Καλώς η κακώς ψεγάδια έχουμε όλοι. Εκτός αν είσαι η αημνηστη Ζωή Λάσκαρη με το 1,50 μετρο ποδι και το απίστευτο πρόσωπο.
Προσωπικά επειδή ανέκαθεν ήμουν αρκετά αδύνατη ( έτσι είναι το σκαρί και των δυο μου γονιών, το οποίο και κληρονόμησα) με κορόιδευαν στο σχολείο. Είσαι «στέκα», «ελα να κανεις το δοκαρι», «κανένας άντρας δεν θα γυρίσει να σε κοιτάξει αν δεν έχεις πιασίματα», «τι; Αυτός σε κοιτάει; Τι να κοιτάξει από σένα καλε». Όποτε έχω μάθει να ακούω τέτοια σχόλια. Απλά η πλάκα είναι ότι τα άκουγα πάντα από ευτραφείς ανθρώπους ποτέ από κανονικούς. Αναρωτιέμαι αν ήθελαν να με υποβιβάσουν για να φαίνονται οι άλλοι καλύτεροι η να με πληγώσουν η απλως έλεγαν την αλήθεια (τα παιδιά είναι σκληρά).
Απλά (και κακώς) μας
ζηλεύουν (κι εγώ αδύνατη, χωρίς καμπύλες Μεσογειακού τύπου γυναίκας) .
Τους είναι δύσκολο να αντιληφθούν οτι το κάθε κορμί έχει και τη χάρη του. Αδύνατο, κανονικό ή... τροφαντό, πάντα υπάρχουν καλά σημεία να αναδείξει,
χωρίς να είναι προκλητικό. Δεν έχουν τη σύνεση ή/και την ωριμότητα να δεχτούν τον εαυτό τους και κατ'επέκταση και το σώμα τους όπως είναι. Μια όσο γίνεται υγιεινή διατροφή και λίγη γυμναστική είναι ότι πραγματικά χρειάζεται να διατηρηθεί. Χωρίς υπερβολές, χωρίς δίαιτες που οδηγούν σε ψυχολογικά σύνδρομα (νευρική ανορεξία).
Κάθε ένας άνθρωπος έχει τον σωματότυπό του, τον μεταβολισμό του, το δικό του"σκαρί" όπως συνηθίζουμε να λέμε. Ας το αγαπήσουμε όπως είναι, μη προσπαθώντας να γίνουμε όλες "αγγελάκια" της Βικτώρια Σίκρετ. Τα πρότυπα ομορφιάς διαρκώς αλλάζουν, κάποτε θεωρούσαν ιδανικά τα σώματα των παχουλών καθότι δήλωναν οικονομική ευμάρεια. Άλλοτε, τη θέση τους πήραν οι απισχνασμένες φιγούρες χωρίς ίχνος λίπους, ενώ στις μέρες μας (και έπειτα από άπειρα κρούσματα νευρικής ανορεξίας από έφηβες κυρίως που ήθελαν να μοιάζουν με τα μοντέλα της πασαρέλας) επέστρεψαν ξανά οι καμπύλες, και μάλιστα οι..."οπίσθιες", σε βαθμό υπερβολής θα έλεγα (βλ. Κιμ Καρντάσιαν).
Έλεος κάπου! Μπορεί να ζούμε την εποχή της εικόνας, αλλά δεν είναι η εικόνα τα πάντα όλα. Ας σεβαστούμε το δικό μας σωματότυπο και ας ασχοληθούμε και λιγάκι με τα εσώτερά μας, αφού είναι η βάση να λάμψουν και τα εξωτερικά μας χαρακτηριστικά.
Όσο για τις "κατινιές" των συνανθρώπων μας, που μπορεί σαν αγέλη να κουστομπολεύουν, αλλά μεμονωμένα έχουν τα δικά τους συμπλέγματα, χρειάζεται ψυχικό σθένος, αυτοσυγκράτηση και κατανόηση.
