Κάτσε λίγο γιατί αυτό δεν το κατάλαβα. Οπότε είναι δίκαιο και σωστό για σένα να δουλεύει κάποιος σε μια ιδιωτική εταιρεία για 25 χρόνια και μετά να τού λένε, δε μας κάνεις πια, άντε γεια; Τί το κακό έχει να δουλεύει κάποιος χρόνια σε μια εταιρεία και να αδιαφορεί για να καλυτερεύσει την εργασιακή του απόδοση; Αν το αφεντικό έχει πρόβλημα με αυτό, ας δώσει τη νόμιμη αποζημίωση κι ας τον απολύσει. Εκτός αν υπάρχει συμβόλαιο που δηλώνει συγκεκριμένα αυτό, εγώ δεν ξέρω επιχείρηση να απαιτεί να μαθαίνεις συνεχώς καινούρια πράγματα για να εξουδετερώσεις τους νέους που τώρα βγαίνουν στην αγορά εργασίας. Εκτός αν η εργασία σου το απαιτεί φυσικά. Αν όμως είναι κάποιος ταμίας σε σούπερ μάρκετ ή ρεσεψιονίστ σε ξενοδοχείο, τί ακριβώς βελτίωση πρέπει να κάνει;
Οι νέοι δεν πρέπει να παίρνουν τη δουλειά των παλιών αλλά να δημιουργούνται επαρκείς θέσεις εργασίας για όλες τις γνώσεις, τις προϋπηρεσίες και τις απαιτήσεις.
Πάντως σχετικά με τον κατώτατο μισθό, τα λαμόγια οι Ελληναράδες εργοδότες θα βρουν παραθυράκια να αποφύγουν την αύξηση. Οπότε ας έχουν αρκετούς υπαλλήλους στην επιθεώρηση εργασίας γιατί θα γίνουν πολλές καταγγελίες οσονούπω.
Ο μόνοι λόγοι που κάποιος θα έπρεπε να δουλεύει στην ίδια εταιρία, ή σε ίδιες ή παρόμοιες θέσεις γενικότερα επί 25 χρόνια είναι
εάν η εργασιακή εμπειρία των χρόνων αυτών του αποφέρει κάποιο πλεονέκτημα απέναντι σε κάποιον καινούργιο, ή εάν κάνει κάτι πολύ συγκεκριμένο και σπάνιο πράγμα που τον καθιστά αναντικατάστατο. Το να είσαι 55 ετών ταμίας σε σούπερ μάρκετ σημαίνει πως πέρασες τα τελευταία 40 χρόνια περίπου της ζωής σου χωρίς να σε ενδιαφέρει ιδιαίτερα το γεγονός του πως θα τα βγάλεις πέρα όταν δεν θα είσαι πια νέος και ακμαίος και ταυτόχρονα δεν θα ξέρεις να κάνεις τίποτα ουσιαστικό. Προφανώς κάθε άνθρωπος είναι ελεύθερος να κάνει αυτήν την επιλογή και έτσι θα έπρεπε να είναι. Το πρόβλημα βρίσκεται στο γεγονός πως πλέον όσοι την κάνουν, την κάνουν εις βάρος των άλλων. Σε παλαιότερες κοινωνίες, ήταν κοινή γνώση πως όποιος δεν φρόντιζε για τα γεράματά του, δεν γερνούσε καλά, ή δεν γερνούσε καθόλου. Αυτή η διαπίστωση σφυρηλατούνταν από την κοινωνία στο κεφάλι των νέων από πολύ μικρή ηλικία και αυτό είχε και τα αντίστοιχα κοινωνικά αποτελέσματα, όπως πιο δεμένες οικογένειες, πιο δεμένες κοινωνίες γενικότερα και πιο παραγωγικούς νέους ανθρώπους, καθώς κανείς δεν κοιτούσε πως να την βγάλει απλά σήμερα και να ξοδέψει ότι έχει, αλλά κοιτούσε την γενικότερη πορεία της ζωής του.
Ένας άνθρωπος 55 χρονών λοιπόν που δουλεύει 35 χρόνια σε low-end δουλείες (με τον όρο low-end θεωρώ τις δουλείες όπου μετά από 6μήνες π.χ. έχεις μάθει τα πάντα και δεν έχεις περιθώρια βελτίωσης) όπως ταμίας σούπερ μάρκετ που ανέφερες έκανε αυτό ακριβώς το πράγμα σε όλη του τη ζωή. Δεν κόπιασε να μάθει κάτι νέο, δεν έφτιαξε κάτι νέο, και γενικότερα προσέφερε στην κοινωνία όση αξία θα προσέφερε και μια αυτόματη μηχανή. Δεν είναι τυχαίο δε πως τέτοιες δουλείες τείνουν να αυτοματοποιούνται όσο περνάνε τα χρόνια. Όταν τώρα έχεις νομοθεσίες οι οποίες ρίχνουν δίχτυα ασφαλείας σε τέτοιους ανθρώπους και τους προστατεύουν από τις κακές επιλογές της ζωής τους, κάνεις δύο πράγματα.
