@Aura πρωτα δεν ηταν για οικογενεια δεν αγαπηθηκαν ποτε τους,ποτε δεν τους ειδα να παιρνει ο ενας τον αλλον αγκαλια,εδω εμενα σαν παιδι δεν με πηραν ποτε.
Θυμαμαι να βλεπω αλλους μπαμπαδες αλλες μαμαδες στο σχολειο και μιλαμε για δημοτικο γιατι οταν εισαι μικρο καταλαβαινεις οτι κατι σου λειπει,ελεγα γιατι οι δικοι μου γονεις να μην ειναι ετσι?
Μετα μεγαλωνοντας το πηρα αποφαση οτι δε θα γινουν ποτέ.
Τσακωνονταν σε καθημερινη βαση,εσυ λες ενα παιδι που αποφασιζει να φυγει στα 17 σε μια αλλη πολη μονο του να το εκανε απερισκεπτα?
Ποσο χρονων ειμαι δε θυμαμαι μια φορα να εχω γιορτασει χαρουμενη Χριστουγεννα,ολο εκλαιγα απο τους καυγαδες τους,και ναι την πληρωνα εγω,με ξυλο ναι αλλα απο μια ηλικια μετα ας πουμε στο Γυμνασιο σταματησαν να με δερνουν,γιατι ειχα μεγαλωσει,και με μειωσεις.
Ασταματητες .Για τα μαθηματα για την εμφανιση μου για ολα.
Ξερεις τι ειναι να εισαι κοριτσι στην εφηβεια και να μεγαλωνεις και να ακους συνεχεια πως εισαι ετσι?και να γελανε?
και αχρηστη και δε θα σε κοιταξει εσενα κανεις και χιλια δυο αλλα,που εφτασα να με βλεπω στον καθρεφτη και να μη με αναγνωριζω πια.Να θελω να αλλαξω προσωπο σωμα οτι ηταν δυνατο να φυγει απο πανω μου αυτο το ασχημο που μου ειχαν κολλησει σαν ετικετα.
Και ημουν μια χαρα,και εμφανιση κανονικη και χαμογελαστο κοριτσι αλλα ολα αυτα με εκαναν να βυθιστω στην καταθλιψη,ειχα μια κολλητη δεν μπορουσε κι αυτη να κανει πολλα,βγαιναμε ευτυχως.
Δεν θα ξεχασω να ειμαι γυμνασιο και να εχω βγει με τη φιλη αυτη και επειδη αργησα και ποσο αργησα αν θυμαμαι οτι γυρισα μετα τις 9 και σιγα το πραγμα ηξερε που ημουν και τι εκανα,ηξερε και τους γονεις της φιλης και η μανα μου με κλειδωσε απεξω να μεινω ολο το βραδυ εξω το φανταζεσαι?
Κι εγω να κλαιω στην πορτα να λεω ανοιξε μου τιποτα αυτη.
Και ευτυχως βγηκε μια γειτονισσα και την ντραπηκε και μου ανοιξε.
Ηταν και οι 2 προβληματικοι δεν ηταν μονο ο ενας να πω οτι ειχα ενα αποκουμπι να στηριχτω.
Μου σκοτωσαν την αυτοπεποιηθηση ημουν στην εφηβεια και δεν ηξερα ποια ειμαι,δεν ενιωθα τον εαυτο μου αν με καταλαβαινεις πως το λεω.
Μειωσεις διαρκως ολα αυτα,τσακωμοι,συγκριση και ποτε μα ποτε να μην ακουσω το εισαι κουκλαρα/κοριτσαρα που λεει ο νορμαλ ο κοσμος στα παιδια του.
Διαβαζα και περασα σε αλλη πολη,και ειχα μονο τηλεφωνικη επικοινωνια.
Εχω κρατησει τυπικες σχεσεις .
Ευτυχως τοτε που περασα στη σχολη γνωρισα ενα συμφοιτητη μου και η μαμα του ηταν ψυχολογος αυτη με βοηθησε να ξεπερασω ολον αυτον τον σκοπελο γιατι δεν ξεπερνιεται μια τετοια τοξικοτητα,και να ξαναβρω εμενα την αυτοπεποιθηση μου και οσα ηθελα να κανω.
Μιλαμε ακομα με αυτο το παιδι,η αληθεια ειναι οτι νιωθω σαν να μην περασε μια μερα απο την πρωτη μερα της γνωριμιας μας.
Γιαυτο ειπα και καπου αλλου οτι υπαρχουν ανθρωποι που ενω θα σε δουν στα μαυρα σου σκοταδια θα σε βοηθησουν.
Το εχω ξεπερασει δεν ειμαι πλεον εκει,απλα οπως τα εγραψε ο
@hack3r μου τα θυμισε.
Αυτόματη ένωση συνεχόμενων μηνυμάτων: 7 Ιανουαρίου 2021
Ειχαν βιωσει ασχημα παιδικα χρονια η μια ,ο αλλος ειχε μια μανα κερβερο,ολα αυτα τα απωθημενα και τα βιωματα τους δεν τα δουλεψαν μεσα τους ωστε να γινουν καλυτεροι,να βελτιωθουν αλλα τα εβγαλαν αυτουσια πανω μου.Και δεν αγαπηθηκαν και ποτε τους,μενοντας σε εναν γαμο απο συμβαση εκει ειναι επομενο να σου βγουν πολλα στην πορεια.Πολλα που κουκουλωσες ή αρνηθηκες να παραδεχτεις.
Αυτη ειναι η ολη ιστορια.
