Εάν είναι να μιλήσουμε, τότε καλύτερα να ξεκινήσουμε να χτίζουμε σε μία βάση αληθείας
Πρώτον δεν πιστεύω ότι καθιστά κάποιον μη αληθή η λέξη "Γερμανία" σε ένα προφίλ ενός σαιτ γεμάτο από άγνωστα άτομα και ψευδώνυμα αντί βαφτιστικών ονομάτων. Μη αληθής απέναντί σου θα ήμουν εαν σου έλεγα "εγω εδω στη Γερμανία" ή αν δεν σου έλεγα αυτό που σου είπα πιο πριν, παραδοχή ότι μπορεί και να μην ισχύει η Γερμανία. Ο ψεύτης ψεύδεται, εγω απλά δε θέλω να χτίσουμε από τόσο χαμηλή βάση διότι δεν σε γνωρίζω προσωπικώς. Εχουν διαφορά αυτά τα δυο.
Πατρίς< πατρίς άρουρα (=πατρική γη). Η γη-<<οικία>> που κληρονομείς από τους προγόνους-πατέρες σου. Η έννοια έχει χαθεί (σκοπίμως ή ασκόπως) μέσω χρονίων ανεξελέγκτων φυλετικών και μη επιμειξιών και σήμερα φτάσαμε ένα βήμα πιο κάτω και αφήνουμε απλά στους επομένους σκέτη άρουρα, σαν γνήσιοι αρουραίοι.
Επιπλέον και προς αποφυγή παρεξηγήσεων κι επειδή υπάρχουν διάφοροι συλλογισμοί που γίνονται (σκοπίμως) από αυτούς που δεν πιστεύουν σε ράτσες,φυλές όταν ξεκινάνε την επιχειρηματολογία τους, αλλά πιστεύουν σε οποιοδήποτε παράγωγο, τους συμφέρει, όπως ρατσισμός,πολυφυλετισμός, έχω να πω τα εξής:
Σε μία οικία (πατρίδα) κατοικεί μια οικο-γένεια (έθνος). Όπως οι γονείς με τα τέκνα τους έχουν συγγένεια, η οποία αναγνωρίζεται μέσω διαφόρων φυσικών αποδείξεων, τουτ’έστιν έχουν κοινά χαρακτηριστικά που τους διαφοροποιούν από τις υπόλοιπες οικογένειες, το ίδιο συμβαίνει και στην περίπτωση της πατρίδας-έθνους.
Αυτό δεν σημαίνει πως μόνο εμείς έχουμε οικογένεια και όλοι οι άλλοι είναι κατακάθια της κοινωνίας, αλλά ότι έχουμε ένα χαρακτήρα ο οποίος λειτουργεί ως ειδοποιός διαφορά, συντελεί στην ποικιλομορφία, μας ξεχωρίζει, μας ενώνει σε όλες τις συνθήκες καλές και κακές (γι’αυτό και βλέπεις διαλυμένες οικογένειες να <<καταρρέουν>> εντονότερα στα δύσκολα, απ’ότι αυτές που είναι μια γροθιά) κ.α και οφείλουν αυτόν τον χαρακτήρα, να τον προστατέψουν!
Και επειδή αναπόφευκτα πρέπει εδώ που το φτάσαμε, δυστυχώς ή ευτυχώς, να προσαρμόσουμε το ιδανικό, στο πρακτικό κομμάτι, αν είναι να δεχτεί μια οικογένεια αλλότρια μέλη, έστω... Αλλά, ας δεχτεί (προσοχή!) αριθμητικώς ελεγχόμενα κάποιους ξένους (αλλοεθνείς) και υπό προϋποθέσεις μήπως αποφευχθεί η διάσπαση αυτής της συνοχής.
Αν δεν σέβονται, δεν (εκ)τιμούν, δεν δέχονται να αφομοιωθούν (ομοτρόπως,ομογλώσσως, ομοφυλετικώς) και δεν αναγνωρίζουν τον χαρακτήρα αυτών, που τους φιλοξενούν και (εν συνεχεία, υπό προϋποθέσεις) θα τους υιοθετήσουν, κάνοντάς τους ισάξια μέλη της οικογένειας και εσύ συνάμα δεν προστατέψεις την διαφορετικότητά σου, τότε αργά η γρήγορα αφανίζεσαι!
