Φιλοσοφικές συζητήσεις

[JJohn1]

Ειδες τι εγραψα για το φυλακισμενο?Κι αυτος υπομονη κανει αλλα δεν αλλαζει κατι.
Επομενως εκει η υπομονη δεν τον σωζει,δεν τον απαλλασσει αν θες απο τη φυλακη.Την υπομενει.

Το είδα, αλλά για να είμαι ειλικρινής δεν μπορώ να πώ ότι το κατάλαβα.

Αν το νοήμα είναι ότι η υπομονή δεν βοηθάει τον φυλακισμένο διαφωνώ, καθώς είμαι βέβαιος ότι για πολλούς το μεγαλύτερο κίνητρο τους να παραμείνουν ζωντανοί είναι η απαλευθέρωση τους (και άρα η υπομονή για απελευθέρωση είναι θετική για αυτούς).
Αν απο την άλλη το νόημα είναι πως αφού όταν βγούν έξω τα πράγματα ίσως είναι χειρότερα για αυτούς τότε φταίει η υπομονή πάλι θα πρέπει να διαφωνίσω. Σε αυτό θα φταίει το πώς θα είναι η κατάσταση που τον περιμένει. Για άλλη μια φορά θα πώ το ότι η υπομονή δεν έπαιξε ρόλο σε αυτό.

Άρα συμπεραίνουμε ότι η υπομονή δεν είναι πάντα η προσδοκία και η πορεία προς κάτι καλύτερο όπως το έχουμε οι περισσότεροι στο μυαλό μας, σωστά;

Εγώ προσωπικά θα έλεγα ότι είναι η δυνατότητα να περιμένουμε. Είτε είναι θετικό (Π.χ Περιμένω να πληρωθώ στο τέλος του μήνα), είτε αρνητικό (Π.χ Να τελειώσει ο οδοντίατρος να μου κρατσανάει τα καημένα μου τα δόντια).

 

[Poirot]

Εγώ προσωπικά θα έλεγα ότι είναι η δυνατότητα να περιμένουμε. Είτε είναι θετικό (Π.χ Περιμένω να πληρωθώ στο τέλος του μήνα), είτε αρνητικό (Π.χ Να τελειώσει ο οδοντίατρος να μου κρατσανάει τα καημένα μου τα δόντια).

Και στις δύο όμως αυτές περιπτώσεις το τελικό αποτέλεσμα, αυτό που επέρχεται μετά την υπομονή, θετικό δεν είναι; Στην πρώτη περίπτωση εντάξει προφανώς πληρώνεσαι και στη δεύτερη ο πόνος σταματά.

 

[EvanescenceQ]

Το είδα, αλλά για να είμαι ειλικρινής δεν μπορώ να πώ ότι το κατάλαβα.

Αν το νοήμα είναι ότι η υπομονή δεν βοηθάει τον φυλακισμένο διαφωνώ, καθώς είμαι βέβαιος ότι για πολλούς το μεγαλύτερο κίνητρο τους να παραμείνουν ζωντανοί είναι η απαλευθέρωση τους (και άρα η υπομονή για απελευθέρωση είναι θετική για αυτούς).
Αν απο την άλλη το νόημα είναι πως αφού όταν βγούν έξω τα πράγματα ίσως είναι χειρότερα για αυτούς τότε φταίει η υπομονή πάλι θα πρέπει να διαφωνίσω. Σε αυτό θα φταίει το πώς θα είναι η κατάσταση που τον περιμένει. Για άλλη μια φορά θα πώ το ότι η υπομονή δεν έπαιξε ρόλο σε αυτό.


Εγώ προσωπικά θα έλεγα ότι είναι η δυνατότητα να περιμένουμε. Είτε είναι θετικό (Π.χ Περιμένω να πληρωθώ στο τέλος του μήνα), είτε αρνητικό (Π.χ Να τελειώσει ο οδοντίατρος να μου κρατσανάει τα καημένα μου τα δόντια).

Εγω το ειπα οτι παραμενει πχ για τους εργοδοτες/τους γνωστους/τους συγγενεις/τους φιλους ενας που εκανε κατι τελωσπαντων και πηγε φυλακη. Αυτος μετα οταν βγει μπορει να βρει δουλεια ή ενα λαχειο και να αλλαξουν ολα μεμιας.
Δε λεω αυτο.
Λεω οτι οση υπομονη και να κανει ε παλι ενας που καταδικαστηκε παραμενει. Και για το διαστημα της φυλακης και το μετα.
Και παλι δεν γνωριζουμε τη συνεχεια για να πουμε με βεβαιοτητα οτι πετυχε ή απετυχε στη ζωη του.
Καλυτερα και την υπομονη να τη βλέπουμε σε ενα βαθος χρονου μαζι με το επιγενομενο αποτελεσμα της βεβαιως ωστε να κανουμε κριτικη και να πουμε, πετυχε? Δεν πετυχε?
Εκει.
Στο πριν και καθε πριν δεν μπορεις να ξερεις.
Για παράδειγμα αυτος μπορει να τα τεζαρει μεσα στη φυλακη οποτε εκει δεν εζησε καν.

 

[JJohn1]

Και στις δύο όμως αυτές περιπτώσεις το τελικό αποτέλεσμα, αυτό που επέρχεται μετά την υπομονή, θετικό δεν είναι; Στην πρώτη περίπτωση εντάξει προφανώς πληρώνεσαι και στη δεύτερη ο πόνος σταματά.

Προσπάθησα να σκεφτώ περιπτώσεις που να μην ήταν, αλλά για να πώ την αλήθεια δεν μου ήρθε κάποιο έξυπνο παράδειγμα!

Γενικότερα το επιχείρημα μου είναι πως είναι ένα εργαλείο. Ίσως κάποιες φορές άχρηστο, ίσως και κάποιες φορές κακό. Άλλα πάντα είναι καλύτερα να το έχεις απο ότι όχι

 

[EvanescenceQ]

Και στις δύο όμως αυτές περιπτώσεις το τελικό αποτέλεσμα, αυτό που επέρχεται μετά την υπομονή, θετικό δεν είναι; Στην πρώτη περίπτωση εντάξει προφανώς πληρώνεσαι και στη δεύτερη ο πόνος σταματά.

Παιδια γιατι να ειναι παντα θετικό?
Αλλο παραδειγμα. Ενας θανατοποινίτης.
Οσο και να περιμενει εχει την εκτελεση στο τελος.
Υπαρχει ενα ενδεχομενο να του δοθει χαρη.
Κι αυτο δεν το ξερουμε με βεβαιοτητα.
Θελω να πω αναλογα την καθε μια περιπτωση/τον καθε άνθρωπο ναι/τη ζωη του ναι και τι επιφέρει η υπομονη αν θελετε.
Θα πω ενα παραδειγμα. Αλλους η υπομονη τους αγιοποιει και αλλους τους σπρωχνει στην κολαση οπως το θανατοποινίτη βεβαιως.

