Επειδή τα διάβασα κι εγώ αρκετές φορές, όμως δεν μπόρεσα να κατανοήσω ακριβώς το τι διάβασα, λέω να ξυπνήσω απ' τον τάφο μου της δεκαετίας του '50 (belle epoque κατά πολλούς) και ν' αρχίσω ν' αναρωτιέμαι...
Κανοντας περα δωθε σε δυαδικτιακες κοινοτητες εσκασα πανω σε προτροπη.
“Οι αντρες ζητανε λιγα πραγματα. Πρεπει να τους κρατατε ηρεμους”
Δηλαδη, οι γυναικες πρεπει να φτιαχνουν το κεφι στους αντρες, να μην τους ζοριζουν κι αμα λαχει να τους κανουν και τα γουστα.
Αδιαμαρτυρητα.
Είναι κακό δηλαδή για μια γυναίκα που μοιράζεται τη ζωή της μαζί μου, να με κρατάει ήρεμο, να μου φτιάχνει το κέφι και να μη με ζορίζει πολύ; Δεν είναι αυτονόητο κάτι τέτοιο, ειδικά αν ως άντρας δεν ζητώ και πολλά; Δεν είναι επίσης αυτονόητο, από τη στιγμή που και η γυναίκα ζητά τα ίδια πράγματα με μένα και έχω κάθε καλή διάθεση να της τα προσφέρω, να μου τα προσφέρει κι αυτή;
Τουτη η αποψη αναδυει μια νοοτροπια που αναζητα χαρακτηριστικα για τις πρωταγωνιστριες της ζωης μας που να συνοψιζονται σε:
«συμμορφωση προς τας υποδειξεις, λιτοτης στη διατροφη, υπομονη κατα την εργασια, αντοχη στην κουραση, ανθεκτικοτητα σε δυσκολες συνθηκες διαβιωσης»
( το οτι τα ιδια χαρακτηριστικα πληρει ενα κατα τα αλλα συμπαθεστατο τετραποδο,ευρυτερα γνωστο και ως γαιδαρος, ειναι απλη συμπτωση. )
Από πού προκύπτει αυτό το συμπέρασμα αγαπητέ μου; Εδώ είδαμε γυναίκες, σε άλλα τόπικ του φόρουμ μας, να ζητούν ακριβώς αυτά από τον άντρα και μάλιστα μετ' επιτάσεως. Ειδικά τη συμμόρφωση προς τας υποδείξεις. Θα σημειώσω πως τα ίδια χαρακτηριστικά συγκεντρώνει και ένα άλλο πολύ συμπαθές τετράποδο, ο σκύλος, όμως εδώ δεν συζητάμε περί ζωολογίας, αν βλέπω καλά. Μήπως θα έπρεπε να μας δώσεις περισσότερα στοιχεία για το τι ακριβώς έγραφε εκεί που συνάντησες το ζήτημα, γιατί κατά τ' άλλα, τα συμπεράσματά σου φαντάζουν εντελώς αυθαίρετα κι αβάσιμα...
Που λες λοιπον ανωνυμε φιλε μου,
Ένας σοβαρος αντρας θελει γυναικα νοικοκυρα, νοστιμη, εξυπνη, καλη μαγειρισσα, ερωμενη, καθαριστρια,
μα πανω απ ολα να τον διασκεδαζει και να μην τον τσιτωνει.
Αν μια σοβαρή γυναίκα θέλει έναν άντρα γοητευτικό, νοικοκύρη, έξυπνο και με άποψη, κουβαλητή, φοβερό εραστή, να βοηθά στις δουλειές στο σπίτι; Σε τέτοιες συζητήσεις δεν έπεσες ποτέ σερφάροντας στις διαδικτυακές κοινότητες;
Δηλαδή αν με κάνει να βαριέμαι και μου τσιτώνει τα νεύρα συνεχώς, η γυναίκα θεωρείται απελευθερωμένη; Αυτό είναι που κάνει τη γυναίκα χειραφετημένη; Ακραία άποψη θα έλεγα...
Θελει μια θεοτρελλη που να συνδιαζει δεκα ρολους στη συσκευασια ενος.
Ένας σοβαρος αντρας θελει μια εκθαμβωτικα αποτυχημενη προσωπικοτητα.
Μια γυναικα που να ζει την περιληψη της ζωης της.
Μια γυναικα που να κανει γουτσου γουτσου και να ξεφυλλιζει τσελεμεντεδες.