Και μου κάνει τρομερή εντύπωση το γεγονός, ότι συνήθως αυτοί που υπερασπίζονται την πολυπολιτισμικότητα και αγαπούν την διαφορετικότητα, την υπερασπίζονται, διαλύοντάς την δια της εξομοιώσεως!
Ωραία αυτή η ανάλυση και μάλιστα το τελευταίο δίστιχο είναι ακριβώς το ζουμί. Να μη σου κάνει καμία εντύπωση, είναι απόλυτα κατανοητό το όλο σκεπτικό. Τάξη ---> διάλυση ---> Χάος ---> αναδημιουργημένη Τάξη
Ακόμα και στις εκλογές δεν έλεγαν οι πολιτικοί "φέρνουμε κατι νεο" αλλά "τελειώνουμε με το παλιό". Πρέπει να διαλύσεις αυτό που υπάρχει για να χτίσεις κάτι άλλο. Και όπου βλέπεις πολλή διαλυτική τάση, να περιμένεις το νεο σύντομα. Κανείς δεν θέλει αταξία. Μόνο το χάος για να εξυπηρετήσει τη μετάβαση από τη μια τάξη εις την άλλη.
Όμως έχω μια ένσταση:
Ακόμα και οταν ήμασταν μόνοι μας, "καθαροί" (αν ποτέ ήμασταν πράγματι καθαροί από αλλότριες επιρροές), θεωρείς ότι ήμασταν φάρος πολιτισμού αποκλειστικά; Πόσες και πόσες αρχαίες αυτοκρατορίες κατέρρευσαν εκ των έσω και εκ των αδυναμιών τους; Το σύγχρονό μας κράτος, βαφτίστηκε με την απώλεια του Καποδίστρια, ίντριγκες και δολοπλοκίες και χρεωκοπίες, πολλά χρόνια πριν έρθουν οι αλλοεθνείς.
Να ξεχωρίσουμε λοιπόν 2 πράγματα. Τα σύγχρονα συμβάντα που επιτείνουν την ήδη διαλυτική μας διάθεση, και την ήδη σάπια νοοτροπία μας ως έθνος που δημιούργησε και συντηρεί αυτή τη διαλυτική διάθεση. Το να βλέπουμε μόνο το 1ο αλλά να αγνοούμε την ανάγκη για θεραπεία του 2ου δεν θα μας οδηγήσει κάπου. Πριν κατηγορήσεις το γείτονα, φτιάχνεις λοιπόν το σπίτι σου και επιβεβαιωνεις εσυ ο ίδιος ως Έλληνας με τη συμπεριφορά σου και την ανατροφή σου εαν θέλεις να κρατήσεις τις αξίες σου ή όχι.
Ήταν λίγο αλληγορικά όλα αυτά, αλλά είναι ένας ελάχιστος τρόπος να επεξηγήσω βασικές έννοιες σε ανθρώπους που έχουν απολέσει κάποιες βασικές αξίες. Είχα γράψει κι άλλα, δυστυχώς όμως κατά την καταχώρηση υπήρξε πρόβλημα, οπότε ελπιζω να καλύπτεσαι και με μια πιο σύντομη απάντηση.
Πάντως εαν μιλάς για μένα, οι αξίες μου θεωρώ πως βρίσκονται στη θέση τους και σε κατάλαβα απόλυτα έστω και με τη σύντομη απάντηση.
Διατείνεσαι, ότι το να επιλέξεις απλά να στέκεσαι μπροστά απ’το ερείπιο-σπίτι σου και να κοιτάς να σου διαλύουν και τα θεμέλια είναι αναπόφευκτο. Με συγχωρείς, αλλά έτσι σιγουρεύεις ότι δεν πρόκειται ποτέ να ξαναχτιστεί αυτό το σπίτι! Κι αν εσύ έχεις όρεξη για κουλουράκια και καφέ, θα τα απολαμβάνεις σε όποιον επιθυμεί και ωφελείται από το να στα φτιάχνει! Εσύ δεν θα έχεις ποτέ τα δικά σου εργαλεία και με τον φυσικό θάνατό σου, θα χαθεί και η συνταγή!