 

[JJohn1]

Παιδια γιατι να ειναι παντα θετικό?
Αλλο παραδειγμα. Ενας θανατοποινίτης.
Οσο και να περιμενει εχει την εκτελεση στο τελος.
Υπαρχει ενα ενδεχομενο να του δοθει χαρη.
Κι αυτο δεν το ξερουμε με βεβαιοτητα.
Θελω να πω αναλογα την καθε μια περιπτωση/τον καθε άνθρωπο ναι/τη ζωη του ναι και τι επιφέρει η υπομονη αν θελετε.
Θα πω ενα παραδειγμα. Αλλους η υπομονη τους αγιοποιει και αλλους τους σπρωχνει στην κολαση οπως το θανατοποινίτη βεβαιως.

Και γώ αυτό σκέφτηκα άλλα το απέρριψα!
Έτσι όπως όρισα την υπομονή

θα έλεγα ότι είναι η δυνατότητα να περιμένουμε

Δεν βγάζει νόημα το παράδειγμα, διότι άν ξέρει με 100% βεβαιότητα ότι θα πεθάνει ( και άρα η αναμονή του είναι επίπονη) τότε αυτό σημαίνει ότι δεν μπορεί να περιμένει και άρα δεν έχει να κάνει με την έννοια της υπομονής.
Στην περίπτωση που ίσως του δωθεί χάρη θα έλεγα πάλι ( σαν σπαστικός ) ότι η υπομονή δεν είχε σχέση με το αποτέλεσμα.

 

[EvanescenceQ]

Και γώ αυτό σκέφτηκα άλλα το απέριψα!
Έτσι όπως όρισα την υπομονή

Δεν βγάζει νόημα το παράδειγμα, διότι άν ξέρει με 100% βεβαιότητα ότι θα πεθάνει ( και άρα η αναμονή του είναι επίπονη) τότε αυτό σημαίνει ότι δεν μπορεί να περιμένει και άρα δεν έχει να κάνει με την έννοια της υπομονής.
Στην περίπτωση που ίσως του δωθεί χάρη θα έλεγα πάλι ( σαν σπαστικός ) ότι η υπομονή δεν είχε σχέση με το αποτέλεσμα.

Σωστα. Αρα θεωρούμε προαπαιτουμενο του αν αξιζει ο χρονος της οποιασδήποτε αναμονης/υπομονης ή του να περιμενει απλα κανείς, το αποτελεσμα και τη γνώση του στο υποκειμενο μας και ποσο τον απελευθερωνει ή οχι ή του μεταβαλλει αν θελετε την υπαρχουσα κατασταση?
Αλλο παραδειγμα ο ναυτικός. Ξερει οτι αν δεν περασουν αυτα τα χρονια που πρέπει να περασουν δεν γυριζει στερια. Το ξερει. Καθε μερα λεει εχω ακομα τοσο να κανω στα καραβια, λεμε τωρα ενα υποθετικό παραδειγμα. Ερώτηση τωρα εδω: ενας ναυτικος απελευθερώνεται εν τελει απο τη θαλασσα? Τι θελω να πω.
Ακομα και να κάνει τα ταξιδια του να βγαλει τη συνταξη του παλι τη θαλασσα αναζητα. Οχι ολοι οσοι την αναζητουν.
Επομένως η υπομονη/ο χρονος ή η παραμονη μας σε μια μεταβατικη ή οχι κατασταση που δεν γνωριζουμε απο πριν, ξερετε τι? Μας αφηνει ενα "απωθημενο" αν μπορω να το θεσω ετσι.
Παντα θυμομαστε τα χρόνια των ταξιδιων/της εξοριας/της φυλακης καταλαβατε.
Ξαναγυριζουμε νοερά.
Αρα δεν την αποβαλλουμε και ποτέ.
Ειτε ως μια κατασταση που παρηλθε και μας εγινε αναμνηση ειτε ως μια νεα κατασταση που βιωνουμε στο τωρα ενα ειναι το κυριως, η υπομονη ενυπαρχει με τη ζωη μας, κατασκεύασμα ή οχι του ανθρωπου να πολεμησει το φοβο και τη ματαιοτητα του θανατου.
Το πηγα αλλου. Δεν υπαρχει ζωη χωρις υπομονη. Ή ενα διαστημα παραμονης σε μια κατασταση αναμονης. Μας ακολουθει λοιπον. Σε καθε μας φαση.

 

[Guest 209912]

Κοίτα, θα επαναληφθώ ξανά λέγοντας πώς ενώ ίσως η υπονή συνδέεται με τέτοια χαρακτηριστικά, δεν ευθύνεται για κανένα απο αυτά. Κάνεις challenge assumptions και ως υπομονετικός, παίρνεις ρίσκα ακόμα και με υπομονή. Δεν σε εγκωβίζει η υπομονή σε κάτι, αυτό το κάνει το άτομο το ίδιο.

Οι αξίες ενός ανθρώπου επηρεάζουν σε πολύ μεγάλο βαθμό το πως σκέφτεται αυτός ο άνθρωπος και στο τι πράξεις επιλέγει να πραγματοποιήσει εν τέλει.

Και όσον αφορά την υπομονή δεν εννοώ φυσικά trivial πράγματα όπως το κέικ που αναφέρθηκε ή τις ντοματες που βγαίνουν το καλοκαίρι. Εντάξει, αν ξέρεις ότι κάθε χρόνο οι ντομάτες ωριμάζουν το καλοκαίρι χαίρω πολύ. Θα φας κάτι άλλο μέχρι να έρθει το καλοκαίρι. Δεν είναι αυτό όμως το θέμα.

Το θέμα είναι πως στα μεγάλα και σημαντικά θέματα της ζωής μας ή υπομονή πηγάζει από την όλη φιλοσοφία μας και επηρεάζει πολύ τον τρόπο σκέψης μας.

Θέλεις για παράδειγμα να παντρευτείς και ψάχνεις έναν σωστό άνθρωπο. Τι κανεις; Θα κάνεις υπομονή μέχρι να εμφανιστεί κάποιος στην ζωή σου; Η θα τον αναζητήσεις; Κάποιος μπορεί να πει "γίνε εσύ σωστός άνθρωπος και απλά κάνε υπομονή και κάποιος θα εμφανιστεί". Ναι ε; Και αν δεν εμφανιστεί; Θα σου δώσει αυτά τα χρόνια πίσω αυτός ο κάποιος που άκουσες; Όταν επιθυμείς κάτι πολύ και δεν το διαπραγματευεσαι έχεις μία αίσθηση επείγοντος μέσα σου. Κατανοείς αλλιώς τον χρόνο και την αξία του και δεν μπορείς να κάνεις υπομονή με κάποιες καταστάσεις ελπίζοντας για το καλύτερο. Θες να δράσεις με σίγουρο και αποτελεσματικό τρόπο.

