Αχ φίλη μου!!!! Πόσο δίκιο έχεις. Καμία προσωπικότητα, καμία πρωτοβουλία, καμία επαφή με τίποτα.
Εγώ εν τέλη ξέρεις τι δε καταλαβαίνω; Φαντάζομαι τον εαυτό μου μητέρα στο μέλλον, μπαίνω στη θέση τους, και αναρωτιέμαι ρε φίλε, ποιο το νόημα να θέλω το παιδί μου να κάνει αυτό που του λέω; Ποιο το νόημα να του κόβεις τα φτερά, να του λες "λυπήσου με, μη με αφήσεις μόνη" και να χάσει το παιδί μου το ΜΕΛΛΟΝ ΤΟΥ, να τον ταίζω με παραμύθια για να με λυπηθεί, να κατηγορώ την εκάτοστε "γυναίκα" του ενώ τον βλέπω ευτυχισμένο μαζί της;
Πιστεύω αυτές οι γυναίκες τελικά δεν αγαπάνε τα παιδιά τους, τα ζηλεύουν και δε μπορούν να δεχτούν ότι μπορούν να τα καταφέρουν και χωρίς αυτές, αγαπάνε τον εαυτό τους πιο πολύ.
Αγόρια- άντρες που διαβάζετε αυτό το ποστ, αναρωτηθήκατε ποτέ αν είστε κι εσείς "μαμάκηδες"; Γιατί πολλοί το παίζετε αντράκια και ανεξάρτητοι και δε καταλαβαίνετε καν την επιρροη που έχει η μητέρα σας πάνω σας(με το δικό της τρόπο) και σας είναι τόσο δύσκολο να το καταλάβετε!
#monimou χαχαχ