
Αν αυτό που λες ισχύει, ότι δηλαδή η πλειοψηφία του λαού είναι τσιγκούνηδες και δεν δίνουν στον συνάνθρωπο που έχει ανάγκη, τότε το κοινωνικό κράτος είναι αυτομάτως αντιδημοκρατικό και φασιστικό, διότι δεν αντιπροσωπεύει την γνώμη της πλειοψηφίας, άρα και πρέπει να καταργηθεί. Επίσης αυτά τα πράγμα που περιγράφεις, η νοοτροπία του δεν δίνω, έχει καλλιεργηθεί από τον ίδιο το κρατικό μηχανισμό και το κράτος πρόνοιας. Πριν το 40 όταν το κράτος είχε πολύ μικρή δύναμη οι άνθρωποι αυτοοργανώνονταν στις τοπικές τους κοινωνίες. Οι γείτονες προφανώς και βοηθούσαν ο ένας τον άλλο, και αυτό μπορείς να το διαπιστώσεις πηγαίνοντας σε οποιοδήποτε χωριό και παρατηρώντας την κοινωνική συμπεριφορά των υπερηλίκων και συγκρίνοντάς τες με τις επόμενες γενιές. Από τότε που το κράτος άρχισε να παίρνει πάνω του τον τομέα της πρόνοιας οι άνθρωποι απομακρύνθηκαν, γιατί πλέον δεν χρειάζεσαι την βοήθεια του γείτονα, πας στο ταμείο και παίρνεις το τσεκ από το κράτος, που το πήρε δια της βίας από τον γείτονα μέσω της φορολογίας. Αφού δεν χρειάζεται λοιπόν την βοήθεια του γείτονα και δεν χρειάζεται και αυτός τη δική σου, μπορείς να τον ανταγωνίζεσαι, να εύχεσαι να πεθάνει η κατσίκα του κτλ, πράγματα που δεν μπορούσες να τα κάνεις πριν την ύπαρξη του κράτους πρόνοιας. Ο κρατισμός δεν διαλύει μονάχα την οικονομία, διαλύει και την συνοχή της κοινωνίας.