Όλες οι ανθρώπινες κοινωνίες έχουν ένα βασικό πρόβλημα. Τον υπερπληθυσμό. Κάθε γεωγραφική περιοχή στην οποία ζει μια ανθρώπινη κοινωνία μπορεί να υποστηρίξει διατροφικά μόνο έναν συγκεκριμένο και περιορισμένο αριθμό ατόμων, ο οποίος εξαρτάται από τις γεωγραφικές συνθήκες της περιοχής και το τεχνολογικό επίπεδο της κοινωνίας. Καθώς οι άνθρωποι συνεχίζουν να αναπαράγονται μόλις ο αριθμός ξεπεράσει αυτό το όριο θα αρχίσουν να δημιουργούνται προβλήματα από την έλλειψη τροφής. Κάποιοι δηλαδή θα αρχίσουν να πεινάνε και αυτό θα δημιουργήσει ένοπλες συγκρούσεις και αστάθεια. Έτσι λοιπόν πρέπει να βρεθεί κάποιος τρόπος ελέγχου του πληθυσμού. Ο φυσικός τρόπος είναι συνήθως ο θάνατος από ασιτία ή η εξάπλωση κάποιες επιδημίας, αλλά επειδή μια επιδημία μπορεί να πάρει ανεξέλεγκτες διαστάσεις ο άνθρωπος στράφηκε από νωρίς σε τεχνητούς τρόπους ελέγχου του πληθυσμού κατά κύριο λόγο μέσο του πολέμου και της δουλείας.
Η δουλεία είναι ένας αρκετά αποτελεσματικός τρόπος να λυθεί το πρόβλημα, καθώς ο δούλος είναι ένας άνθρωπος που ζει λίγο, καταναλώνει λίγο και για όλη την διάρκεια της σύντομης συνήθως ζωής του παράγει πολύ περισσότερα σε σχέση με αυτά που καταναλώνει. Καθώς οι δούλοι είχαν πολύ μεγαλύτερο ρυθμό θνησιμότητας από τους ελεύθερους ανθρώπους ο θεσμός καθιερώθηκε σαν τρόπος να τόσο ελέγχου του πληθυσμού, αλλά και εξασφάλισης των εργατικών χεριών που χρειάζονταν για την υποστήριξη των αναγκών της υπόλοιπης κοινωνίας. Ας μην ξεχνάνε ότι στο παρελθόν, δεν είχαμε μηχανές και έτσι η παραγωγικότητα μας ήταν πολύ περιορισμένη και ως εκ τούτου όλα τα αγαθά πολύ ακριβά. Υπήρχε δηλαδή μικρή προσφορά αγαθών και μεγάλη ζήτηση και συνεπώς είναι πολύ λογικό να δημιουργηθεί ένα σύστημα όπου κάποιοι άνθρωποι εξαναγκάζονται να καταναλώνουν πολύ λίγα, ενώ παράγουν πολύ.
Η ουσιαστική μείωση και εν τέλη η κατάργηση της δουλείας έγινε μετά την βιομηχανική επανάσταση, όταν δηλαδή ο κόσμος άρχισε να χρησιμοποιεί σε πολύ μεγάλο βαθμό τις μηχανές. Η πολύ υψηλή παραγωγικότητα που δημιούργησε η βιομηχανοποίηση των μηχανών έκανε την δουλεία ασύμφορη, καθώς πλέον ήταν πολύ προτιμότερο ο δούλος να πληρώνεται έτσι ώστε να μπορεί να καταναλώνει, ώστε να αυξάνει της ζήτηση για τα αγαθά τα οποία ήταν πλέον ευρέως διαθέσιμα. Περάσαμε δηλαδή στο μοντέλο της καταναλωτικής οικονομίας.
Το θέμα δηλαδή ήταν πάντα οικονομικό και όχι ηθικό και αυτός είναι και ο λόγος που η δουλεία κάλλιστα μπορεί να επιστρέψει αν ξαναδημιουργηθούν οι ίδιες συνθήκες στον πλανήτη. Αυτό μπορούμε επίσης να το διαπιστώσουμε αν κοιτάξουμε τους τομείς στους οποίους συνεχίζει να υπάρχει δουλεία ακόμη. Αυτό συμβαίνει είτε μέσω της παιδικής δουλείας σε κάποιες χώρες του τρίτου κόσμου, είτε μέσω των sex slaves. Ουσιαστικά η δουλεία θα εκλείψει εντελώς όταν θα έχουμε ρομπότ που θα μπορούν να προσφέρουν σεξουαλικές υπηρεσίες ίδιες ή ανώτερες από αυτές μια γυναίκας sex slave και όλο το κομμάτι του traficking θα είναι πλέον οικονομικά ασύμφορο.