(Κατανοώ απόλυτα το βαθύτερο νοημά σου, αλλά καλό είναι να ξέρουμε και τις συνέπειες των πράξεών μας, ακόμα κι αν δεν μπορούμε πράγματι να αναστρέψουμε μια κατάσταση, ο,τιδήποτε κι αν αυτή αφορά)
Να χτιστεί ένα νεο, καλύτερο, που να μοιάζει περισσότερο στις αξίες που θέλουμε. Το να διορθώσεις κάτι πολλές φορές έχει μεγαλύτερο κόστος και οχι μόνο οικονομικό. Αυτες τις μπούρδες που λέγανε οι ποταμίσιοι "να φτιάξουμε τα πάντα χωρίς να διαλύσουμε τη χώρα" τις άκουγα βερεσέ. Οχι λήθη, όχι αποτίναξη της κληρονομιάς, μη τα μπερδεύεις αυτα με την διάλυση στα βασικά και ξαναχτίσιμο. Εχει διαφορά αυτό που λες από αυτό που σου λεω.
Λυπάμαι πολύ και για το όποιο πρόβλημα-ανάγκη σου, αλλά κυρίως για την αντιμετώπιση απ'τους γύρω σου, γιατί αυτό σημαίνει πως εκείνοι έχουν μεγαλύτερο. Γι'αυτό και θα συμπληρώσω στα από πάνω, ότι αν δεν είσαι φάρος πολιτισμού εσύ ο ίδιος, οι άλλοι που θα έρθουν σπίτι σου θα έχουν έτοιμη δικαιολογία να σε αποτελειώσουν. Αλλά δεν μπορεί ένα προβληματικό μέλος να νεκρώνει όλο το σώμα και εμείς να χειροκροτούμε υποδεικνύοντας το σώμα για ελαττωματικό.
Μη λυπάσαι, δεν υπάρχει λόγος. Δεν έχω κατι όμορφο, κάτι επιθυμητό. Είναι πρόβλημα, είναι δυσκολία. Ετσι είναι η ζωή. Αλλά δε χρειάζομαι και πολέμιους για κατι για το οποίο δεν ευθύνομαι. Εν πάση περιπτώσει δεν διαφωνούμε απλά μιλάμε.
Εσύ συσχετίζεσαι με άτομα που δεν είναι αυτοί που θέλεις? Μέρος της ελευθερίας είναι και το να μην εξαναγκάζεσαι να συσχετιστείς με άτομα που δεν θέλεις για τους δικούς σου υποκειμενικούς λόγους.
Για τις περισσότερες δουλειές το να είσαι ανάπηρος (ανάλογα με την αναπηρία βέβαια) είναι πρόβλημα. Οπότε αυτό αναμφίβολα θα παίξει ρόλο στην διαδικασία πρόσληψης, καθώς φέρνεις στο τραπέζι ένα πρόβλημα που ο ανταγωνιστής σου δεν φέρνει, και συνεπώς είναι δική σου ευθύνη να έχεις κάποιο άλλο προσόν το οποίο θα το υπερκαλύπτει. Αυτό ισχύει για πάρα πολλά πράγματα και όχι μόνο για την αναπηρία.
Θα μπορούσες για παράδειγμα να μην έχεις γεννηθεί πανέξυπνος, αλλά βλάκας. Θα είχες την ίδια αντιμετώπιση και ίσως ακόμη μεγαλύτερο αποκλεισμό από δουλειές, καθώς πάλι φέρνεις ένα πρόβλημα στο τραπέζι. Στην περίπτωση δε, που ήσουν βλάκας δεν θα είχες και καμία κοινωνική στήριξη, καθώς η βλακεία πολλές φορές είναι αντικείμενο χλευασμού, ενώ πρόκειται ουσιαστικά για την ίδια περίπτωση με την αναπηρία, ένα χαρακτηρηστικό που σου προκαλεί προβλήματα και δεν ήταν επιλογή σου.
