Νομίζω ότι το "επιχείρημα" ότι υπάρχουν πιο σοβαρά θέματα στον κόσμο να ασχοληθεί κανείς είναι το ίδιο βλακωδες με το άλλο πολύ καλό που ακούγεται τελευταία "δεν είσαι καλά αλλά σκέψου ότι τα παιδάκια στην Αφρική πεινάνε".
Ξέρω οτι για κάποιον το δικό του πρόβλημα έχει σημασία, αλλά αυτό δε σημαίνει οτι στη μεγάλη εικόνα τα προβλήματα δεν μπορούν να ιεραρχηθούν. Δηλαδή κάποιος μπορεί να λέει οτι το οτι τα κομμωτήρια είναι κλειστά και δεν μπορεί να περάσει τη βαφή είναι πρόβλημα, αλλά σόρρυ, εγώ δεν μπορώ να τον πάω σοβαρά. Καλώς ή κακώς δεν είμαστε ξεχωριστές χιονονιφάδες ώστε τα δικά μας προσωπικά προβλήματα να εκμηδενίζουν των άλλων, πάντα υπάρχει μια σύγκριση αφού είμαστε μια σταγόνα στα τρισεκατομμύρια του πλανήτη.
Και νομίζω ότι πολύ απλά αυτά τα άτομα μιλάνε εκ του ασφαλούς, δε νομίζω ότι έχουν υποστεί ποτέ απειλές, σεξουαλική παρενόχληση, βιασμό κλπ. Η κοινωνία είναι τέτοια που δε μπορείς εύκολα να καταγγείλεις ένα τέτοιο περιστατικό ούτε ψυχολογικά είναι εύκολο να μιλήσεις γι αυτό, πόσο μάλλον δημόσια όταν είσαι ένα αναγνωρισμένο πρόσωπο. Εγώ προσωπικά είμαι ένα άτομο που έχει υποστεί περισσότερες απο μια φορές σεξουαλική παρενόχληση,η πρώτη μάλιστα σε ένα λεωφορείο όταν ήμουν 10 χρονών, και το βρίσκω πολύ δύσκολο να μοιραστώ τις εμπειρίες μου με τον καθένα. Και ναι, έχω ακούσει σχόλια τύπου "γιατί δε μίλησες πχ στον οδηγό λεωφορείου" ή ερωτήσεις τύπου"τι φορούσες". Οπότε πρίν ανοίξουμε το στόμα μας, καλό είναι να προσπαθήσουμε να μπούμε λίγο καί στη θέση του άλλου.
Δεν νομίζω να υπάρχει γυναίκα που να μην έχει υποστεί σεξουαλική παρενόχληση, το λιγότερο, τουλάχιστον μια φορά στη ζωή της. Το θέμα είναι πόσο νιώθει δυνατή να το ξεπεράσει, να θεωρήσει οτι ναι, κακώς συμβαίνουν τέτοια πράγματα, μακάρι να μη συνέβαιναν, μακάρι όλοι να ήταν καλοί άνθρωποι και να μη γινόταν καμιά κακή πράξη στον κόσμο, αλλά δυστυχώς δεν είναι έτσι. Δυστυχώς κακές πράξεις γίνονταν και θα γίνονται. Μακάρι οι καταγγελίες αυτές να έχουν κάποιο αποτέλεσμα από δω και πέρα και δε διαφωνώ με το να γίνονται προφανώς, απλά θεωρώ οτι είναι λάθος ο τρόπος. Θεωρώ οτι τα δικαστήρια είναι ο μόνος σωστός τρόπος για την καταγγελία αυτή γιατί αν γίνει συνήθεια να παρακάμπτουμε τη νομική οδό, αυτό δίνει το δικαίωμα σε όλους να καταγγέλουν όχι μόνο ενόχους αλλά και αθώους, και αυτή είναι μια οδός πολύ επικίνδυνη. ΔΕΝ ΑΘΩΩΝΩ τους καταγγελόμενους, αλλά επισημαίνω οτι όπως τώρα κάποιος καταγγέλλει για παρενόχληση κάποιον ένοχο μέσω τηλεοπτικής δίκης κι εμείς είμαστε οκ με αυτό, έτσι αύριο μπορεί κάποιος να καταγγείλει κάποιον αθώο, εσένα ας πούμε ή εμένα ή κάποιον συγγενή μας μέσω τηλεοπτικής δίκης, και τότε δε θα είναι σωστό και δίκαιο.
Εσύ δέχεσαι με ευκολία οτι η κοινωνία είναι τέτοια που δεν είναι εύκολη η καταγγελία, γιατί το δέχεσαι αυτό τόσο εύκολα; Γιατί να μην προσπαθήσουμε όλοι ώστε ΑΥΤΟ να βελτιωθεί; Γιατί αυτή είναι η σωστή οδός όταν είσαι στόχος (δε μού αρέσει η λέξη θύμα, αποδυναμώνει τη γυναίκα) τέτοιας παρενόχλησης. Να υπάρχει ένα σύστημα που να σε βοηθάει να μιλήσεις για το έγκλημα αυτό, να πάρει στοιχεία, να σε υποστηρίξει και να ελέγξει αν αληθεύει, κι αν αληθεύει να τιμωρήσει τον ένοχο.
Διαφωνώ με τα τηλεδικαστήρια. Αυτή είναι η ένστασή μου. Και διαφωνώ με το να περιμένεις χρόνια για να μιλήσεις. Ίσως βέβαια εγώ είμαι πιο δυνατή ή πιο κυνική από άλλες γυναίκες, ποιος ξέρει.
