνω από την παρέα μου τα πιθανά 15χρονα... ίσα ίσα! Που μου αρέσει να κάνω παρέα με κάποια 15χρονα και να μαθαίνω όσα μπορώ κι εγώ από αυτα... αλλά ένας 40άρης με ανασφάλειες 15χρονου είναι κακός συνδυασμός... πολύ κακός!