Καλησπέρα, λοιπόν είμαι 14 χρόνων και πάσχω από διαταραχή άγχους και κοινωνική φοβία. Από μικρή αγχωνομουν πολύ εύκολα, δεν μπορούσα να μπω σε δωμάτια με πολλούς ανθρώπους και πάντα νόμιζα πως όλοι με κρίνουν. Όμως όταν πήγα στην πρώτη γυμνασίου άρχισα να παθαίνω κρίσεις άγχους, τώρα πάω στην δευτέρα γυμνασίου και έχω χειροτέρεψει πολύ. Παθαίνω κρίσεις άγχους τουλάχιστον δύο φορές την ημέρα. Στα μαθήματα δεν τα πάω όσο καλά τα πήγαινα περισυ γιατί δεν συμμετέχω καθόλου από το άγχος μου. Το έχω πει στους καθηγητές. Αυτοί όμως νομίζουν πως αν με πιέζουν θα το ξεπεράσω αλλά δεν πάει έτσι. Ήμουν απουσιολογος όμως αναγκάστηκα να αφήσω το απουσιολογιο λόγω του άγχους μου. Τα βράδια δεν μπορώ να κοιμηθώ γιατί σκέφτομαι, πως ότι είπα το πρωί ήταν λάθος και πως όλοι με μισούν και έτσι αγχώνομαι. Οι φίλες μου δεν με καταλαβαίνουν, μου λένε απλά να μην αγχώνομαι και κάθε φορά που παθαίνω κρίση άγχους με ρωτάνε: Πάλι;;. Πηγαίνω σε ψυχολόγο... Όμως τώρα τελευταία...θέλω τόσο πολύ να αρχίσω να κόβω και φοβάμαι να της το πω βοήθεια.
Όταν λες "κρίση άγχους" εννοείς κρίσεις πανικού; Αν ναι, να ξέρεις πως όταν συμβαίνει αυτό, σημαίνει πως η κρίση αυτή θέλει να σου πει κάτι. Συμβαίνει δηλαδή για έναν λόγο. Πρέπει να προσπαθείς κάθε φορά να αποκωδικοποιείς το μήνυμα (π.χ. τι είναι αυτό που σε έφτασε στα όριά σου; ). Ακόμη, θα μπορούσες να δώσεις προσοχή στα συναισθήματα που βιώνεις πριν την εμφάνιση της κρίσης, έτσι ώστε σταδιακά να είσαι σε θέση να την προλαβαίνεις. Κάτι βασικό που επίσης πρέπει να θυμάσαι σχετικά με τις κρίσεις πανικού είναι ότι δε θα πάθεις τίποτα (δηλαδή δε βρίσκεσαι εκείνη τη στιγμή σε πραγματικό κίνδυνο). Και κάτι σημαντικό: οι σκέψεις από μόνες τους δεν έχουν ένα θετικό ή αρνητικό πρόσημο. Και ΔΕΝ μπορείς να τις ελέγξεις. Όσο περισσότερο προσπαθήσεις να το κάνεις αυτό, τόσο αυτές θα σου έρχονται στο μυαλό. Προσπάθησε απλά να αναγνωρίσεις ότι οι σκέψεις που κάνεις δεν είναι πραγματικές (ή απαραίτητα πραγματικές (?) ) και άφησέ τες να σε "προσπεράσουν". Γενικά, μην ακολουθείς σκέψεις/συνειρμούς που βλέπεις ότι δε σου προσφέρουν τίποτα.
Τώρα τι να πω για τους καθηγητές που δεν καταλαβαίνουν; Ως μεγαλύτερη σου, θα πω ότι - δυστυχώς - το βρίσκω αναμενόμενο. Οι περισσότεροι καθηγητές ζουν σε έναν δικό τους παράλληλο κόσμο και λυπάμαι που το λέω, αλλά δε νομίζω να νοιάζονται πραγματικά για τους μαθητές τους. Ελάχιστοι είναι οι καθηγητές/δάσκαλοι που αξίζουν να λέγονται έτσι. Η πίεση από τρίτους φυσικά δεν είναι λύση. Και λέω από τρίτους γιατί θεωρώ ότι μερικές φορές πρέπει να πιέζουμε τον εαυτό μας, αν θέλουμε να δούμε κάποια αλλαγή/βελτίωση/διαφορά (πες το όπως θέλεις). Σίγουρα η κατάσταση που βιώνεις δε φαίνεται εύκολη, αλλά πίστεψε στον εαυτό σου και θα τα καταφέρεις! Όπως σου είπαν και παραπάνω, αν βλέπεις ότι δε σε βοηθάει η ψυχολόγος, βρες κάποια άλλη (ή αλλον) ή και ψυχίατρο. Δυστυχώς πολλοί ονομάζονται "ψυχοθεραπευτές", αλλά στην πραγματικότητα έχουν τελειώσει κάποιο επιμορφωτικό σεμινάριο. Επομένως, θέλει προσοχή σε ποιον θα απευθυνθείς.
Όσον αφορά το κομμάτι της φιλίας, θα δεις και στην πορεία ότι οι πραγματικοί φίλοι είναι λίγοι και καλοί. Το πιθανότερο είναι πως δεν ξέρουν ή δεν καταλαβαίνουν τι είναι αυτό που περνάς. Μη δίνεις πολλή σημασία στο πώς αντιδρούν. Καλύτερα να εμπιστευτείς κάποιον άνθρωπο που αισθάνεσαι πραγματικά κοντά σου, που θα σε καταλαβαίνει (τουλάχιστον) σε μεγαλύτερο βαθμό.
Τέλος, θα σου πρότεινα να ασχοληθείς με όσα περισσότερα πράγματα απολαμβάνεις να κάνεις και να εξωτερικεύεις με υγιή τρόπο τα συναισθήματα σου (π.χ. την κούραση της ημέρας κτλ). Δώσε χρόνο και προτεραιότητα στον εαυτό σου για να γίνεις καλά και θα δεις ότι όλα θα πάρουν τον δρόμο τους.