Οταν κάτι είναι πάρα πολύ σημαντικό για την ζωή σου γιατί να το θέσεις σε δεύτερη μοίρα κάνοντας υπομονή; Όσο πιο γρήγορα και αποτελεσματικά πετυχαίνεις τα πράγματα στην ζωή σου τόσο περισσότερο χρόνο έχεις και τόσο μεγαλύτερη πιθανότητα να φτάσεις εν τέλει εκει που θέλεις.

Μπαίνεις σε μια σχολή που δεν γουστάρεις αλλά σου λένε όλοι κάνε υπομονή, όταν τελειώσεις θα είναι πολύ καλύτερα τα πράγματα. Ε πόσοι έχουν βρεθεί σε μια τέτοια κατάσταση και κάνανε υπομονή και εν τέλει απλά χάσανε χρόνια από τη ζωή τους που ποτέ δεν πήρανε πίσω κυνηγώντας ανούσια πράγματα, ενώ αφήνανε για μετά τα πραγματικά τους όνειρα;

Η βιασύνη δεν σημαίνει αλόγιστη δράση δίχως πλάνο, ούτε την επιλογή του βραχυπροθεσμου οφελους εις βάρος του μακροπροθεσμου. Η βιασύνη και η αίσθηση του κατεπειγοντος που πηγάζει από την δύναμη της επιθυμίας για κάτι, σημαίνει πως δεν χάνεις χρόνο με δισταγμούς, δεν ανέχεσαι να είσαι χαλαρός και ασοβαρος στις προσπάθειες σου και δεν κατάδέχεσαι να χάνεις χρόνο με μεθόδους χαμηλής αποδοτικοτητας απλά και μόνο επειδή το κάνουν όλοι οι άλλοι.

 

[JJohn1]

Οι αξίες ενός ανθρώπου επηρεάζουν σε πολύ μεγάλο βαθμό το πως σκέφτεται αυτός ο άνθρωπος και στο τι πράξεις επιλέγει να πραγματοποιήσει εν τέλει.

Και όσον αφορά την υπομονή δεν εννοώ φυσικά trivial πράγματα όπως το κέικ που αναφέρθηκε ή τις ντοματες που βγαίνουν το καλοκαίρι. Εντάξει, αν ξέρεις ότι κάθε χρόνο οι ντομάτες ωριμάζουν το καλοκαίρι χαίρω πολύ. Θα φας κάτι άλλο μέχρι να έρθει το καλοκαίρι. Δεν είναι αυτό όμως το θέμα.

Το θέμα είναι πως στα μεγάλα και σημαντικά θέματα της ζωής μας ή υπομονή πηγάζει από την όλη φιλοσοφία μας και επηρεάζει πολύ τον τρόπο σκέψης μας.

Θέλεις για παράδειγμα να παντρευτείς και ψάχνεις έναν σωστό άνθρωπο. Τι κανεις; Θα κάνεις υπομονή μέχρι να εμφανιστεί κάποιος στην ζωή σου; Η θα τον αναζητήσεις; Κάποιος μπορεί να πει "γίνε εσύ σωστός άνθρωπος και απλά κάνε υπομονή και κάποιος θα εμφανιστεί". Ναι ε; Και αν δεν εμφανιστεί; Θα σου δώσει αυτά τα χρόνια πίσω αυτός ο κάποιος που άκουσες; Όταν επιθυμείς κάτι πολύ και δεν το διαπραγματευεσαι έχεις μία αίσθηση επείγοντος μέσα σου. Κατανοείς αλλιώς τον χρόνο και την αξία του και δεν μπορείς να κάνεις υπομονή με κάποιες καταστάσεις ελπίζοντας για το καλύτερο. Θες να δράσεις με σίγουρο και αποτελεσματικό τρόπο.

Οταν κάτι είναι πάρα πολύ σημαντικό για την ζωή σου γιατί να το θέσεις σε δεύτερη μοίρα κάνοντας υπομονή; Όσο πιο γρήγορα και αποτελεσματικά πετυχαίνεις τα πράγματα στην ζωή σου τόσο περισσότερο χρόνο έχεις και τόσο μεγαλύτερη πιθανότητα να φτάσεις εν τέλει εκει που θέλεις.

Μπαίνεις σε μια σχολή που δεν γουστάρεις αλλά σου λένε όλοι κάνε υπομονή, όταν τελειώσεις θα είναι πολύ καλύτερα τα πράγματα. Ε πόσοι έχουν βρεθεί σε μια τέτοια κατάσταση και κάνανε υπομονή και εν τέλει απλά χάσανε χρόνια από τη ζωή τους που ποτέ δεν πήρανε πίσω κυνηγώντας ανούσια πράγματα, ενώ αφήνανε για μετά τα πραγματικά τους όνειρα;

Η βιασύνη δεν σημαίνει αλόγιστη δράση δίχως πλάνο, ούτε την επιλογή του βραχυπροθεσμου οφελους εις βάρος του μακροπροθεσμου. Η βιασύνη και η αίσθηση του κατεπειγοντος που πηγάζει από την δύναμη της επιθυμίας για κάτι, σημαίνει πως δεν χάνεις χρόνο με δισταγμούς, δεν ανέχεσαι να είσαι χαλαρός και ασοβαρος στις προσπάθειες σου και δεν κατάδέχεσαι να χάνεις χρόνο με μεθόδους χαμηλής αποδοτικοτητας απλά και μόνο επειδή το κάνουν όλοι οι άλλοι.

Συμφωνώ με όλα τα παραδείγματα, απλά δεν θεωρώ πώς για αυτά φταίει η υπομονή. Αν το θέμα δεν ήταν "είναι η υπομονή αρετή?" δεν θα υπήρχε καν debate.

