Κοίταξε, εγώ συνεχίζω να πιστεύω πως είναι νορμάλ κι αναφαίρετο δικαίωμα οι επαφές με πρώην, υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις, αλλά μπορώ να καταλάβω πως δεν μπορούν να το κατανοήσουν και να το δεχτούν όλοι. Οπότε, όταν έχεις δει πως ο άλλος έχει περάσει απ' το αβέβαιο στάδιο για το πόσο κι αν θα μείνει στη ζωή σου (αν και ποτέ δεν μπορείς να είσαι σίγουρος), τότε αξίζει να κάνεις κάτι που δεν σου αρέσει, αλλά ευχαριστεί/ανακουφίζει εκείνον.
Στη δική σας περίπτωση, δεν μπορούμε να ξέρουμε το background. Μπορούμε να καταλάβουμε, όμως, πως λάθη έγιναν κι απ' τις δύο πλευρές. Τώρα, καλώς ή κακώς, είστε εδώ που είστε, οπότε η φάση είναι «τώρα τι κάνουμε». Αφού δεν μπορείς να το υποφέρεις με τίποτα (και δεδομένου ότι δεν θα βγει τίποτα μέσα από εγωισμούς), το λογικότερο, θαρρώ, είναι να κάνει εκείνη πίσω και να σταματήσει να του μιλάει. Πάντως, 7 χρόνια, που τραβάει όλο αυτό, είναι πάρα πολύ. Κι αυτό που θα πρέπει να σε προβληματίσει πρωτίστως είναι όχι το αν μιλάει με τον πρώην της όσο η όχι και τόσο καλή σας επικοινωνία. Αν δεν υπάρχει εμπιστοσύνη και δεν μιλάς με τον άνθρωπο που είσαι μαζί του, και θεωρητικά θες να μοιραστείς τη ζωή σου με εκείνον, δεν ξέρω... Υπάρχει θεματάκι. Αυτό καταλαβαίνω μέσω των απαντήσεών σου, δηλαδή. Γιατί μέχρι τώρα, αν θυμάμαι καλά, δεν μας έχεις πει τους λόγους που θέλει να διατηρεί επαφή μαζί του. Ή προσπάθειές της να βρείτε μια λύση από κοινού, έστω. Δεν μπορεί να σου λέει «εγώ θέλω να διατηρώ επαφή» τελεία και παύλα. Το λογικό είναι να έχει προηγηθεί συζήτηση, στην οποία έχουν εκφραστεί 5-10 ουσιαστικά πράγματα. Εν ολίγοις, πρέπει να αξιολογηθεί η σχέση μεταξύ σας. Δεν λέει τίποτα το να μη του μιλάει, αλλά η σχέση σας να μην είναι τόσο καλή όσο θα έπρεπε να είναι.
Και πάλι, υποθέσεις κάνω και λέω κάποιες σκέψεις - και συγνώμη γι' αυτό. Εσύ, ξαναλέω, ξέρεις καλύτερα τη κατάσταση, τη καθημερινότητα και τη σχέση σας, οπότε, απ' ό,τι λέμε εμείς, πάρε αυτό που χρειάζεσαι.