Πιστεύω πως πρέπει να καταδικάζουμε την πράξη πχ την δολοφονία αυτή καθαυτή που από μόνη της, αποτελεί αποτρόπαια πράξη, δεν μπορεί να θεωρηθεί ελαφριά, βαριά ,έτσι ώστε να κρίνουμε την βαρύτητα της ποινής ξέρω εγώ. Η δολοφονία όπως και να έγινε, είναι δολοφονία, και τέλος !! Τώρα εάν ο δράστης ήταν σε ήρεμη ψυχική κατάσταση, από την επήρεια ουσιών σίγουρα μπορεί να επηρρεάσουν τον τρόπο της δολοφονίας αλλά αφορούν τον δράστη, άσχετα αν ληφθούν υπόψη για την βαρύτητα της ποινής. Εκεί που θέλω να καταλήξω είναι ότι η δολοφονία από μόνη της αποτελεί έγκλημα και χωρίς να λάβουμε τις παραμέτρους που οδήγησαν εκεί και κατά προέκταση τις ειδικές συνθήκες , που δεν δίνουν σε καμία περίπτωση ελαφρυντικά!
Υπάρχει ο φόνος εκ προμελέτης και ο φόνος εξ αμελείας -πακέτο και το να σκοτώσεις κάποιον ενώ είσαι σε αυτοάμυνα (για παράδειγμα τον βιαστή σου). Πεθαίνουν άνθρωποι σε όλες τις περιπτώσεις; Ναι. Είναι οι περιτώσεις συγκρίσιμες; Όχι, γιατί η ειδοποιός τους διαφορά είναι το κίνητρο. Αυτός που κάνει φόνο εκ προμελέτης έχει ένα κίνητρο το οποίο μπορεί να αξιολογηθεί και αντίστοιχα να βρεθούν ή όχι ελαφρυντικά (για παράδειγμα αν ήταν μια πολλαπλά κακοποιημένη γυναίκα που δηλητηρίαζε το σύζυγό της). Αυτός όμως που σκοτώνει σε αυτοάμυνα ή εν βρασμώ, δεν έχει κάτι προσχεδιασμένο.
Δηλαδή αν δολοφονούσαν έναν φίλο σου, θα δικαιολογούσες τον δράστη επειδή το έκανε εν βρασμώ ψυχής; Δεν θα ήθελες να τιμωρηθεί όπως αρμόζει σε μία δολοφονία, θα έλεγες ναι δεν το ήθελε οπότε να λάβει ποινή χαμηλότερης αξίας;
Το λογικό σφάλμα που κάνετε αρκετοί στα ποστ που έχω διαβάσει εδώ και 3 σελίδες (και κυρίως ο φίλος παρακάτω για τον οποίο έχω ετοιμάσει ξεχωριστό σεντόνι), είναι να συμπεριλαμβάνετε τον προσωπικό παράγοντα. ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ ότι αν βλάψουν δικό μου άνθρωπο όχι δικαιολογία δεν θα βρω, θα με κρατάνε και να μην τον κόψω κομματάκια πριν την δίκη. Αλλά εδώ υπεισέρχονται συναισθηματικοί παράγοντες και γι αυτόν ακριβώς τον λόγο δεν θα είμαι εγώ αυτή που θα δικάσω το δράστη, αλλά κάποιος αντικειμενικός και αμερόληπτος.
Εκείνος λυπήθηκε την κοπέλα;Όχι.
Επίσης εκείνοι που λένε ότι δεν κάνουν καλά αυτοί που το χτυπούν θέλω να σας ρωτήσω.Αν η κόρη σας είχε πεθάνει με αυτόν τον τροπο τα ίδια θα λέγατε;Δεν το νομίζω.
Devil αν εγώ ειμουν φύλακας εγώ θα έδινα τα κλειδιά για να τον σπάσουν στο ξύλο.
Πάμε τώρα να δούμε πιο αναλυτικά αυτό που είπα πριν στην Σοφία.