Ενα θυμα με τη σφουγγαριστρα αγκαζε και τη γοβα στιλετο να του πυρπολει τις φαντασιωσεις
Κατ' αρχήν, τη σφουγγαρίστρα την πιάνουμε όλοι αγκαζέ, όταν θέλουμε να ξεβρωμίσουμε το σπίτι μας. Τον τσελεμεντέ τον ξεφυλλίζουμε, όταν θέλουμε κάτι να φάμε και πρέπει λίγο να ξεστραβωθούμε για να μην πάει το αποτέλεσμα της προσπάθειάς μας στα σκουπίδια. Εάν λοιπόν πιάνω κι εγώ τη σφουγγαρίστρα και τον τσελεμεντέ, έχω μετά το δικαίωμα να μη θέλω να με τσιτώνει η σύντροφός μου; Εκείνη θέλει να την τσιτώνω; Δεν της αρέσουν τα γούτσου γούτσου εκείνης; Πόσες γυναίκες έχουν γράψει εδώ μέσα ότι θέλουν το σύντροφό τους τρυφερό κι ερωτικό; Αυτές σε ποια ακριβώς δεκαετία διαβιούν;
Επίσης μια άλλη ερώτηση: Αν δηλαδή έχει το σπίτι της αράχνες, τρώνε τα παιδιά της και ο άντρας της στα Goody's, φοράει σταράκια ή αρβύλες, αν είναι αντιερωτική, αν σε τσιτώνει και σου χαλά τη μέρα, τότε είναι εκθαμβωτικά πετυχημένη και ζει το σύνολο της ζωής της σε extended version; Περίεργα μου ακούγονται όλα αυτά...
Τη θελει να ζει μακαρια και ανυποψιαστη.
Να διαγει βιο ανοητο και ανεμελο, ηθικο και εναρετο.
Απαστραπτουσας ηθικης που το κρεβατι να το εχει για υπνο και μονο.
Και να του κανει αυτουνου ντιρινταχτα..
Ένα τετοιο αριστουργημα ειναι το ζητουμενο ενος «σοβαρου» αντρα.
Τώρα η ηθική και η αρετή από πού προέκυψε; Επίσης, πώς συμβιβάζεται η γόβα στιλέτο, το να μου κάνει τα γούστα, να μου κάνει ντιριντάχτα κλπ, με το να έχει το κρεβάτι μόνο για ύπνο; Τα ντιριντάχτα πού θα τα κάνει, στο χωλ ή στο καθιστικό; Σπάνια έχω μπερδευτεί τόσο πολύ διαβάζοντας ένα ποστ.
Διοτι αγαπητε μου ανωνυμε,
οι «σοβαροι» αντρες ειναι πιο εξυπνοι, πιο ψηλοι, πιο γοητευτικοι, πιο ευαισθητοι, πιο χρηστοι, πιο εναρετοι, πιο καλοι ανθρωποι και εχουν και αλλες αναγκες.
Δεν πιστεύω ότι το διαβάζω αυτό
...Έχω χάσει εντελώς τη μπάλα πλέον μου φαίνεται. Συγνώμη δηλαδή που λέω τη γνώμη μου, αλλά τέτοιου είδους ειρωνείες δεν είναι συνήθεις μέσα στο στέκι. Όμως αυτό που μου κάνει εντύπωση δεν είναι η ελαφρά ή βαρύτερη ειρωνεία, όσο το από πού προκύπτει ακριβώς αυτό...Ειδικά το "ψηλοί", το έχασα εντελώς... Repeat please!!
Και μιας και γνωριστηκαμε τα δυο μας, να σε ρωτησω επ ευκαιριας..
Τι καιρο κανει εκει στη δεκαετια του 50;
Θαυμάσιο, στις μέρες μας δεν έχει ακόμη εμφανιστεί το φαινόμενο του θερμοκηπίου, η ρύπανση της ατμόσφαιρας γενικότερα, ούτε η ιδεολογική ρύπανση του διαδικτύου. Εσείς εκεί, τι καιρό έχετε και σε ποια ακριβώς εποχή βρίσκεστε;
Εν κατακλείδι: Τι θέλει να πει ο ποιητής;
Και πάνω απ' όλα: Τι σχέση έχει η κάπαρη κι ο σολομός; Για τον εθνικό μας ποιητή πρόκειται, ή το έχασα κι αυτό;
