Η μαμά αρχιτέκτων, ο μπαμπάς πολιτικός μηχανικός.
Το καλό ήταν ότι είχα πάντα μία τριβή με τα κατασκευαστικά, η μαμά με έπαιρνε στην οικοδομή επειδή μετά είχε να με πάει οδοντίατρο, ο μπαμπάς μας έλεγε από μικρά πόσο τέλειο είναι το νέο μηχάνημα κοπής μπετόν, "με διαμάντια, κορίτσια!".
Αργότερα στη σχολή είδα ότι όντως είχα ένα ατού, σε σχέση με πολλούς άλλους φοιτητές, τόσο στο θέμα της νοοτροπίας και της εξοικείωσης με τη δουλειά, όσο και σε πρακτική βοήθεια (στη διπλωματική έκανε η μαμά τα στένσιλ και μου έλεγε ο μπαμπάς τι κονίαμα να προτείνω).
Έμαθα να κοιτάζω την αισθητική του οποιουδήποτε μέρους, κτιρίου, αντικειμένου. Έμαθα να χαζεύω την κατασκευή και να αναγνωρίζω κάποια θέματα.
Έμαθα πόση πονηριά και κουτοπονηριά υπάρχει στον τομέα σε κάποια πράγματα.
Πάνω απ' όλα έμαθα να είμαι συγκρατημένη, με ευαισθητοποίηση στο ωραίο αλλά έννοια για το πρακτικό, βασικά.
Κι έμαθα ότι δεν είναι καλό να πιάνω πολλές φιλίες με το σοβατατζή, γιατί μετά δε θα μπορώ να αρνηθώ το σκατζόχοιρο, που θα μου χαρίσει...
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.