@Aura @hack3r δικο σας
25 ετών.
Κανείς δεν σε προετοιμάζει γι’αυτό.
Ξέρεις,
αυτό,
που περνάνε όλοι από πάνω σου.
Όλοι εκείνοι,
οι καινούριοι.
Οι αχρησιμοποίητοι.
Αυτοί,
που έρχονται με φόρα και πέφτουν πάνω σου.
Κι εσύ πονάς,
μα δε τους το λες.
Γιατί,
όταν τον πεις τον πόνο
γίνεται αληθινός.
Γίνεται ύλη.
Όλοι εκείνοι,
οι όχι εσύ,
περνάνε από μπροστά σου
και πέφτουν πάνω στο σώμα σου με βία.
Βία.
Και σε δαγκώνουν κι αφήνουν σημάδια στο δέρμα σου.
Και σε γλείφουν, και ξερά σάλια μένουν στην επιδερμίδα σου.
Καρφιά.
Κι εσύ, μετά, ξέρεις,
εσύ,
μετά
μπαίνεις στο ντουζ, και γδέρνεις το σώμα σου με πέτρες και σαπουνάδα.
Να φύγουν οι δαγκωματιές, τα σάλια τους, κι οι ίδιοι.
Αλλά, δε φεύγει η βρώμα τους.
Ξέρεις,
κι αρχίζεις μετά να πιστεύεις ότι τους μοιάζεις.
Και ότι, -ίσως- σου αξίζουν.
Οι όχι εσύ.
Οι όχι εκείνος.
Οι αχρησιμοποίητοι.
Άνθρωποι σε συσκευασία.
Με τις τιμές ακόμα πάνω.
Εκείνοι που πέφτουν πάνω σου με φόρα.
Εκείνοι που σε λερώνουν
και σε αναγκάζουν να τους κοιτάζεις όσο σε χύνουν στα μάτια με το απαίσιο ενδιαφέρον τους, που εσύ λες καταπίεση, αλλά η μάνα σου θα πει “σταθερή σχέση”.
Ξέρεις,
φοβάμαι ότι τους συνήθισα.
Και αλήθεια,
φοβάμαι πως σ’έχω ξεχάσει.
Και πως αν
αν
ποτέ σου
αλλάξεις γνώμη κι έρθεις πίσω,
κι έρθεις πίσω για μένα,
φοβάμαι,
μήπως τότε δε θα μπορέσω να σε θυμηθώ ή να σε αναγνωρίσω.
Κανείς δε σε προετοιμάζει γι’αυτό.
Κανείς δε σε προετοιμάζει.
Μην έρθεις.
Φοβάμαι πως,
δε θα μπορέσεις να με θυμηθείς ή να με αναγνωρίσεις. (Λιλα Αθανασιου)