Δεν απάντησες grtt. Καλείται ή δεν καλείται να αποφασίσει ο πολίτης και επί ειδικών θεμάτων στο πλαίσιο αυτής της γενικότερης πολιτικής; Ε και στο δημοψήφισμα αυτό γίνεται, υπάρχουν ειδικά θέματα, κυριαρχεί όμως μια πολιτική ευρύτερης έκτασης.
Στις γενικές εκλογές οι ψηφοφόροι καλούνται να επιλέξουν ένα κόμμα βάση της γενικότερης ιδεολογίας τους και της ικανότητας του κόμματος να ανταπεξέλθει στη γενικότερη διακυβέρνηση της χώρας. Για παράδειγμα -θεωρητικά τουλάχιστον- οι ψηφοφόροι της ΝΔ δε θα ψήφιζαν ποτέ ΚΚΕ και το αντίστροφο. Η ΝΔ είναι κόμμα που υποστηρίζει την οικονομία της αγοράς και το ΚΚΕ ότι τα πάντα θα πρέπει να βρίσκονται υπό τον έλεγχο του κράτους. Το πώς εξειδικεύεται αυτό, είναι ένα θέμα που οι ψηφοφόροι το αφήνουν στους κυβερνώντες, γι αυτό εξάλλου τους ψηφίζουν αλλιώς θα κυβερνούσαμε όλοι μετά από κλήρωση.
Το δημοψήφισμα του 2015 μπορεί να τέθηκε συγκεκριμένα, αφορούσε όμως προφανώς μια ετυμηγορία απέναντι στη συνέχιση ή μη ενός συνολικού πλαισίου πολιτικής, όπως είναι ένα μνημόνιο. Δεν είναι το μνημόνιο, ως δομή, ακριβώς όπως ένα εκλογικό πρόγραμμα; Είναι.
Καταρχήν εκτόν από εμένα διαφωνεί ξεκάθαρα και ο ΣΥΡΙΖΑ μαζί σου, τουλάχιστον αυτός του 2015. Αν ήταν έτσι, τότε το ερώτημα του δημοψηφίσματος θα ήταν πολύ πιο απλό:
"Επιθυμείτε την έξοδο της χώρας από την ευρωζώνη Ναι ή Οχι" ή
"Επιθυμείτε την υπαγωγή της χώρας σε νέο μνημόνιο με το οποίο η χώρα θα παραμείνει στην ευρωζώνη ή την έξοδο από το μνημόνιο, τη χρεωκοπία της χώρας και την επιστροφή στη δραχμή;" Αντιθέτως το ερώτημα του δημοψηφίσματος ήταν άκρως τεχνικό (κυριολεκτικά πιο τεχνικό και δυσνόητο δεν γινόταν) και από τα επιχειρήματα των τότε οπαδών του ΟΧΙ είχε γίνει ξεκάθαρο ότι δεν είχαν καταλάβει καθόλου ούτε για τι ψήφιζαν ούτε ποιες ήταν οι επιπτώσεις του Όχι, το κατάλαβε ο ΣΥΡΙΖΑ μετά από αυτό και δεν εφάρμοσε τα αποτελέσματα του
Spoiler
Ειλικρινά εκείνη την εποχή, διαβάζοντας τα επιχειρήματα των οπαδών του Όχι δεν ήξερα αν έπρεπε να γελάσω ή να πάρω φόρα και να χτυπήσω το κεφάλι μου στον τοίχο. Επιχειρήματα του τύπου "Με το όχι θα ενισχυθεί η διαπραγμευτική θέση της χώρας, ότι κανείς δε μπορεί να μας διώξει από το Ευρώ και το ότι οι Ευρωπαίοι οφείλουν να σεβαστούν την ύψιστη δημοκρατική διαδικασία του δημοψηφίσματος" από τη μία με έκαναν να γελάω από την άλλη με εξόργιζαν γιατί ήταν ολοφάνερο ότι δεν είχαν καταλάβει καθόλου πώς λειτουργούσαν οι διαδικασίες στην Ε.Ε. Δηλαδή, έτσι για να μη γράφω πολλά, αν πάρω το τελευταίο των επιχειρημάτων, ήταν σα να πήγαινα σε εσένα και να σου έλεγα "Κοίτα να δεις, έκανα οικογενειακό συμβούλιο με όλους τους συγγενείς μου και με εντελώς δημοκρατικές διαδικασίες αποφασίσαμε ότι πρέπει να μας δανείσεις 10.000 Ευρώ, δεν πιστεύω να έχει πρόβλημα, το αποφασίσαμε εντελώς δημοκρατικά!!!! "
Υπάρχει λοιπόν ξεκάθαρο φάουλ, το οποίο για μένα έγκειται στο τι ορίζουμε ως "ειδικό", ώστε να θεωρούμε το λαό μη ικανό να αποφασίσει επ' αυτού. Υπάρχουν στο σύνταγμα αντίστοιχες δικλείδες, όμως πολλά θέματα, όπως το μνημόνιο του 2015 είναι πρωτίστως πολιτικές και όχι τεχνικές επιλογές.