Την βλακεία την έφερα σαν παράδειγμα διότι είπες πως είσαι έξυπνος, που σημαίνει πως η ελευθερία της σημερινής κοινωνίας σου επιτρέπει να χρησιμοποιείς την εξυπνάδα (ένα γενετικό λαχείο) σου για να τοποθετηθείς καλύτερα από κάποιον βλάκα στην ζωή σου και να κερδίσεις περισσότερα. Και νομίζω πως γενικότερα είναι καλύτερο να υπάρχει ελευθερία καθώς μέσα από αυτή επωφελούνται έμμεσα και οι γενετικά ατυχείς.
Το αν σε αποκλείει τώρα κάποιος από εργασίες στις οποίες η αναπηρία σου δεν παίζει κανένα ρόλο, διότι αυτός είναι κολλημένος είναι άλλου παπά ευαγγέλιο και δεν έχει σχέση με την ελευθερία. Απλά ψάχνεις να βρεις κάποιον που σκέφτεται πιο σωστά.
Βάζεις πολλά πράγματα στη συζήτηση αδερφέ και θα σχολιάσω μόνο 2 εαν μου επιτρέπεις:
Όντως η αναπηρία είναι ένα πρόβλημα. Αντίθετα όμως μπορεί να ιδωθεί και ως μια ευκαιρία. Η προσαρμοστικότητα των ανθρώπων που τους αχρηστεύεις ένα μέρος του σώματός τους, η ικανότητα να αυτοσχεδιάσουν και να ανταπεξέλθουν σε δύσκολες καταστάσεις, να χρησιμοποιήσουν τους παραγωγικούς πόρους που διαθέτουν, ειδικά δε οταν έχουν αποδεδειγμένα φτάσει στο ίδιο ακαδημαικό ή και πρακτικό επίπεδο με τους άλλους με λιγότερα μέσα, αυτό κάτι λέει.
Εαν ημουν μάνατζερ στην Ελλάδα, θα έκανα αυτό τον κύκλο σκέψης και θα εξέταζα -ακόμα και με πρακτική δοκιμή, δεν είναι ντροπή- το κατα πόσον αυτός ο άνθρωπος θα μπορούσε να ανταπεξέλθει στην εργασία που προσφέρω.
Βεβαίως ένας άνευ όσφρησης ή γεύσης δε θα μπορούσε να είναι σομελιέ σε οινοποιείο. Ή ενας τετραπληγικός δε θα μπορούσε να χορέψει και να κάνει καλλιτεχνικό πατινάζ. Δεκτόν.
Όταν όμως, προσφέρεις δουλειά απολύτως κατάλληλη για την αναπηρία του άλλου, ενώ ταυτόχρονα διαφημίζεις οτι αποδέχεσαι τη διαφορετικότητα και την ισότητα στις ευκαιρίες, και τελικά τον απορρίπτεις, ε εκεί έχεις θέμα υποκρισίας.
Αυτό εξηγώ. Και σε αυτές τις περιπτωσεις Ελλήνων ή πολυεθνικών αναφέρομαι. Να τη χέσω την ισότητα αμα είναι έτσι.
Και οχι φιλε χάκερ, δε μπορείς να συναναστρέφεσαι μονο με όσους γουστάρεις γιατι ετσι δε θα γινει καμία δουλειά σου ποτέ. Κι εγω δε γουστάρω τη γκόμενα του φίλου μου, αλλά αν πω "αντε γαμηθείτε δε σας κανω παρέα" θα χάσω και τον φίλο μου.
Κάπου πρέπει να κάνεις και λίγο το μαλάκα γιατι ίσως έχεις να κερδίσεις κάτι ή ίσως μπορεί να έκανες λάθος στην τελική γι αυτή την τύπισσα και να αποδειχθεί και γαμώ τα τυπάκια. Τόσο σωστοί είμαστε κι αλάνθαστοι κι αποκομμένοι εγωπαθώς από κάθε μορφή σχέσεως προκειμένου να διατεινόμεθα οτι έτσι επιτύχαμε την ελευθερία;
Ας μην μπερδεύουμε την ελευθερία με την ασυδοσία, είναι και λίγο προσβλητικό αν μη τι άλλο.
