Εξακολουθώ να διαφωνώ. Ο άνθρωπος που αγαπά τον εαυτό του, τον φροντίζει, ή όπως λέει μια αγαπημένη μου φράση στ' αγγλικά, he gets his shit together. Οι αυτοκαταστροφικές συνήθειες είναι απλώς ένας μηχανισμός άμυνας για τη διαχείριση των αρνητικών συναισθημάτων που κρύβουμε μέσα μας, το λένε ακόμη και οι ψυχολόγοι ότι είναι ένδειξη έχθρας προς τον εαυτό μας. Δεν είναι τυχαίο που η ακραία μορφή αυτής της συμπεριφοράς είναι ο αυτοτραυματισμός. Το να λες στον εαυτό σου και τους γύρω σου ότι είσαι οκ με την κατάστασή σου και δεν τη θεωρείς κακή δε δηλώνει αγάπη, δηλώνει άρνηση και χαμηλή αυτογνωσία. Τα στάνταρ μας, οι στόχοι μας, αντικατοπτρίζουν ουσιαστικά αυτά που πιστεύουμε ότι αξίζουμε. Ένας άνθρωπος με πολύ χαμηλά στάνταρ μπορεί να δείχνει "κουλ" και να σου δημιουργεί την ψευδή εικόνα ότι αγαπά τον εαυτό του όπως είναι, αλλά στην πραγματικότητα θεωρεί ότι μέχρι εκεί μπορεί να φτάσει, καταδικάζει τον εαυτό του γιατί πιστεύει ότι είναι ανίκανος και ανάξιος να απολαύσει μια καλύτερη ζωή.
Η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος, φυσικά, είναι οι τελειοθήρες, που καταλήγουν μονίμως ανικανοποίητοι από τον εαυτό τους. Αλλά δεν αναφέρομαι σε αυτούς. Εδώ μιλάμε για ανθρώπους που ναι μεν προσπαθούν να βελτιωθούν στα σημεία που θέλουν, αλλά και να μην τα καταφέρουν θα είναι εντάξει με τον εαυτό τους εφόσον προσπάθησαν. Η αυτο-αγάπη απαιτεί αυτογνωσία, ένα ολόκληρο ταξίδι ανακάλυψης του χαρακτήρα μας και των ορίων μας. Δε γίνεται να αγαπάς τον εαυτό σου και να δέχεσαι σκάρτες συμπεριφορές. Δε γίνεται να αγαπάς τον εαυτό σου και ν' αφήνεις τα όνειρά σου να τα ζουν κάποιοι άλλοι. Δε γίνεται να αγαπάς τον εαυτό σου και ν' αφήνεις τη ζωή σου να περνάει έτσι.
Η αυτοβελτιωση ως αυτοσκοπός είναι λίγο μάταιη και γι αυτό δεν την κάνει κανείς και είναι και ο λόγος που είναι πολύ δυσκολο να πείσεις τους ανθρώπους να το κάνουν. Βελτιωνομαστε εθελοντικά όταν θέλουμε να επιτύχουμε κάποιο σκοπό και η αυτοβελτιωση μας βοηθά ως προς την επίτευξη του.
Οι στόχοι τώρα του κάθε ανθρώπου είναι προσωπικοί. Δεν μπορείς να λες ότι κάποιος άνθρωπος ρίχνει τον εαυτό του γιατί πιστεύει ότι δεν αξίζει χωρίς να τον ξέρεις. Αυτο όπως καταλαβαίνεις είναι δική σου καθαρά θεώρηση των πραγμάτων. Συνήθως οι άνθρωποι απλά κυνηγανε τους στόχους τους και επειδή είμαστε όλοι διαφορετικοί - πολλοί από εμάς αντιδιαμετρικοι - αλλά και επειδή ως άνθρωποι έχουμε την τάση να προβάλουμε παντού το εγώ μας, βλέπουμε συνήθως αυτό που θέλουμε οι ίδιοι να δούμε και κρίνουμε σύμφωνα με τα δικά μας στάνταρντ. Εγώ τουλάχιστο είμαι αρκετά ένοχος επ αυτού.
