Παναΐαμ μακρυνάρι! Και πρέπει σε ένα προς ένα να σας απαντήσω υποθέτω ε; Όχι πως θα σας έπειθα για κάτι ποτέ, μιά και ούτε εσείς είστε δεκτική σε ανοίκειες απόψεις αλλά ούτε και για 'μένα έχει κάποια σημασία στα αλλοπρόσαλλα πεδία μου να σας μετακομίσω
Είναι κάτι που σε πληροφορώ μετά λόγου γνώσεως οτι μόνο εσύ μού το δημιουργείς. Γενικά θα με χαρακτήριζα ως προβλέψιμο άτομο.
είπαμε, οι μετριοφρονες και ταπεινοί κληρονομήσουσι(ν) μιά θέση στην παράδεισο, πλην οι δυό μας (και καμιά δεκαριά μπανιστηριτζήδες που είναι ον λάιν κρυφά
) μιλάμε εδώ.
Ανησυχώ λίγο. Αλλά δε σε πιστεύω οτι τις προηγούμενες φορές δεν ήσουν σοβαρός. Καμιά φορά οι μεγαλύτερες αλήθειες λέγονται εν είδει πλάκας. Καμιά φορά τα αστεία πονάνε περισσότερο και από τα σοβαρά.
Με εξωθείτε στην ακόλαστη επιλογή απάρνησης μπουρδοειδώς φέρεσθαι για ιδέα μ' ;
Μα γιατί. Εσύ λες οτι πρέπει να μην υποπίπτουμε στης ανίας και της βαρεμάρας τα θέλγητρα και πρέπει να κρατάμε το ενδιαφέρον ζωντανό. Άσε με κι εγώ να κρατάω τη σκέψη μου σε εγρήγορση, έτσι, για να σπάσουμε τη μονοτονία βρε αδελφέ, όπως λέει κάποια που ξέρω.
Δεν το κάνετε αυτό κυρία μου! Αυτό αφορά το μέσα σε σχέση, τον μονογαμικό συνδυασμό βουνού τε και θαλάσσης, όχι το αλληλοφάγωμα μυστάκων σε ένα φόρουμ μεταξύ δύο εντελώς αγνώστων νικσ!
Όχι τους βαρβάρους μου!!!!
Απολείπειν ο θεός Χιμέλαν
Σαν έξαφνα, ώρα μεσάνυχτ’, ακουσθεί
αόρατος θίασος να περνά
με μουσικές εξαίσιες, με φωνές—
την τύχη σου που ενδίδει πια, τα έργα σου
που απέτυχαν, τα σχέδια της ζωής σου
που βγήκαν όλα πλάνες, μη ανωφέλετα θρηνήσεις.
Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
αποχαιρέτα την, την Aλεξάνδρεια που φεύγει.
Προ πάντων να μη γελασθείς, μην πεις πως ήταν
ένα όνειρο, πως απατήθηκεν η ακοή σου·
μάταιες ελπίδες τέτοιες μην καταδεχθείς.
Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
σαν που ταιριάζει σε που αξιώθηκες μια τέτοια πόλι,
πλησίασε σταθερά προς το παράθυρο,
κι άκουσε με συγκίνησιν, αλλ’ όχι
με των δειλών τα παρακάλια και παράπονα,
ως τελευταία απόλαυσι τους ήχους,
τα εξαίσια όργανα του μυστικού θιάσου,
κι αποχαιρέτα την, την Aλεξάνδρεια που χάνεις.
Ώπα. Βρήκα κάτι που δεν καταλαβαίνω και που ίσως είναι το κλειδάκι για όλες τις κατά καιρούς διαφωνίες μας. Γιατί το να ζούμε στον πλανήτη μάς δημιουργεί και χρέος το οποίο πρέπει να εκπληρώσουμε σε αυτόν; Γιατί το χρέος να μην είναι απέναντι στον εαυτό μας να τον κάνουμε ευτυχισμένο και να είναι προς τον πλανήτη ή το σύμπαν ή όπως αλλιώς το βλέπεις; Εγώ δε νιώθω οτι επιβαρύνω κανέναν πλανήτη με την παρουσία μου ούτε και χρωστάω τίποτα σε κανέναν παρά μόνο στον εαυτό μου και στους ανθρώπους που έχω επιλέξει να έχω στη ζωή μου.
