Π.χ. μια φορά είχα πάει τον μπαμπά μου στην εφημερία του Γεννηματάς, ο άνθρωπος ήταν με στραμπουληγμένο αστράγαλο, και ο γιατρός που τον είχε δει το πρωί είχε πει να ξαναέρθει το απόγευμα και να μην πάρει νούμερο, απλά να μπει κατευθείαν. Εμένα αυτά δεν με αρέσουν καθόλου γιατί κάνω αυτά που κοροϊδεύω και του το είχα πει ξεκάθαρα, αλλά ήταν ανένδοτος, και έτσι φτάνουμε στα επείγοντα της Ορθοπαιδικής, μπαίνω μέσα και βλέπω έναν ειδικευόμενο με φάτσα και ηλιθιότητα επιπέδου Φρανκενστάιν και κάτω. Προφανώς μόλις είχε αλλάξει η βάρδια γιατί ο συγκεκριμένος ειδικευόμενος, με έστειλε κανονικά να πάρω νούμερο προτεραιότητας (αν και του εξήγησα πολλάκις ότι ερχόμαστε συστημένοι και ότι και αν είχα τους ίδιους ενδοιασμούς, δεν ήταν η κατάλληλη ώρα να αυτοεπιβεβαιωθώ), περιμέναμε περίπου 1 ώρα, και όταν ήρθε η σειρά μας και μπήκαμε μέσα, με το που άκουσε ότι μας εξέτασε ο Χ γιατρός, απλά είπε "Είναι στον 2ο. Πάτε να τον βρείτε". "Μήπως να τον πάρετε τηλέφωνο?", ρωτάω ευγενικά, "γιατί ο μπαμπάς μου είναι με πρησμένο πόδι". "Όχι βέβαια, να τον δει από κοντά, θα πάτε να τον βρείτε". "Μα, να κατέβει αυτός τουλάχιστον πέντε λεπτά; Μας ξέρει, δεν είμαστε άσχετοι". "Να πας να τον βρεις και να του πεις αυτά που μου είπες". Και έτσι πήγαμε στον 2ο με τα 1000 ζόρια και κουτσαίνοντας, ο γιατρός με το που άκουσε την ιστορία κόντεψε να σκίσει το πτυχίο του, πήρε τηλέφωνο τον Φρανκενστάιν, τον έβρισε, και είπε απλά να πάμε και να μπούμε όπως είμαστε. Πάμε, άλλα 20 λεπτά να κατέβουμε 2 ορόφους (δεν είχε ασανσέρ), μπαίνουμε μέσα, και με το που ακούω πάλι το θεϊκό "ξαναπάρε νούμερο", ε εντάξει κάτι έσπασε μέσα μου και ξεκίνησα να τσιρίζω ότι αν μέσα στα επόμενα 5 λεπτά δεν έχει κοιτάξει τον αστράγαλο του πατέρα μου θα του τραβήξω μια μήνυση για αμέλεια όλη δική του, και κάτι άλλα έλεγα δεν μπορώ να τα θυμηθώ ούτε να ξέρω αν όντως έστεκαν, πάντως μέσα σε μισή ώρα ήμασταν στο ταξί της επιστροφής με μπανταρισμένο πόδι.
Θα γίνω και γω επαγγελματίας υγείας το προσεχές διάστημα, σίγουρα ο φόρτος και η κούραση θα είναι τεράστια, αλλά αν ποτέ στείλω έναν άνθρωπο που με το ζόρι στέκεται όρθιος, πόσο μάλλον να περπατήσει, να ανέβει και να ξανακατέβει 2 ορόφους με τα πόδια σε ένα νοσοκομείο δεκαετίας '30, ελπίζω ότι κάποιος νοήμων συνάδελφος θα έχει τα κότσια τουλάχιστον να με βρίσει για την μαλακία μου.