Καλά φυσικά και καμία σχέση δεν το γράφω για πλάκα. Το ίδιο είναι να ζεις σε μια χώρα όπου όλο το χρόνο βρέχει και τις περισσότερες περιπτώσεις μιλάμε για ένα ψιλόβροχο που βασικά δεν υπάρχει στην Ελλάδα και όπου ο κόσμος casually πάει κάθε μέρα στη δουλειά του με ομπρελες, αδιάβροχα, οι υποδομές είναι σωστές και όλα είναι business as usual σε σύγκριση με την Ελλάδα που αν βρέχει chances are πως θα γαμηθεί το σύμπαν, οι δρόμοι θα πλημμηρίσουν και θα τρέχουν όλοι σα τους μαλάκες να πάνε σπίτια τους πριν τους πιάσει η κίνηση.
Στην τελική ρε φίλε αν δεν μπορείς να φας αυγουλάκι αυτή τη μία γαμημένη μέρα μες στη βδομάδα που ρίχνει καρέκλες και ψάχνεις να χώσεις κάποιον άλλο ναι είσαι κάφρος.
Τι είδους μηδενισμός είναι αυτός; Καταρχήν δεν έχει καμία σχέση με ανθρωπισμό αυτά τα υποθέτεις εσύ. Αν εσύ δε θες να είσαι μαλάκας το κάνεις για σένα όχι για τον άλλο. Ο άλλος μπορεί έχει συνηθίσει να συναναστρέφεται με μαλάκες (είναι η δουλειά του remember; ) μπορεί επίσης να έχει συνηθίσει να χλεπιάζει και τα φαγητά τους σαν καλός επαγγελματίας που είναι εφόσον ό,τι πληρώνεις παίρνεις. Αν εσύ, ή ο καθένας έχει επίσης συνηθίσει να σου φέρονται όλοι σαν υπηρέτες και να πηγαίνουν out of their way για εξυπηρετήσουν εσένα, αυτόν τον high maintenance beacon of entitlement που έχει τις δικές του απαιτήσεις επειδή τολμά και πληρώνει, αν δεν πληρώνεις όντως premium υπηρεσίες, το πιο πιθανό είναι πως είτε σε έχουν ακυρώσει μες στη μάπα, είτε έχουν βρει κάποιον άλλο τρόπο να σου περάσουν το μήνυμα.
Αυτά ισχύουν για όλες τις δουλειές που έχουν να κάνουν με customer service. Και στο customer service, υπάρχει ο απλός κανόνας που λέει πως ο πελάτης έχει σπάνια, έως ποτέ δίκιο (όποιος λέει το αντίθετο μάλλον δεν έχει δουλέψει ποτέ cs). Ο άνθρωπος λοιπόν που θα πάρει να παραγγείλει τα σουβλάκια του με καταιγίδα έξω γιατί "αυτό πληρώνει" (ναι φυσικά τα 0 ευρώ καπέλο επί της τιμής του take away) είναι ο ο ίδιος ο οποίος θα πάει να φάει σε ταβέρνα και θα βάλει το σερβιτόρο να πηγαινοέρχεται γιατί δεν ξέρει τι θέλει και νομίζει πως είναι ο μόνος πελάτης στο μαγαζί, ο ίδιος που θα πάρει το σπασμένο κινητό του στο service και θα ωρύεται σ' όλο το κατάστημα πως θέλει οτν προϊστάμενο προς γέλιο όλων των υπολοίπων, ο ίδιος που θα κάτσει να βριστεί με τον τηλεφωνητή της cosmote, τον δημόσιο υπάλληλο, αυτός που μεθαύριο θα κάνει παράπονα στο δάσκαλο γιατί έβαλε κακό βαθμό στο παιδί του και η λίστα δεν έχει τελειωμό. Αυτός που εξελικτικά και σε θέμα συμπεριφοράς είναι πιο κοντά στον μπαμπουίνο πάντα θα έχει μια ωραία δικαιολογία για να έρθει ακόμη πιο κοντά στο μπαμπουίνο είτε αυτό είναι η εξυπηρέτηση, είτε τα "σιγά δε θα πάθει και τίποτα" είτε πολλά άλλα αλλά πάντα εν τέλει θα είσαι μπαμπουίνος.
Τα υπόλοιπα παραδείγματα περί μεταλλωρύχων που αναφέρεις είναι παντελώς άσχετα καθώς δεν περνούν απ' το χέρι κανενός (πέρα απ' το να το βουλώσεις εκείνη τη μια φορά που θα απεργήσουν για τα αυτονόητα), έχουν τα δικά τους προβλήματα και απαιτούν τις δικές τους λύσεις. Πάντα όμως μπορούν να χρησιμεύσουν ως άλλοθι όπως γράφω πιο πάνω.