 

[Himela]

Θέλεις για παράδειγμα να παντρευτείς και ψάχνεις έναν σωστό άνθρωπο. Τι κανεις; Θα κάνεις υπομονή μέχρι να εμφανιστεί κάποιος στην ζωή σου; Η θα τον αναζητήσεις; Κάποιος μπορεί να πει "γίνε εσύ σωστός άνθρωπος και απλά κάνε υπομονή και κάποιος θα εμφανιστεί". Ναι ε; Και αν δεν εμφανιστεί; Θα σου δώσει αυτά τα χρόνια πίσω αυτός ο κάποιος που άκουσες;

Και πού ξέρεις οτι αν δεν κάνεις υπομονή και instead αρχίσεις να ψάχνεις εσύ αυτόν τον κάποιο εν τέλει θα τον βρεις; Δηλαδή εσύ παίρνεις ως δεδομένα [κάνω υπομονή --> δε βρίσκω], [δεν κάνω υπομονή αλλά ψάχνω --> βρίσκω]. Οπότε με αυτή τη λογική, μπορεί και να χάσεις χρόνια ψάχνοντας και να μη βρεις. Αυτά τα χρόνια δεν τα θεωρείς χαμένα;

Πάντως εγώ όταν έλεγα υπομονή εννοούσα κάτι άλλο. Να είναι κάποιος υπομονετικός, να μην εξάπτεται, να μην αντιδρά εν βρασμώ, οπότε λέμε άλλο πράγμα.

Γενικά κι εγώ δε συμφωνώ οτι η υπομονή προσφέρει κάτι. Αν πράγματι θες κάτι πολύ, πρέπει να πέσεις με τα μούτρα για να το αποκτήσεις. Θεωρώ χαζό να κάνεις υπομονή για κάτι που θες πολύ, και δεν είναι και του χαρακτήρα μου αυτό. Θα προσπαθήσω για κάτι κι ας αποτύχω, κι ας πιστεύω οτι αν περίμενα λίγο τα πράγματα ίσως ήταν καλύτερα. Με αυτή την έννοια ίσως η υπομονή είναι αρετή.

Να μην ξεχνάμε και το αγαπημένο μου μότο όμως @hack3r : Ό,τι δε συνέβη ποτέ είναι ό,τι δεν ποθήσαμε αρκετά. Μπορεί λοιπόν πίσω από την υποτιθέμενη υπομονή που κάνει κάποιος να κρύβεται μια ολιγωρία που οφείλεται στο οτι τελικά αυτό το κάτι δεν το θέλει και τόσο πολύ...

 

[Agaphbou]

Οι αξίες ενός ανθρώπου επηρεάζουν σε πολύ μεγάλο βαθμό το πως σκέφτεται αυτός ο άνθρωπος και στο τι πράξεις επιλέγει να πραγματοποιήσει εν τέλει.

Και όσον αφορά την υπομονή δεν εννοώ φυσικά trivial πράγματα όπως το κέικ που αναφέρθηκε ή τις ντοματες που βγαίνουν το καλοκαίρι. Εντάξει, αν ξέρεις ότι κάθε χρόνο οι ντομάτες ωριμάζουν το καλοκαίρι χαίρω πολύ. Θα φας κάτι άλλο μέχρι να έρθει το καλοκαίρι. Δεν είναι αυτό όμως το θέμα.

Το θέμα είναι πως στα μεγάλα και σημαντικά θέματα της ζωής μας ή υπομονή πηγάζει από την όλη φιλοσοφία μας και επηρεάζει πολύ τον τρόπο σκέψης μας.

Θέλεις για παράδειγμα να παντρευτείς και ψάχνεις έναν σωστό άνθρωπο. Τι κανεις; Θα κάνεις υπομονή μέχρι να εμφανιστεί κάποιος στην ζωή σου; Η θα τον αναζητήσεις; Κάποιος μπορεί να πει "γίνε εσύ σωστός άνθρωπος και απλά κάνε υπομονή και κάποιος θα εμφανιστεί". Ναι ε; Και αν δεν εμφανιστεί; Θα σου δώσει αυτά τα χρόνια πίσω αυτός ο κάποιος που άκουσες; Όταν επιθυμείς κάτι πολύ και δεν το διαπραγματευεσαι έχεις μία αίσθηση επείγοντος μέσα σου. Κατανοείς αλλιώς τον χρόνο και την αξία του και δεν μπορείς να κάνεις υπομονή με κάποιες καταστάσεις ελπίζοντας για το καλύτερο. Θες να δράσεις με σίγουρο και αποτελεσματικό τρόπο.

Οταν κάτι είναι πάρα πολύ σημαντικό για την ζωή σου γιατί να το θέσεις σε δεύτερη μοίρα κάνοντας υπομονή; Όσο πιο γρήγορα και αποτελεσματικά πετυχαίνεις τα πράγματα στην ζωή σου τόσο περισσότερο χρόνο έχεις και τόσο μεγαλύτερη πιθανότητα να φτάσεις εν τέλει εκει που θέλεις.

Μπαίνεις σε μια σχολή που δεν γουστάρεις αλλά σου λένε όλοι κάνε υπομονή, όταν τελειώσεις θα είναι πολύ καλύτερα τα πράγματα. Ε πόσοι έχουν βρεθεί σε μια τέτοια κατάσταση και κάνανε υπομονή και εν τέλει απλά χάσανε χρόνια από τη ζωή τους που ποτέ δεν πήρανε πίσω κυνηγώντας ανούσια πράγματα, ενώ αφήνανε για μετά τα πραγματικά τους όνειρα;

Η βιασύνη δεν σημαίνει αλόγιστη δράση δίχως πλάνο, ούτε την επιλογή του βραχυπροθεσμου οφελους εις βάρος του μακροπροθεσμου. Η βιασύνη και η αίσθηση του κατεπειγοντος που πηγάζει από την δύναμη της επιθυμίας για κάτι, σημαίνει πως δεν χάνεις χρόνο με δισταγμούς, δεν ανέχεσαι να είσαι χαλαρός και ασοβαρος στις προσπάθειες σου και δεν κατάδέχεσαι να χάνεις χρόνο με μεθόδους χαμηλής αποδοτικοτητας απλά και μόνο επειδή το κάνουν όλοι οι άλλοι.


Το τι βλέπεις είναι προϊόν του πως έχεις μάθει να σκέφτεσαι.


Οχι να επεκταθεις για το fasting τραυλε Γιάννη.

Η υπομονή δεν είναι ανάγκη να έρχεται παρέα με την αδράνεια, όπως παρουσιάζεις σε όλα σου τα παραδείγματα. Να το πούμε λίγο διαφορετικά.