Αν η κόρη μου είχε πεθάνει θα ήθελα τον δράστη να σαπίσει μέσα και να περάσει όσο το δυνατόν χειρότερα γίνεται μέχρι να αποφυλακιστεί, και αν μπορεί και να μην αποφυλακιστεί, ακόμα καλύτερα. Αλλά θα ήταν η κόρη μου και θα έκανα όλες αυτές τις σκέψεις για την κόρη μου που την δολοφόνησε ένας μαλάκας με ψυχολογικά. Εσύ είσαι ένας random τύπος πίσω από ένα πληκτρολόγιο που ηδονίζεται στην σκέψη ότι ο δράστης παθαίνει "αυτό που του αξίζει", και είσαι ο ορισμός αυτού που έγραφα σε προηγούμενα ποστ ότι "ο λαός διψάει για αίμα". Το πόσο θα καθίσει ο δράστης μέσα θα το αποφασίσει ένα δικαστήριο όπου ευτυχώς δεν θα συμμετέχεις εσύ (άσχετο που θα μπαίνεις εδώ μέσα και θα το κρίνεις όσο γίνεται). Και όσο για το αν το αξίζει να μπει στην φυλακή και να του κάνουν τα μύρια όσα, πιθανόν το αξίζει, πιθανόν όχι, αλλά πάλι δεν είσαι εσύ αυτός που θα το κρίνει, ούτε οι φύλακες που περιμένεις να δώσουν τα κλειδιά του κελιού του στους υπόλοιπους κρατούμενους.
Ο ρόλος της φυλακής δεν είναι να σε τιμωρήσει επειδή έκανες κάτι κακό, είναι ιδανικά να σε κάνει να σκεφτείς γιατί το έκανες και να το αποφύγεις στο μέλλον, ή στην χείριστη των περιπτώσεων απλά να σε περιορίσει για να μην το ξανακάνεις. Αν ήμασταν κράτος τιμωρίας θα σκοτώναμε όλους όσους είχαν σκοτώσει, θα ευνουχίζαμε όσους είχαν βιάσει και πάει λέγοντας (και μάλιστα, θα μπορούσαμε να είμαστε αρκετά εφευρετικοί και ανάλογα με το πόσο ειδεχθής ήταν ο φόνος να έχουμε και διάφορους τρόπους να τους εξοντώνουμε, π.χ. απαγχονισμό ή αποκεφαλισμό με στομωμένα τσεκούρια ώστε να πάνε αργά από αιμορραγία). Έτσι το μόνο που καταφέρνεις στην πραγματικότητα είναι να καθαρίζεις έναν τόπο από ψυχασθενείς ή κοινωνιοπαθείς τύπους, οπότε κατά μία έννοια δημιουργείς μία άρια φυλή, και πάνω κάτω μιμείσαι την γενοκτονία έναν αιώνα πριν απλά υπό την ομπρέλα εξάλειψης τους εγκλήματος (δικαιολογίες πάντα υπάρχουν...).
Επιτρέπουμε σαν κοινωνία σε βιαστές ή παιδόφιλους να την βγάζουν με το ζόρι μέσα σε φυλακές γιατί καραδοκούν οι συγκατούμενοί τους, επειδή είμαστε μια κοινωνία που πιστεύει ότι κάπως πρέπει να τους εκδικηθεί. Αυτοί οι άνθρωποι στερούνται το δικαίωμα σε μια νορμάλ ζωή, στην ελευθερία τους, στην δυνατότητα εξέλιξής τους, πιθανόν και το δικαίωμα να κάνουν οικογένεια ή να δουλέψουν σε μια σωστή δουλειά, και ναι όλη αυτή την στέρηση των δικαιωμάτων τους την παίρνουν γιατί την αξίζουν και τους τιμωρούμε για την πράξη τους. Κατά τ' άλλα όμως τους σωφρονίζουμε, επομένως έχουν κάθε δικαίωμα να συνεχίσουν να νοούνται άνθρωποι κατά τ' άλλα, διαφορετικά ας τους πετάξουμε σε μια αγέλη με αγριόσκυλα και ας περιμένουμε να τα δαμάσουν. Το ίδιο πράγμα είναι.
