O Ρουσσώ παιδιά λέει ότι η ατομική ιδιοκτησία έφερε την επιδίωξη κέρδους και όλα τα κακά. Και ότι δεν είναι στη φύση του αυτό, αλλά είναι αποτέλεσμα του πολιτισμένου ανθρώπου και μάλιστα λέει ότι από ανταγωνισμό θέλουμε ο άλλος να έχει λιγότερα . Δεν μιλάμε για απλό κέρδος και ένστικτο επιβίωσης που το έχει και μια μαϊμού , λέμε για υπερσυσσώρευση πλούτου και παραγωγή πλούτου από τον πλούτο που δεν το έχει η φύση ή τέλος πάντων δεν έχει η φύση νόμους που φτιάξαμε εμείς, πχ δεν μπορεί να έρθει ένας μπρατσαράς να σε σπάσει στο ξύλο να σου πάρει το σπίτι που θα μπορούσε να γίνει στη φύση . Ο Bέμπερ βέβαια φαίνεται να λέει για τον πολιτισμένο άνθρωπο , άρα συμφωνεί με τον Ρουσσώ θα μπορούσαμε να πούμε.
Εγώ πάντως δεν πιστεύω ότι κοιτάνε όλοι το κέρδος με την έννοια ότι επενδύω 5 ευρώ και τα κάνω 10, και πιο πολύ , αυτοί που δεν έχουν χρήματα βλέπουμε ότι καταναλώνουν περισσότερο ( σαν ποσοστό των εισοδημάτων όχι σε απόλυτα νούμερα) . Ίσως γιατί φασούλι το φασούλι δεν γεμίζει το σακούλι και γιατί η φτώχεια θέλει καλοπέραση ... Η καλοπέραση είναι στον άνθρωπο γενικότερα και όχι η συσσώρευση χρημάτων . Μετά από ένα σημείο όλο αυτό το κυνήγι κέρδους σου ρίχνει την ποιότητα ζωής και απλά δεν μπορείς να κάνεις τίποτα και ούτε το καταλαβαίνεις. Ίσως αν δεν κάνεις παιδιά να μην μπεις σε αυτό το τρυπάκι ή αν δεν σου περισσεύουν . Στη καλύτερη περίπτωση , στη χειρότερη δεν καλύπτεις βασικές ανάγκες , οπότε όλα τα άλλα είναι πολυτέλειες .
Η διαφορά των φτωχών από τους πλούσιους είναι πως οι φτωχοί δουλεύουν για τα χρήματα, ενώ οι πλούσιοι βάζουν τα χρήματα τους να δουλέψουν.
Ένας τυπικών άνθρωπος των κατωτέρων και των μεσαίων τάξεων, δουλεύει ως υπάλληλος 8 ώρες τη μέρα, παίρνει ένα μηνιαίο σταθερό μισθό τον οποίο θεωρεί ως εισόδημα και μετά προσαρμόζει τα έξοδα του συμφωνα με αυτό. Οι πιο εγγρατεις βγάζουν 1000 και ξοδεύουν τα 900 και βάζουν 100 το μήνα στον κουμπάρα. Αν πάρουν αύξηση και πάνε στα 1100 θα αυξήσουν και τα έξοδα τους στα 1000 το μήνα αγοράζοντας καλύτερο αμάξι, πηγαίνοντας διακοπές κοκ. Αυτός είναι ο χειρότερος τρόπος διαχείρησης των χρημάτων αλλά είναι ο ευκολότερος, και αν λάβεις και ως παράμετρο το κράτος που έχει φτιαχτεί για να προσφέρει ασφάλεια υγείας, αναπηρίας και σύνταξης ακριβώς σε αυτούς τους ανθρώπους, ο ασφαλέστερος.
Οι πλούσιοι αρχικά δεν εργάζονται ως υπάλληλοι, δεν ανταλλάζουν δηλαδή το χρόνο τους για χρήματα καθώς καταλαβαίνουν πως κάτι τέτοιο είναι γενικά ανόητο αφού έχουμε πολύ λίγο χρόνο στην διάθεση μας. Οι πλούσιοι είναι είτε επιχειρηματίες που ανταλλάσουν αγαθά και τον χρόνο ζωής των άλλων για χρήματα ή εισοδηματίες που ζουν από τα περιουσιακά τους στοιχεία ή και τα δύο.
Οι πλούσιοι δεν έχουν εμμονη με το κέρδος, ούτε είναι τσιγγουνιδες. Αυτά είναι θεωρήσεις των φτωχών και των μεσοαστων για τους πλούσιους. Δεν γίνεται να είσαι πλούσιος και τσιγγουνης διότι για να πάρεις χρήματα πρέπει να δόσεις χρήματα και οι τσιγγουνιδες δεν δίνουν. Οι τσιγγουνιδες είναι μεσοαστοι υπάλληλοι που απλά γεμίζουν σεντούκια.
Οι πλούσιοι δεν γεμίζουν σεντούκια και δεν έχουν 2 δις στην άκρη όπως νομίζουν οι φτωχοί. Οι πλούσιοι επανεπενδυουν το μεγαλύτερο μέρος των εισοδημάτων τους και γι αυτό γίνονται συνεχως πλουσιότεροι, αφού αγοράζουν περιουσίακα στοιχεία που αποφέρουν χρήματα αντί για πράγματα που καταναλωνουν χρήματα.
Αυτό δεν απαιτεί να έχεις ούτε εμμονές με τα χρήματα, ούτε να στερηθείς οικογένεια, ούτε αλλά τέτοια ωραία. Το μόνο που απαιτεί είναι πρώτον να κατανοείς πως λειτουργεί η οικονομια και το χρήμα και δεύτερον να έχεις ένα αρχικό κεφάλαιο, το οποίο αν δεν έχεις θα πρέπει να το δημιουργήσεις παίρνοντας επιχειρηματικό ρίσκο.
Όλοι κοιτάνε το κέρδος. Οι φτωχοί απλά μπορούν να δουν μονάχα το βραχυπροθεσμο κέρδος, πάω δουλειά, δουλεύω, παίρνω λεφτά, αγοράζω φαΐ, άρα κέρδισα και είμαι καλύτερα από πριν που πεινούσα, ενώ οι πλούσιοι μπορούν να δουν μακροπροθεσμα και να πάρουν καλύτερες αποφάσεις για το που θα αφιερωσουν τον χρόνο τους. Οι περισσότεροι πλούσιοι δεν είναι άνθρωποι που θελαν αν γίνουν πλούσιοι. Είναι άνθρωποι αρκετά επιτυχημένοι στην δουλειά τους που έχουν προσφέρει πολύ περισσότερη συνολική αξία στην κοινωνία από τον μέσο φτωχό και γι αυτό ήρθαν και τα λεφτά αργά ή γρήγορα ως απόδειξη αυτής της αξίας που προσέφεραν.
Οι φτωχοί είναι σε γενικές γραμμές εύκολοπιστοι και χαμηλής νοημοσύνης και γι αυτό τρώνε αμασιτα τα παραμύθια που τους σερβίρουν διάφοροι λαικιστες περί πλούσιων που τους πίνουν αίμα και πλουτίζουν σε βάρος τους. Ο καλύτερος τρόπος για να πλουτισεις είναι να προσφέρεις πολύ αξία στην κοινωνία. Όποιος βρεις ένα τρόπο να το κάνει αυτό θα πλούτισει. Έτσι λειτουργεί η ελεύθερη αγορά.