Σκέψου ότι γνωρίζεις μια κοπέλα η οποία σου παίρνει το μυαλό και θες πάρα πολύ να προχωρήσεις μαζί της και να κάνετε σχέση. Εκείνη όμως μόλις μετακόμισε στην πόλη, κάνει ένα μεταπτυχιακό, ψάχνει την αγορά εργασίας, οπότε στην παρούσα φάση βγαίνει ραντεβού αλλά δεν πέφτει με τα μούτρα σε μια σχέση ούτε μπορεί να έχει καθημερινή επαφή μαζί σου. Εκεί αν είσαι ανυπόμονος και την πιέσεις, μπορεί να σου πει "καλύτερα ας το αφήσουμε" και να χάσεις την ευκαιρία που είχες. Αν όμως κάνεις λίγους μήνες υπομονή και την πλησιάσεις με τακτ, βολευτεί κι αυτή σιγά σιγά στο νέο της περιβάλλον, βρει μια δουλειά, βάλει σε μια τάξη την καθημερινότητά της, θα εκτιμήσει τον χώρο που της έδωσες και μετά θα πάει η σχέση σας ένα βήμα παρακάτω αν ταιριάζατε μέχρι τώρα. Αυτό δε σημαίνει ότι τόσο καιρό ήσουν αδρανής ή την περίμενες στωικά, αλλά μπορεί να προσάρμοζες λίγο τη συμπεριφορά σου, να είχες τακτ.

Δεύτερο παράδειγμα, θες να χτίσεις σώμα και ξεκινάς γυμναστήριο αλλά είσαι παντελώς αγυμναστος. Αν δεν κάνεις υπομονή τις πρώτες 2 βαρετές εβδομάδες και πλακωθείς στα βάρη, στην καλύτερη δε θα μπορείς να κουνηθείς για 5 μέρες και θα κάνεις λιγότερη γυμναστική (και πρόοδο), εν τέλει, στη χειρότερη θα τραυματιστείς. Αν έχεις υπομονή, θα ακούσεις τον γυμναστή σου που σου λέει "ξεκίνα με 10 κιλά κι ας μπορείς να σηκώσεις 15" και θα δεις μακροπροθεσμα γιατί αυτή η μέθοδος ήταν πιο αποτελεσματική.

Τρίτο παράδειγμα, όταν έχεις έναν αντίπαλο που είναι καλύτερος από σένα, η ευθεία (ανυπόμονη) επίθεση θα σε βρει ηττημένο. Οπότε τι κάνεις; Υπομονή. Παρατηρείς, μελετάς τις κινήσεις του, προσπαθείς να βρεις το αδύνατο σημείο του, χτίζεις τη στρατηγική σου, περιμένεις το κατάλληλο timing και τον νικάς. Το ίδιο και στο ποδόσφαιρο.

Και τέταρτο, ένα παράδειγμα που μου λέει ο πατέρας μου από μικρή. Όταν έσπαγε μικρός πέτρες με τον παππού μου για να χτίσουν τοίχο, ο πατέρας μου ξεκινούσε να κοπανάει την πέτρα με μανία για να την κομματιασει και στο τέλος κατέληγε να έχει μια ολοστρόγγυλη πέτρα που δεν άνοιγε από πουθενά. Ο παππούς μου, απ' την άλλη, έριχνε νερό πάνω της και παρακολουθούσε πώς τρέχει. Μετά έβρισκε ένα σημείο που φαινόταν ότι η πέτρα έχει μια ελάχιστη ρωγμή και μ ένα σφυρακι χτυπούσε μόνο εκεί, τσουκου τσουκου, επί μέρες, μέχρι που κάποια στιγμή η πέτρα έσκαγε και γινόταν κομμάτια.

Το θέμα είναι (και εκεί κολλάει η εμπειρία) να ξέρεις πότε πρέπει να επισπεύσεις μια διαδικασία, να κινηθείς επιθετικά, και πότε να κάνεις υπομονή (αμυντική επίθεση).

 

[Guest 209912]

Και πού ξέρεις οτι αν δεν κάνεις υπομονή και instead αρχίσεις να ψάχνεις εσύ αυτόν τον κάποιο εν τέλει θα τον βρεις; Δηλαδή εσύ παίρνεις ως δεδομένα [κάνω υπομονή --> δε βρίσκω], [δεν κάνω υπομονή αλλά ψάχνω --> βρίσκω]. Οπότε με αυτή τη λογική, μπορεί και να χάσεις χρόνια ψάχνοντας και να μη βρεις. Αυτά τα χρόνια δεν τα θεωρείς χαμένα;

Δεν το ξέρεις αυτό, καθώς στην ζωή δεν υπάρχουν εγγυήσεις και όντως χαμένα θα ήταν αυτά τα χρόνια αν τελικά δεν καταφέρεις το αποτέλεσμα. Η διαφορά έγκειται όμως στον βαθμό κινητοποίησης και στο κατά πόσο αυξάνει αυτός τις πιθανότητες σου να πετύχεις κάτι.

Να μην ξεχνάμε και το αγαπημένο μου μότο όμως @hack3r : Ό,τι δε συνέβη ποτέ είναι ό,τι δεν ποθήσαμε αρκετά. Μπορεί λοιπόν πίσω από την υποτιθέμενη υπομονή που κάνει κάποιος να κρύβεται μια ολιγωρία που οφείλεται στο οτι τελικά αυτό το κάτι δεν το θέλει και τόσο πολύ...

Η υπομονή δεν είναι ανάγκη να έρχεται παρέα με την αδράνεια, όπως παρουσιάζεις σε όλα σου τα παραδείγματα.

Οι άνθρωποι είμαστε όντα αναβλητικά, όντα με φοβίες, όντα που αποφεύγουν τον πόνο και όντα τα οποία είναι πολύ καλά στις εκλογικεύσεις συμπεριφορών. Όλα αυτά προέρχονται κατά κύριο λόγο από το γεγονός πως ζούμε αρκετά μεγάλες ζωές και έτσι πιστεύουμε πως έχουμε χρόνο για να "κάψουμε". Πολλές φορές η φιλοσοφία της υπομονής γίνεται ένα άλλοθι για να μην κάνουμε τα πράγματα που χρειάζεται και να γίνουν.

Πολλές φορές για παράδειγμα μπορεί να βρισκόμαστε σε μια κακή κατάσταση από την οποία θέλουμε να φύγουμε (για παράδειγμα μια κακή δουλειά) και να υπάρχουν αντικειμενικά προβλήματα που θα προκύψουν αν φύγουμε και έτσι επιλέγουμε να κάνουμε υπομονή μέχρι οι συνθήκες να γίνουν ευνοϊκότερες και να παρουσιαστεί η κατάλληλη ευκαιρία. Η ευκαιρία φυσικά μπορεί να πάρει χρόνια να παρουσιαστεί και οι συνθήκες να μην γίνουν ποτέ ευνοϊκότερες. Εν αντιθέσει, όταν δεν μπορείς να υπομείνεις άλλο την κατάσταση, λες "φεύγω και ας γίνει ότι θέλει", και τότε μπαίνεις σε μια πιο έντονη διαδικασία, όπου θα πρέπει να αντιμετωπίσεις πολλά πράγματα τα οποία δεν θέλεις και να καταβάλεις πολύ παραπάνω κόπο που θα σε ξεβολέψει, αλλά καταλήγεις έτσι να δημιουργείς εσύ την ευκαιρία, αντί να περιμένεις να την βρεις.

