Διαβάζοντας την Ιστορία μας, θα σας αναφέρω ένα περιστατικό για να δούμε ότι ο δικομματικός τυχοδιωκτικός αποτελεί ένα από τα ήθη και έθιμα αυτού του τόπου. Το δίπολο "Κούλης-Τσίπρας" του 1880 ήταν "Τρικούπης-Δηλιγιάννης". Με ιστορικά ντοκουμέντα, ο Δηλιγιάννης είχε εκδηλώσει φλερτ για την αδερφή του Τρικούπη και έφαγε πόρτα από τον Τρικούπη, γιατί ως γνωστό, τότε οι γυναίκες δεν είχαν λόγο στα ερωτικά τους. Ο Δηλιγιάννης το κράτησε άσχημα και δήλωνε ότι σε ό,τι θα έκανε ή θα έλεγε ο Τρικούπης, θα έλεγε και θα έπραττε το αντίθετο με όποιο λαϊκισμού. Τα συμπεράσματα δικά σας, για το ποιόν της πολιτικής διακυβέρνησης της χώρας. Άνθρωποι με προσωπικά απωθημένα, ασελγούν και ασέλγησαν σε έναν λαό ο οποίος ανατράφηκε με τέτοιες αξίες.
Ο Δηλιγιάννης ήταν παράδειγμα λαϊκιστή πολιτικού καθώς δεινός νομικός, είχε μάθει να πλάθει συνειδήσεις καθώς ο λαός ήταν απαίδευτος και σε γραμματική μόρφωση (μην ξεχνάμε ότι η Ελλάδα δεν ήταν όπως σήμερα). Το ερώτημα μένει, αν και κατά πόσο η εκπαιδευτική αναγέννηση με σχολεία και φροντιστήρια αντί να ξυπνήσει τους πολίτες, τους αποχαύνωσε χειρότερα διαιωνίζοντας τα λάθη του παρελθόντος. Η ιστορική άγνοια καλά κρατεί. Ρωτήστε έναν σημερινό 15χρονο ή μια 17χρονή ή έναν 25χρονο να σας πει αν γνωρίζει το Κίνημα στο Γουδί. Μάλιστα μπορεί να σας απαντήσει ότι ίσως είναι τίποτα για τον Αλέξη Γρηγορόπουλο. Η πιο ενδεικτική ερώτηση είναι ο νομός Ροδόπης ποια πρωτεύουσα έχει. Η Ιστορία επίσης αναφέρει με μελανά γράμματα και το ανθρωποειδές, τον Ιωάννη Κωλέττη ως τον πατέρα της φαυλοκρατίας στην Ελλάδα. Εισήγαγε την διαπλοκή ως ηθική της πολιτικής καριέρας. Ο πολιτικός του τυχοδιωκτισμός ήταν αδίστακτος καθώς χρησιμοποιούσε πολλές φορές ανήθικα μέσα, μέχρι και δολοφονίες για να αντιμετωπίσει τους αντιπάλους του και να συνεχίσει τη θητεία του στην πολιτική. Παρόμοια συμπεριφορά έχουν τα σημερινά "τζάκια" που αντί για δολοφονίες, χρησιμοποιούν την δολοφονία μνήμης και τον καταιγισμό πληροφοριών σε βαθμό που οι πολίτες συνηθίζουν στην ανοχή.
