Γιατί ο χριστιανισμός δεν έχει τις ίδιες απαιτήσεις πάσης φύσεως από τους ιερείς, τους μοναχούς και τον κόσμο. Ο μέσος χριστιανός μπορεί να ενδίδει σε καλό φαγητό, γλέντια κλπ αρκετές μέρες το χρόνο, χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν θα πρέπει και εκεί να έχει μια "εγκράτεια" και γι' αυτό γίνονται και οι νηστείς, για να προωθηθεί η εγκράτια - όχι η πλήρης αποχή. Απ' όσο γνωρίζω τέτοιες απολαύσεις δεν θεωρούνται "κακές" πράξεις ή "αμαρτίες" για τον απλό πιστό και η εκκλησία δεν προωθεί να γίνουν όλοι μοναχοί(καταρχάς θα σταματούσε το είδος).
Είναι μια απλή παρατήρηση, βάσει των ευρωπαικών αξιών προ και μετά χριστιανισμού. Οι μεγαλύτεροι προωθητές των πιο χριστιανικών αξιών ή τουλάχιστον των πιο ιουδαικών αξιών - δλδ του προτεσταντισμού, είναι οι αθειστές. Ξαναλέω, αθειστές κι όχι άθεοι, υπάρχει διαφορά.
Ούτε εσύ, ούτε οποιοσδήποτε αθειστής και γενικότερα σχεδόν κανείς δεν είναι ούτε γι' αστείο έτοιμος για την εγκατάλειψη των ιουδαικών αξιών, όμως. Κοιτάμε το μεγαλείο των Ρωμαίων και ξεχνάμε τον <<φασισμό>> τους.
Καταρχάς η φράση slave morality είναι κατοχειρομένη και η ερμηνεία της δεν είανι διόλου απλή, αν και σίγουρα συμφωνεί με αυτά που γράφω τώρα. Ο κανόνας του δικαίου συντελεί αυθαίρετη έννοια και μπορεί να υπάρξει παντού. Γενικά, ο χριστιανισμός έχει διάφορες ερμηνείες όσον αφορά το από που προέρχεται και το τι στηρίζει, π.χ. ο Τάκητος και μετέπειτα πολλοί ευρωπαίοι θεωρούσαν τον Χριστιανισμό ως "άρια" θρησκεία και όχι ιουδαική, πολλοί όπως ο Αυγουστίνος θεώρησαν πως είναι το παιδί της Ρώμης κοκ