Η διστακτικότητα επίσης που προέρχεται από τον φόβο της αποτυχίας ντύνεται πολλές φορές τον μανδύα της υπομονής. Πολλές φορές θέλουμε να κάνουμε κάτι νέο, αλλά φοβόμαστε πως θα αποτύχουμε και έτσι πείθουμε τον εαυτό μας να κάνει λίγο υπομονή μέχρις ότου να είμαστε καλύτερα προετοιμασμένοι. Αυτό δεν είναι πάντα λάθος φυσικά, όμως είναι συχνό το φαινόμενο να υπεραναλύουμε τα πράγματα και να προσπαθούμε να προβλέψουμε φανταστικές καταστάσεις ή να υπερπροετοιμαζόμαστε για κάτι με αποτέλεσμα να χάνουμε χρόνο.


Όπως έγραψα και παραπάνω, η βιασύνη και το να δίνεις το 100% του εαυτού σου δεν εγγυάται πως θα πετύχεις κάτι. Η σημαντικότερη όμως εγγύηση που δεν θα λάβεις ποτέ στην ζωή είναι πόσο διαθέσιμο χρόνο ζωής έχεις.

Σκέψου ότι γνωρίζεις μια κοπέλα η οποία σου παίρνει το μυαλό και θες πάρα πολύ να προχωρήσεις μαζί της και να κάνετε σχέση. Εκείνη όμως μόλις μετακόμισε στην πόλη, κάνει ένα μεταπτυχιακό, ψάχνει την αγορά εργασίας, οπότε στην παρούσα φάση βγαίνει ραντεβού αλλά δεν πέφτει με τα μούτρα σε μια σχέση ούτε μπορεί να έχει καθημερινή επαφή μαζί σου. Εκεί αν είσαι ανυπόμονος και την πιέσεις, μπορεί να σου πει "καλύτερα ας το αφήσουμε" και να χάσεις την ευκαιρία που είχες. Αν όμως κάνεις λίγους μήνες υπομονή και την πλησιάσεις με τακτ, βολευτεί κι αυτή σιγά σιγά στο νέο της περιβάλλον, βρει μια δουλειά, βάλει σε μια τάξη την καθημερινότητά της, θα εκτιμήσει τον χώρο που της έδωσες και μετά θα πάει η σχέση σας ένα βήμα παρακάτω αν ταιριάζατε μέχρι τώρα. Αυτό δε σημαίνει ότι τόσο καιρό ήσουν αδρανής ή την περίμενες στωικά, αλλά μπορεί να προσάρμοζες λίγο τη συμπεριφορά σου, να είχες τακτ.

Ναι, αν ξέρεις ότι της αρέσεις και εκείνης, στο δείχνει και γενικά την θεωρείς κάτι αξιόλογο και δυσεύρετο θα δώσεις χρόνο και θα φερθείς με τακτ, διότι δεν ευσταθεί λογικά να κάνεις και κάτι άλλο. Αν όμως δεν έχεις αυτές τις πληροφορίες τι κάνεις? Βλέπεις δηλαδή μια κοπέλα που σου ψιλοαρέσει αλλά βλέπεις ότι είναι unavailable και συνεχώς ασχολείται με άλλα πράγματα. Εκεί δεν ξέρεις αν όντως είναι προσωρινό αυτό, αν δεν δείχνει να ενδιαφέρεται γενικά, αν έχει άλλα προβλήματα κ.ο.κ. οπότε κάνεις υποθέσεις και καλείσαι να πάρεις κάποιες αποφάσεις για το πως θα προχωρήσεις και για τον αν θα αφιερώσεις χρόνο με ελλιπείς πληροφορίες.

Δεύτερο παράδειγμα, θες να χτίσεις σώμα και ξεκινάς γυμναστήριο αλλά είσαι παντελώς αγυμναστος. Αν δεν κάνεις υπομονή τις πρώτες 2 βαρετές εβδομάδες και πλακωθείς στα βάρη, στην καλύτερη δε θα μπορείς να κουνηθείς για 5 μέρες και θα κάνεις λιγότερη γυμναστική (και πρόοδο), εν τέλει, στη χειρότερη θα τραυματιστείς. Αν έχεις υπομονή, θα ακούσεις τον γυμναστή σου που σου λέει "ξεκίνα με 10 κιλά κι ας μπορείς να σηκώσεις 15" και θα δεις μακροπροθεσμα γιατί αυτή η μέθοδος ήταν πιο αποτελεσματική.

Σωστά. Ο υπερβάλλων ζήλος πολλές φορές μπορεί να είναι επιζήμιος όπως εδώ. Αυτό που γίνεται όμως συνήθως είναι να μην δίνουμε το 100% του εαυτού μας στην προσπάθεια αλλά να κάνουμε μισές δουλειές γιατί δεν θέλουμε να κουραστούμε τόσο και γιατί είμαστε οκ με το να κάνουμε υπομονή και να πετύχουμε το αποτέλεσμα σε 2 χρόνια αντί για 1 ή να έχουμε ένα υποδεέστερο αποτέλεσμα. Θα μου πεις είναι κακό αυτό? Όχι πάντα. Αν δεν σε ενδιαφέρει και τόσο το πράγμα ίσως είναι καλύτερα να μην κουράζεσαι και τόσο, αλλά από την άλλη πλευρά θα ξοδέψεις παραπάνω χρόνο αντί για κόπο και γενικά ο χρόνος είναι ένας πολύ περιορισμένος πόρος που δεν ανακτάται αφού χαθεί.

Τρίτο παράδειγμα, όταν έχεις έναν αντίπαλο που είναι καλύτερος από σένα, η ευθεία (ανυπόμονη) επίθεση θα σε βρει ηττημένο. Οπότε τι κάνεις; Υπομονή. Παρατηρείς, μελετάς τις κινήσεις του, προσπαθείς να βρεις το αδύνατο σημείο του, χτίζεις τη στρατηγική σου, περιμένεις το κατάλληλο timing και τον νικάς. Το ίδιο και στο ποδόσφαιρο.