Η δική σου ερμηνεία λοιπόν της αγάπης πηγάζει από τη δική σου οπτική του κόσμου και είναι αρκετά συνυφασμένη με τους δικούς σου στόχους. Κάποιος ας πούμε μπορεί να θέλει να παίζει μόνο video games και τίποτα άλλο. Εσύ μπορεί να θεωρείς ότι ρίχνει τον εαυτό του σύμφωνα με τα δικά σου στάνταρντ και επειδή τον αγαπάς σύμφωνα με την δική σου ερμηνεία της αγάπης να τον ωθεις συνεχώς "να γίνει άνθρωπος" και εν τέλει να τον βλάπτεις ή να κάνεις την ζωή του ανυπόφορη.
Εγώ θεωρώ πως η αγάπη προτιστως προϋποθέτει το να καταβάλλεις σοβαρή προσπάθεια να κατανοήσεις τον άλλο άνθρωπο και το πως θέλει αυτός να αγαπηθεί, κάτι που συνήθως οι άνθρωποι δεν κάνουμε γιατί είναι εξαιρετικά δύσκολο και επειδή το να παραμεριζουμε το εγώ μας δεν είναι κάτι φυσικό για τον άνθρωπο.
Γι αυτό και οι άνθρωποι που συνήθως καταλήγουν να αγαπιούνται στην ζωή και να κάνουν αγαπημένες οικογένειες είναι άνθρωποι που έχουν ίδιους στόχους και αγαπάνε τα ίδια πράγματα/ιδανικά και γι αυτό δεν είναι δύσκολο να μπουν στα παπούτσια του άλλου, καθώς ο άλλος είναι απλά μια παραλλαγή του εαυτου τυυς.
Το να λέμε λοιπόν πως κάποιος δεν αγαπά τον εαυτό του επειδή αυτοκαταστρεφεται - σύμφωνα πάντα με τα δικά μας στάνταρντ της αυτοκαταστροφης - είναι λίγο απλοϊκό και συνήθως το λέμε κυρίως για να επιβεβαιώσουμε τον δικό μας τρόπο οπτικής του κόσμου ως τον σωστό.
Όλο το suffering πηγάζει από την διαφορά που έχει η πραγματικότητα, με αυτό που έχουμε στο μυαλό μας πως θέλουμε να είναι η πραγματικότητα. Για κάποιους ανθρώπους αυτή η διαφορά δεν υφίσταται και είναι απλά οκ. Συνήθως όταν το βλέπουν αυτό οι υπόλοιποι προσπαθούν να τους κάνουν να νιώσουν πως κάτι κάνουν λάθος, κυρίως επειδή δεν μας αρέσει να βλέπουμε τους άλλους χαρούμενους όταν εμείς υποφέρουμε.
Η ουσία όμως είναι πως την χαρά την νιώθουμε μέσα μας και τα αισθήματα μας είναι το βαρόμετρο της ζωής μας. Αν ένας άνθρωπος αισθάνεται καλά με το να είναι κοκακιας και μπεκρης χωρίς να νιώθει ενοχές, τότε αυτός είναι ο δικός του δρόμος. Απλά το θέμα είναι πως από τα γεννοφάσκια μας γαλουχουμαστε με συγκεκριμένα πρότυπα για το πως πρέπει να είμαστε. Κάτσε και σκέψου πόσα από αυτά που θες είναι όντως δικά σου θέλω και πόσα είναι θέλω των γονιών σου και της κοινωνίας που σου έχουν εντυπωθει από μικρή. Δεν είναι καθόλου εύκολη και απόνη άσκηση αυτή, αλλά απολύτως απαραίτητη αν θέλεις να είσαι ευτυχισμένη στην ζωή. Όταν καταλάβεις πραγματικά ποιες είναι δικές σου επιθυμίες παραμεριζεις και αδιαφορεις για τις επιθυμίες των άλλων, επικεντρώνεσαι στους δικούς στόχους και αρχίζεις να βλέπεις την πραγματικότητα όπως είναι, ενώ γίνεσαι πλήρως ενήμερη για την παράνοια που κουβαλάνε οι υπόλοιποι. Οποια δεν το κάνει αυτό, καταλήγει να κυνηγά χιμαιρες και να κάνει ματαιες θυσίες. Εγω πάντως έχω καταλήξει πως όταν πίεζεσαι να κάνεις κάτι είναι γιατι δεν το θέλεις πραγματικά. Όσα πράγματα ήθελα να κάνω εγώ στην ζωή μου, βγήκαν όλα αβίαστα και χωρίς κόπο. Αντίθετα για όλα όσα κοπιασα έμεινα στο τέλος με μια πικρία στο στώμα και απογοητευμένος από το αποτέλεσμα. Αυτό δεν νομίζω πως είναι τυχαίο.