Πρώτον επιβαρύνεις όλους τους υπόλοιπους με τις κακές επιλογές αυτού του ανθρώπου και δεύτερον δίνεις κίνητρο στους νέους να ακολουθήσουν και αυτοί αυτό το δρόμο, πράγμα που στο μέλλον δημιουργεί και άλλους τέτοιους ανθρώπους οι οποίοι θα πιέσουν για έξτρα δίχτυα ασφαλείας και κ.ο.κ. Επίσης ένας τέτοιος άνθρωπος είναι καθολικά τέτοιος άνθρωπος. Όποιος δεν νοιάζεται για το μέλλον του, σαφέστατα δεν δίνει δεκάρα για το μέλλον των άλλων και της χώρας γενικότερα, οπότε μπορούμε με αρκετή ασφάλεια να πούμε πως θα αποτελέσει έναν τρίτης κατηγορίας πολίτη και ψηφοφόρο του οποίου η ψήφος καμία σχέση δε θα έχει να κάνει με το καλό της κοινωνίας.
Αν σε μία κοινωνία καταργήσεις όλα τα προστατευτικά κρατικά ασφαλιστικά μέτρα, όπως κατώτατους μισθούς, κρατικές συντάξεις, κρατικές περιθάλψεις κ.ο.κ. Ξέρεις τι θα συμβεί? Ο κόσμος θα αρχίσει να νοιάζεται. Τόσο για τους εαυτούς τους, όσο και για τους συνανθρώπους τους. Όσο πιο εξασφαλισμένες έχει τις βασικές του ανάγκες ένα άτομο, πιο απαθές γίνεται. Αυτός είναι ο κύριος λόγος που τα κρατικά προγράμματα είναι τόσο καταστροφικά, ιδιαίτερα για τα άτομα των χαμηλών τάξεων. Καθώς τους μετατρέπουν σε άβουλα όντα, εξαρτημένα από το κράτος, πράγμα που φυσικά είναι αυτό ακριβώς που θέλει ο κάθε πολιτικός. Και αν νομίζεις πως αυτά που λέω είναι υπερβολικά, απλά κοίταξε τον μέσο Έλληνα συνταξιούχο. Απόλυτα εξαρτημένος από το κράτος. Αν του κόψουν τη σύνταξη πέθανε. Αν του κόψουν τα χάπια πέθανε. Αν του κόψουν το νοσοκομείο πέθανε. Ε ένας τέτοιος άνθρωπος δεν είναι πολίτης. Είναι αυτοματοποιημένη ψήφος. Και δεν είναι μόνο οι συνταξιούχοι είναι πάρα πολλοί σε αυτή τη κατάσταση. Όταν έχεις λοιπόν ένα τέτοιο εκλογικό σώμα μην περιμένεις αλλάγες και καλύτερη κοινωνία.
Πριν από έναν αιώνα δεν υπήρχε ούτε σύνταξη, ούτε δημόσιο νοσοκομείο, ούτε κατώτατος μισθός. Ξέρεις τι κάναν οι άνθρωποι τότε? Προοικονομούσαν. Άγνωστη λέξη σήμερα. Κάναν οικογένειες και φρόντιζαν να μεγαλώσουν σωστά τα παιδιά τους γιατί αυτά θα τους φρόντιζαν όταν γερνούσαν, αντί να τα παρατάνε σε ένα βρεφονηπιακό σταθμό και αυτά να τους παρατάνε σε ένα γηροκομείο αντίστοιχα. Δεν σπαταλούσαν το βιος τους σε χαζομάρες αλλά κάναν οικονομία, αγόραζαν ή χτίζαν σπίτια, χωράφια, ζώα, μαζεύαν κομποδέματα και γενικώς προετοιμάζονταν για τις μέρες που δεν θα μπορούσαν άλλο να δουλέψουν. Επίσης είχαν επαφή με τους γείτονες τους και δεν ήταν τελείως αποξενωμένοι όπως σήμερα καθώς πολλές φορές τους χρειάζονταν ιδιαίτερα στα γεράματα. Τρώγαν καλύτερα και ζούσαν πολύ πιο υγιεινές ζωές καθώς δεν υπήρχε το δωρεάν νοσοκομείο να σε περιθάλψει ένα μήνα επειδή είσαι 150 κιλά και φουμάρεις όλη μέρα από τα γεννοφάσκια σου.
Απλά. Τέτοιο άνθρωποι αυτάρκεις δεν είναι εύκολα χειραγωγείσαι και είναι συνεπώς πρόβλημα γι αυτό και στήθηκε όλο το πανηγύρι με τις κρατικές βοήθειες. Και ναι αυτό είναι το πράγμα που επιφέρει στους φτωχούς το κράτος. Δεν τους κάνει ούτε πιο πλούσιους, ούτε πιο υγιείς, ούτε πιο χαρούμενους. Τους κάνει πιο εξαρτημένους, πιο απαθείς και πιο εγκλωβισμένους στην κατάσταση τους. Είναι ο απόλυτος ρατσισμός. Απλά αυτό τώρα δεν πρόκειται να αλλάξει κατά τη γνώμη μου καθώς ο τροχός έχει ήδη κυλίσει αρκετά. Όλο αυτό που έγραψα είναι απλά μια μπούρδα στα μάτια του 90% του πληθυσμού και μπορεί πολύ εύκολα να επισκιαστεί από την κραυγή "ΘΕΣ ΑΠΛΑ ΝΑ ΠΕΘΑΝΟΥΝ ΟΙ ΦΤΩΧΟΙ!" ενός πολιτικάντη ο οποίος και θα γίνει πρωθυπουργός και θα κυλίσει λίγο παρακάτω τον τροχό.