Κι όμως, πολλές φορές αυτό είναι ακριβώς που σου χαρίζει και την νίκη. Το πιο κλασσικό παράδειγμα ήταν οι περισσότερες μάχες του Μέγα Αλέξανδρου όπου αντιμετώπιζε ισχυρότερους αντιπάλους οι οποίοι σκέφτοτανε με αυτόν ακριβώς τον τρόπο που λες και προβάλανε τον τρόπο σκέψης τους στον Αλέξανδρο, με αποτέλεσμα να τα χάνουν τελείως και να καταρρέουν από τον φόβο όταν ερχότανε αντιμετώποι με τις δικές του βιαστικές και επικίνδυνες κινήσεις και βλέπανε πως είναι αντιμετώποι με έναν άνθρωπο τελείως διαφορετικής κλάσης, αδίστακτο και απρόβλεπτο. Είναι καλό παράδειγμα ο Αλέξανδρος διότι έζησε και πολύ λίγο. Ζούσε λες και ήξερε πως δεν έχει πολύ χρόνο.

Και τέταρτο, ένα παράδειγμα που μου λέει ο πατέρας μου από μικρή. Όταν έσπαγε μικρός πέτρες με τον παππού μου για να χτίσουν τοίχο, ο πατέρας μου ξεκινούσε να κοπανάει την πέτρα με μανία για να την κομματιασει και στο τέλος κατέληγε να έχει μια ολοστρόγγυλη πέτρα που δεν άνοιγε από πουθενά. Ο παππούς μου, απ' την άλλη, έριχνε νερό πάνω της και παρακολουθούσε πώς τρέχει. Μετά έβρισκε ένα σημείο που φαινόταν ότι η πέτρα έχει μια ελάχιστη ρωγμή και μ ένα σφυρακι χτυπούσε μόνο εκεί, τσουκου τσουκου, επί μέρες, μέχρι που κάποια στιγμή η πέτρα έσκαγε και γινόταν κομμάτια.

Ναι, η διαφορά εδώ είναι πως ένας εν γένει υπομονετικός άνθρωπος θα ήταν οκ να ακολουθήσει την μέθοδο του παππού σου και να σπάει τις πέτρες τσούκου τσούκου, ενώ ένας ανυπόμονος πιθανότατα θα έψαχνε να βρει έναν καλύτερο τρόπο να σπάσει τις πέτρες χωρίς να χρειαστεί να αφιερώσει μέρες ολόκληρες. Ακριβώς όπως ένας εκ φύσεως εργατικός άνθρωπος πολλές φορές είναι οκ με το να ακολουθεί χρονοβόρες μη αποτελεσματικές διαδικασίες, τις οποίες ένας τεμπέλης που δεν θέλει να δουλέψει θα προσπαθήσει να βελτιστοποιήσει.

Το θέμα είναι (και εκεί κολλάει η εμπειρία) να ξέρεις πότε πρέπει να επισπεύσεις μια διαδικασία, να κινηθείς επιθετικά, και πότε να κάνεις υπομονή (αμυντική επίθεση).

Όπως βλέπεις μπορούμε να δώσουμε πολλά παραδείγματα και οι δύο και να τα αναλύσουμε και από τις δύο πλευρές. Το θέμα όμως στην πραγματικότητα είναι πως πάντα καλούμαστε να πάρουμε αποφάσεις με ελλειπή δεδομένα και για να αποκτήσουμε περισσότερες πληροφορίες πρέπει να αφιερώσουμε χρόνο, οπότε πάντα θα βρισκόμαστε αντιμέτωποι με το δίλημμα του να δράσω τώρα και να πάρω μεγαλύτερο ρίσκο, ή να δράσω μετά και μειώσω το ρίσκο. Και το ζήτημα εν τέλει δεν αντικειμενικό καθώς κανείς δεν σου εγγυάται το μέλλον και ούτε γνωρίζεις το πόσο χρόνο έχεις διαθέσιμο. Γι αυτό και πιστεύω πως όταν πορεύεσαι στην ζωή με τη φιλοσοφία της βιασύνης καταλήγεις να παίρνεις πολύ πιο σοβαρά το όλο εγχείρημα και τις προσπάθειες σου.

 

[Aura]

Παιδια να πω κατι?Επειδη ειδα θιξατε την υπομονη ως κατι ξενο με εμας.
Με αυτη την εννοια υπομονη δεν κανει και ο φυλακισμενος?
Να τελειωσει η φυλακη.
Προσεξτε κατι ομως,οταν βγει κανεις και τιποτα δεν του εγγυαται οτι θα ειναι οπως πρωτα.
Αρα εδω η υπομονη λειτουργει θα ελεγα εναντια,απαξιωτικα αν θελετε,οταν βγει,ενας φυλακισμενος θα παραμενει,αφηστε που γραφεται και στο μητρωο του κιολας.
Επομενως αυτη η υπομονη δεν τον εσωσε απο κατι.Το αποτελεσμα το ιδιο θα ειναι,ενας με οχι λευκο ποινικο μητρωο.
Αρα η υπομονη να την εξεταζουμε αναλογα την περιπτωση και το αποτελεσμα βεβαιως?
Ειναι τερμα ασχετο οτι αυτος εντος της φυλακης μπορει να εμαθε πχ μια ξενη γλωσσα λεμε τωρα ή να εγινε ανθρωπος της ηθικης.Το αποτελεσμα ποιο ειναι?Ενας που εφαγε φυλακη.Ετσι θα τον αντιμετωπιζουν.

Η υπομονή είναι μάλλον έλλειψη δράσης παρά διαφορετικός τρόπος δράσης. Τώρα αν το κάνεις για να ελέγξεις τα αποτελέσματα ή επειδή δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς πχ φυλακή και αν στη πρώτη θεωρείται τρόπος δράσης ενώ στη δεύτερη όχι θα σε γελάσω και ίσως δεν έχει και κάποιο πρακτικό νόημα. Δεν είναι πάντως ότι ο φυλακισμένος άδικα έκανε υπομονή, αλλιώς να αυτοκτονήσει ή να αποδράσει . Έκανε υπομονή με την ελπίδα να ζήσει κάποια στιγμή ελεύθερος.

 

[JJohn1]

υπομονή θηλυκό

• (για πρόσωπα ή ζώα) η ικανότητα του να περιμένει για μεγάλο χρονικό διάστημα ένα αποτέλεσμα ή μία εξέλιξη πριν ενεργήσει

Ο ορισμός της λέξης είναι η ικανότητα κάποιου όχι αναγκαστικά να το κάνει. Κάποιος που έχει την ικανότητα αυτή θα είναι πάντα σε καλύτερη μοίρα απο κάποιον που δεν την έχει.