Ξέρω, μην το πεις: με ζηλεύεις.
Μεγάλο θέμα ανοίγετε εδώ, αναφορικά με το πως βιώνει κανείς την παρουσία του στο σύμπαν. Βδομάδες θα μπορούσα να σας μιλάω σχετικά και μάλλον αινιγματικά θα με λοξοκοιτούσατε στο τέλος τους. Οπότε ναι, προβλέψιμος ας φανώ και 'γω λέγοντας πως όντως σας ζηλεύω. Iδίως αν συνυπολογίσουμε και την σχετική μας διαφορά στου πλανήτη την επιβάρυνση με τα 80 γεμάτα γεμάτα κιλά μου αναφορικά με το δικό σας βάρος το πενιχρό
Πιστεύεις λοιπόν οτι τώρα προς τα 40 σου που ανασκευάζεις σημαίνει οτι συμφωνείς τελικά με τη δική μου άποψη; Ή οτι συμφωνείς με τη δική σου μεν αλλά σε έχει κουράσει η προσπάθεια προς το ποσοστό του 80%;
Και τελικά καλέ μου, ποιον επεδίωκες να ικανοποιήσεις προσπαθώντας το σκορ του 80%; Εσένα; Την κοινωνία; Τους δικούς σου ανθρώπους; Ή τον πλανήτη στον οποίο λές οτι χρωστάς;
Μα σας είπα! Την ζαχαρώνω υπό όρους την άποψή σας και εκ του ασφαλούς!
Κι όσο για το τελευταίο ερώτημά σας, σας έχω εξηγήσει νομίζω. Όταν κανείς δέχεται συγκεκριμένες επιρροές (τις οποίες επίσης σας έχω παραθέσει) από όταν θυμάται τον εαυτό του, δύσκολο να καταλογίσει υπαιτιότητες σε οποιονδήποτε άλλο εκτός από το τομάρι του. Οπότε, δικολαβικά σκεπτόμενος θα απαντήσω πως ναι μεν τον εαυτό μου έτσι όπως είχε διαμορφωθεί να ικανοποιήσω επεδίωκα πλην στον πλανήτη το αποδίδω μιά και έτσι με συμφέρει Ο_θ
Με μπερδεύεις όμως. Λες οτι ο ανταγωνισμός είχε βαρύ τίμημα όμως δεν τον απαρνείσαι. Δε θες ούτε να ανοίξεις ένα μικρό παραθυράκι να δεις πώς θα ήταν η ζωή σου αν όχι με μηδενικές φιλοδοξίες, με λιγότερες πάντως. Πώς ξέρεις οτι αυτή η ολιγάρκεια θα σε αρρώσταινε; Ο ανταγωνισμός τί σού έκανε;
Γιατί απαρνιέται ο κόσμος το κυνήγι της ευτυχίας; Γιατί είναι τόσο κακό να θες με πάθος να είσαι ευτυχισμένος; Μήπως γιατί πιστεύουν οτι ο μόνος τρόπος να το πετύχεις είναι πατώντας επί πτωμάτων; (σκέψη...)
(μα να σας βραχυκυκλώσω δεν επεδίωκα έτσι κι αλλιώς; :-φατσούλα_ντροπής_και_καλά)
και δεν σας μίλησα για τον κόσμο, ο οποίος ούτε που ξέρω τι κάνει με τις στοχοθεσίες του κι αν το κυνήγι ευτυχίας κατακριτέο το θεωρεί. Προσωπικά, αυτό που σας είπα είναι πως στην τελεολογία ύπαρξής μου το κυνηγητό της ευτυχίας απλά δεν υφίσταται ως παράμετρος και συνιστώσα. Κι όσο για την τελευταία σας απορία (''Μήπως γιατί πιστεύουν οτι ο μόνος τρόπος να το πετύχεις είναι πατώντας επί πτωμάτων; ''), και 'γω, όπως και σεις άλλως τε, πιστεύω πως για ένα ακόμα στερεότυπο των άτολμων τεμπέληδων που ποτέ δεν εντρύφισαν στο πάκμαν πρόκειται
