Μόνο που δεν μπορείς να γνωρίζεις ποιος καταστράφηκε καθαρά λόγο ατυχίας και ποιος καταστράφηκε λόγο δικής του ανοησίας.
Τουλάχιστο δεν μπορείς να το γνωρίζεις μαζικά σε επίπεδο κρατικής πρόνοιας. Το κράτος για να δώσει τα επιδόματα απλά κοιτάει ποιος είναι άνεργος ή ποιος έχει κάτω από κάποιο εισόδημα, μη αιτιοκρατικά δηλαδή κριτήρια. Έτσι θα πάρει βοήθεια και ο τεμπέλης αλλά και ο άτυχος. Η διαφορά με την ιδιωτική πρόνοια είναι αυτή ακριβώς. Αν πας π.χ σε μια εκκλησία να ζητήσεις βοήθεια υπάρχουν συγκεκριμένες διαδικασίες, εξομολογείσαι στον παπά, ώστε να καταλάβει τι φταίει και μη μεταχείρισή σου είναι προσωπική. Γι'αυτό αποτελούν και πολύ καλύτερες προνειακές δομές από το κράτος.
Η φιλανθρωπία γενικώς είναι πάρα πολύ δύσκολο πρόβλημα, καθώς θες να να βοηθάς μόνο όσους είναι ανήμποροι καθαρά λόγω τύχης, αν π.χ. είσαι οικοδόμος και πέσεις από τη σκάλα και σπάσεις τα χέρια σου, αυτό ήταν θέμα τύχης και το να σε βοηθήσει κάποιος οικονομικά δεν θα δημιουργήσει πρόβλημα καθώς δεν πρόκειται να σου δώσει κίνητρο να ξαναπέσεις από τη σκάλα. Αν όμως εξασφαλίζεις έξτρα εισόδημα το χρόνο σε ανθρώπους χωρίς δουλειά εκεί δίνεις κίνητρο για περαιτέρω αεργία. Στην Αμερική το φαινόμενο είναι πλέον τραγικό καθώς κάποιος που δεν δουλεύει, μια single mom ας πούμε εξασφαλίζει από το κράτος γύρω στα 30 χιλιάρικα το χρόνο. Υπάρχει περίπτωση αυτή η γυναίκα να αρχίσει ποτέ να δουλεύει?