Από αυτά που διαβαζω εδώ, αλλά κι από αυτά που ακούω έξω, ενισχυεται όλο και περισσότερο η πεποίθηση μου, ότι έχουμε ωραιοποιησει το παρελθόν, αλλά και τον κόσμο έξω από τα σύνορα μας (βλ. Αμερική).
Πουθενά, ποτε, δεν υπηρξε ο κόσμος καλύτερος. Κάθε εποχή έχει δικά της πρόβληματα που καλειται να αντιμετωπίσει. Η κάθε γενιά, έχει τους δικούς της "πολέμους" να πολεμήσει. Δεν υπήρξε ούτε υπάρχει (δε γνωρίζω για το μέλλον) παράδεισενιος τόπος. Ολες οι κοινωνίες έχουν τα θετικά και τα αρνητικά τους πρόσημα. Κάποιες απλά, τείνουν να έχουν περισσότερα θετικά πρόσημα έναντι κάποιων άλλων. Όλα είναι θέμα χρόνου και ισορροπίας. Όλα μπορούν να αντιστραφουν.
Κάπου όμως, χάσαμε την μπάλα, και νομίζουμε ότι κάποτε όλα ήταν καλύτερα, πράγμα που δεν ισχύει. Νομίζουμε ότι κάποτε οι οικογένειες ήταν πιο δυνατές, πιο δεμένες και συνεπως και πιο ευτυχισμένες. Ξεχνάμε βέβαια, ή παραλείπεται ευλογώς, ότι κάποτε οι γυναίκες βιαζόνταν και δερνονταν από το σύζυγό τους, έμεναν μαζί τους για καθαρά οικονομικους λόγους και ουδεμία αγάπη δεν υπήρχε , παρά συμβιβασμός και ανοχή. Ανοχή για τα μάτια του κόσμου και την κοινωνία καταδίκη.
Ετσι λοιπόν, τεινουμε να πιστεύουμε, ότι στην Αμερική, όλα είναι καλύτερα. Στην ίδια Αμερική, όπου ο κάθε τρελός μπορεί μια μέρα να πάει σε ένα σχολείο και να το ανατινάξει ή όπου υπάρχουν περιοχές γκέτο, με εμπόριο ναρκωτικών, πορνειας και όπλων. Στην Αμερικη, όπου για να σπουδάσεις χρειάζεσαι λεφτά, και αν τύχεις φτωχος, τότε αποχαιρετά τα όνειρα σου. Εκεί, όπου η οπλοκατοχή είναι νόμιμη, και κάθε μέρα ένας παίρνει το νόμο στα χέρια του και αφαιρεί μια ζωή. Εκεί, όπου έχουν γεννηθεί όλες οι "ωραίες" ιδέες και εξαπλώνονται λόγω τις παγκόσμιοποιησης και του ίντερνετ. Το αμερικανικό όνειρο, καλά κρατεί. Αλλά, ξεχνάμε ότι είναι ένα όνειρο, εν τέλει.
Τη χώρα που ψήφισε τον Τραμπ. Οκ.
Οι συνεπειες θα φανούν μελλοντικά...
*************
Ζούμε σε μια χώρα, όπου δε μας λείπει πρακτικά τίποτα. Ήλιος, καλό φαγητό, χαρά, δωρεάν παιδεία, όμορφα τοπία σχεδόν μαγικά, γλώσσα κληρονομιά, απίστευτα μυαλά, και τι ακριβώς κανουμε??? Υμνουμε συνεχώς τους άλλους. Μα, οι "άλλοι", εδώ σε έμας στηριχτηκαν. Ξεχάσαμε την κληρονομιά μας, η οποία δεν είναι δική μας, αλλά όλων, όμως την ξεχάσαμε, και προσπαθουμε να βρούμε τις πταίει.
Τις πταιει?? Φταίει που αντί να κληρονομησουμε την ΚΡΙΤΙΚΉ ΣΚΈΨΗ, καθόμαστε και σφαζομαστε. Τρώμε ο ένας τον άλλον στην κυριολεξία.
Κάπου διάβασα, να χαίρονται με όσα έκαναν στον 19χρονο. Και αναρωτιέμαι. Εάν εγώ χαίρομαι που βασανίζουν έναν άνθρωπο,, δε θεωρούμαι συνένοχος του κακούργηματος? Δηλαδή, εγκληματίας θεώρησε μόνο αν διαπράξεις έγκλημα? Πόσοι συναισθήματικοι εγκληματίες άραγε να υπάρχουν? Αν θέλω να θεωρούμαι ανώτερος τότε θα πρέπει να πράττω λογικά. Ερωτήματα όπως "αν το πάθαινε ένα συγγενικο σου πρόσωπο τι θα έκανες" , τα θεωρώ άλογα. Δεν έχει σημασία,, καθώς είτε είναι παιδί μου είτε παιδί ξένο, το ίδιο δικαίωμα στη ζωή θα έχει. Συνεπως, σε κανέναν δεν αξίζει. Ο εγκληματίας θα λάβει τη ποινή που του αρμόζει βάσει νόμου. Τίποτα άλλο.
Έχουμε ασχοληθεί πολύ με αυτό το ζήτημα. Θα έπρεπε να ασχολούμαστε περισσοτερο με το να φτιάξουμε ένα κράτος πρόνοιας με ύψιστο αρχηγό την παιδεία. Η ζωή τρέχει. Τέτοια γινονται συνεχώς. Να σταματήσουμε να παράγουμε ζώα θα έλεγα,, όχι να τα κατακρίνουμε.
ΥΓ. Η ποινη δεν είναι εκδίκηση. Οποιοδήποτε είδος αίσθηματος , μας αποπροσανατολιζει από το πραγματικό πρόβλημα. Αυτό που βλέπω δεν είναι ποινή, αλλά εκδίκηση. Και η εκδίκηση μόνο μίσος και έχθρα γέννα.
Έρχομαι τώρα στο θέμα