Αν με χουφτώσει κάποιος (και η πρόταση τελειώνει εδώ, ανεξαρτήτως αν δίπλα μου είναι ο άντρας μου, ο πατέρας μου ή ο Πάπας της Ρώμης), οφείλω πρώτα απ' όλα εγώ να μπορώ να υπερασπιστώ τον εαυτό μου. Και αυτό σε δημόσιο χώρο σημαίνει να φωνάξω, γιατί τέτοιοι τύποι το κάνουν στα μουλωχτά και αν τους ξεμπροστιάσεις μαζεύονται. Ο άντρας δηλαδή δίπλα τι θα κάνει; Θα του επιτεθεί για να τον ακινητοποιήσει; Και μετά τι; Θα αντλήσω ηθική ικανοποίηση ότι αχ το ζουζούνι μου, πλακώνει άλλους άντρες στο ξύλο για πάρτη μου, δείτε κορίτσια τι άντρακλα έχω;

Αυτοί είναι νόμοι της ζούγκλας, και αν ο ένας αποφάσισε να συμπεριφερθεί λειτουργώντας με βασικά ένστικτα, δεν χρειάζεται να το κάνει και ο δεύτερος (που υποτίθεται είναι και ο άνθρωπός μου και συμπεριφερόμαστε πολιτισμένα).
Μην μου φέρεις σαν αντιπαράδειγμα "δηλαδή αν σου επιτεθεί με μπουνιές κάτσε να τις φας", γιατί ξέρεις ότι είναι διαφορετικού είδους δράση-αντίδραση.
Και τι πάει να πει καθήκον να προστατεύσει την γυναίκα και τα παιδιά του; Αν εγώ δεν μπορώ να υπερασπιστώ τον εαυτό μου, που κατ' εξοχήν είμαι υπόλογος του εαυτού μου, με ποιο δικαίωμα, ποια λογική και ποια απαίτηση περιμένω τον άντρα-προστάτη να καθαρίσει για μένα;