Γεια σου, Εβελίνα.
Καταλαβαίνω το παράπονο και την ανεπάρκειά της προς εσένα αλλά το να λες πως δεν σ' αγαπάει είναι μεγάλη κουβέντα. Το εάν σε νοιάζεται, θα το δεις σε πολλά πράγματα, απ' το πιο μικρό μέχρι το πιο μεγάλο. Σίγουρα το πιο ωραίο και σωστό είναι να λαμβάνουμε την προσοχή και την αγάπη των γονιών μας ολοκληρωμένα, να το πω έτσι, μα ας μην ξεχνάμε πως είναι κι αυτοί άνθρωποι. Έχουν τα δικά τους βιώματα, που τους έχουν στιγματίσει αντιστοίχως, και πιθανώς να χαίρουν κι οι ίδιοι βοήθειας. Πιθανόν κι η ίδια, ως παιδί, να μην άκουσε ποτέ της το «σ' αγαπώ» και να μην μπορεί/ξέρει να το εκφράσει με λόγια αλλά το εκφράζει με έναν δικό της τρόπο. Ίσως εάν την παρατηρούσες περισσότερο και προσπαθούσες να την αφουγκραστείς πρώτα ως άτομο, βάζοντας στην άκρη τον ρόλο της προς εσένα, να καταλάβαινες γιατί λειτουργεί έτσι. Νομίζω πως αυτό είναι κι ένα βασικό σημείο προς εσένα, για να βρεις την γαλήνη μέσα σου.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.