Το ότι ο λαός δεν είναι ικανός να αποφασίζει για τέτοιο είδους ζητήματα είναι δεδομένο, και αυτό δεν αποτελεί ύβρι προς τον λαό αλλά μια πραγματικότητα. Κανείς δεν μπορεί να είναι ταυτόχρονα και εξειδικευμένος οικονομολόγος, και πολιτικός επιστήμονας και ειδικός σε θέματα παιδείας, υγείας, πολιτισμού, εξωτερικής πολιτικής. Είναι απολύτως λογικό γι αυτό και ο λαός αναθέτει σε ειδικούς αυτά τα ζητήματα. Αν εσένα σου χαλάσουν τα υδραυλικά του σπιτιού σου, δε θα καλέσεις κάποιον ειδικό; Αυτή είναι η δουλειά του. Μπορεί να σου εξηγήσει κάποια πράγματα για κάποιες εργασίες που θα κάνει αλλά δε θα σε ρωτήσει ποτέ "εδώ να βάλω σωλήνα Νο 5 ή Νο 3 και να την ενώσω με αυτό το υλικό ή το άλλο;" ακόμα και αν κάνει ότι σε ρωτάει θα στα πει με τέτοιο τρόπο ώστε να αποφασίσεις αυτό που θέλει εκείνος.
Όλες οι ρυθμίσεις που περικόπτουν εισόδημα σε σημείο ένδειας, που αφαιρούν κεκτημένα εργασιακά δικαιώματα, που παραχωρούν σε συνθήκες αισχροκέρδειας αβέρτα δημόσια περιουσία κλπ.
Αυτές οι ρυθμίσεις ήταν μια πολιτική επιλογή. Μπορούμε να συζητήσουμε σε άλλο θέμα το μνημόνιο και πόσο χρήσιμο ήταν, αλλά κατά την προσωπική μου άποψη η εναλλακτική θα ήταν να είμαστε στη θέση της Αργεντινής και της Βενεζουέλας. Δηλαδή πολύ απλά αν δεν μπαίναμε στα μνημόνια η χώρα θα χρεωκοπούσε και πολύ απλά δε θα συζητούσαμε καθόλου για περικοπή μισθών και συντάξεων, καθώς δε θα υπήρχαν μισθοί και συντάξεις να περικοπούν. Το πρόβλημα με τα μνημόνια ήταν ότι χρειαστήκαμε τρία καθώς, το μεν πρώτο ποτέ δε το εφαρμόσαμε σωστά, το δεύτερο εφαρμόστηκε καλύτερα αλλά πάνω που βλέπαμε φως στην άκρη του τούνελ ήρθε ο ΣΥΡΙΖΑ το μοιραίο 2015 και μας έσπρωξε στο γκρεμό για να εφαρμοστεί το τρίτο, που ήταν χειρότερο από όλα, και να πάρει η σημερινή κυβέρνηση τον τίτλο της πιο πιστής μνημονιακής κυβέρνησης που υπήρξε ποτέ.
Μα πραγματικά πιστεύεις ότι υπάρχει σαν πολιτικό σύστημα δημοκρατία;
Οπότε τι νομίζεις ότι πρέπει να γίνει; Να εγκαθιδρύσουμε την δικτατορία του προλεταριάτου; Να αφήσουμε τη Χ.Α να βρει τη λύση; Μια δικτατορία ή μια επιτροπή σοφών η οποία θα ξέρει καλύτερα από το λαό;
Η δημοκρατία έχει ατέλειες, σαφέστατα, αλλά είναι το καλύτερο πολίτευμα όλων. Ναι, ο λαός πολύ συχνά χειραγωγείται και παραπλανάται και έχει τύχει ολοκληρωτικά καθεστώτα να προκύψουν μετά από εκλογές, αλλά σε κάθε περίπτωση αυτό δε σημαίνει ότι πρέπει να την καταργήσουμε αλλά να τη βελτιώσουμε.
Ασφαλώς και το καθήκον των πολιτών δεν αρχίζει και δεν τελειώνει με τις εκλογές. Για αυτό υπάρχουν ομάδες πίεσης, οργανώσεις, ομάδες συμφερόντων, γι αυτό και μπορεί ο λαός να διαμαρτύρεται. Αλλά, αν και σαφώς οι κυβερνώντες θα πρέπει να λαβαίνουν υπόψη τους τα όσα ο λαός λέει, αυτοί έχουν την τελική ευθύνη διακυβέρνησης της χώρας.