Συνεπώς είναι αρετή. (αρετή : το επιθυμητό χαρακτηριστικό)

 

[EvanescenceQ]

Η υπομονή είναι μάλλον έλλειψη δράσης παρά διαφορετικός τρόπος δράσης. Τώρα αν το κάνεις για να ελέγξεις τα αποτελέσματα ή επειδή δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς πχ φυλακή και αν στη πρώτη θεωρείται τρόπος δράσης ενώ στη δεύτερη όχι θα σε γελάσω και ίσως δεν έχει και κάποιο πρακτικό νόημα. Δεν είναι πάντως ότι ο φυλακισμένος άδικα έκανε υπομονή, αλλιώς να αυτοκτονήσει ή να αποδράσει . Έκανε υπομονή με την ελπίδα να ζήσει κάποια στιγμή ελεύθερος.

Ναι σωστα και συμφωνω. Ομως στο "καποια στιγμη ελευθερος" να προσθεσουμε οτι ναι θα ελευθερωθεί θα ξαναειναι ομως στην ιδια θεση που ηταν πριν? Δεν θα εχει και καποια δυσμενη αν θες αποτελεσματα να τον βαραινουν? Αναλογα και τη μετεπειτα ζωη του βεβαιως. Μπορει να του πανε ολα καλα αλλά μπορει και να καταστραφει και αλλο. Επομενως το καποια στιγμη ελευθερος σημαινει τελικα οιονεί ελευθερος?
Οτι εξαρταται απο κατι αλλο. Απο το πως θα κυλησει η μετεπειτα ζωη του/εμποδια/δυσκολιες κλπ μεχρι και κατι που μπορει να του δωσει ωθηση πχ να γινει ενας επιχειρηματιας, λεμε τωρα.
Αρα η υπομονη ναι είναι ενα χρονικο μεγεθος, το αποτελεσμα της παλι δεν εξαρταται απο εμας απολυτα. Αυτο είναι και το μήνυμα .
Γιαυτο λεμε η ελπιδα πεθαίνει τελευταια, ακομα κι αν δεν ερθουν οπως τα θελουμε, εχουμε κατι να ελπιζουμε που λεμε.
Ολα αυτα που γραφουμε μεταβάλλονται η ιδια η ζωη δεν ειναι μια ευθεια αλλα εχει αυξομειώσεις.

 

[Μάξιμος]

Εγω το ειπα οτι παραμενει πχ για τους εργοδοτες/τους γνωστους/τους συγγενεις/τους φιλους ενας που εκανε κατι τελωσπαντων και πηγε φυλακη. Αυτος μετα οταν βγει μπορει να βρει δουλεια ή ενα λαχειο και να αλλαξουν ολα μεμιας.
Δε λεω αυτο.
Λεω οτι οση υπομονη και να κανει ε παλι ενας που καταδικαστηκε παραμενει. Και για το διαστημα της φυλακης και το μετα.
Και παλι δεν γνωριζουμε τη συνεχεια για να πουμε με βεβαιοτητα οτι πετυχε ή απετυχε στη ζωη του.
Καλυτερα και την υπομονη να τη βλέπουμε σε ενα βαθος χρονου μαζι με το επιγενομενο αποτελεσμα της βεβαιως ωστε να κανουμε κριτικη και να πουμε, πετυχε? Δεν πετυχε?

Η υπομονή σχετίζεται με κάποιο γεγονός κατάσταση και με τις όποιες δυνατότητες επιλογών έχουμε.
Αν είμαστε στην φυλακή, είναι εύκολο να κάνουμε υπομονή μέχρι να βγούμε.
Δεν μπορούμε κάτι άλλο να κάνουμε. Ο χρόνος είναι αντίπαλος δυνατός.

Ομως, απέναντι σε κάποιο γεγονός, υπάρχει μεγάλη δυσκολία να ενεργήσεις με υπομονή και όχι εν θερμώ.
Υπάρχει και το εν βρασμώ ψυχής.
Εδώ φαίνεται καθαρά οτι μπορεί κάποιος να γράψει και κάποιο πολύ ενδιαφέρον βιβλίο.

Θα πω και κάτι ακόμα.
Ενας νεαρός ξεκίνησε να διαβάζει κάποιο βιβλίο. Ηθελε διακαώς να αποκτήσει την γνώση του εαυτού του και βιάζονταν πολύ.
Αυτό είχε τίτλο << ΓΝΩΘΙ ΣΑΥΤΟΝ>>. Συγγραφέας ο ΑΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ πενταπόλεως. (υπέροχο)

Το έπιανε να το διαβάσει, το άφηνε και συνεχίστηκε αυτό ...

Κάποια στιγμή, βλέποντας το στο ράφι αναρωτήθηκε.

Πότε ξεκίνησα να διαβάζω αυτό το βιβλίο;

Κοιτώντας τον καθρέφτη είδε στο κεφάλι του μαλλί της γριάς.

Κάθε τρίχα και ένα δάκρυ, κάθε τούφα και μεγάλος πόνος, όλα όμως ήταν πίσω στον χρόνο αφημένα.
Και είχε μάθει πως δεν γινόταν να τα δει ξανά.
Επίσης πως κάθε στιγμή είναι και μια άλλη στιγμή, διαφορετική.

Να σας πω και κάτι που άκουσα σε ένα παραμυθάκι.
Μη προσπαθείς να δοκιμάσεις μαλλί της γριάς, ψεύτικο είναι. Είπαν πως κάποιος το ζωγράφισε σε έναν καθρέφτη. Ισως και να μην είναι ζωγραφιά, να είναι κάτι άλλο...

 

[Aura]

Ας μιλήσω για το χριστιανισμό γιατί δεν απαντάει και κανείς

Καταρχήν βλέπουμε ότι όλοι οι δεξιοί εδώ πέρα κράζουν το χριστιανισμό και την έννοια της ισότητας που εισήγαγε. Όλοι οι αριστεροί κράζουν το χριστιανισμό για την έννοια της στωικότητας να υπομένεις τα πάθη των ισχυρών. Οι γυναίκες κράζουν το χριστιανισμό για την έννοια της πατριαρχίας . Οι Νιτσεικοί κράζουν το χριστιανισμό για την αλλοτρίωση των αρετών . Οι προοδευτικοί κράζουν τον χριστιανισμό για την πουριτανισμό και το σεξ και οι επιστήμονες για το ''Γαλιλαίο''.

Τώρα για την πατριαρχία, άμα πάμε Αρχαία Αθήνα θα δούμε την πατριαρχία και την Αθηναία μόνο νοικοκυρά . Επίσης λένε ότι επιτρέπονταν η παιδεραστία με πιο νέους αλλά όχι γενικά και τόσο η ομοφυλοφιλία σαν μόνιμος τρόπος ζωής. Αν πάμε σε Πλάτωνα, Σωκράτη θα δούμε αρετές που εξυμνεί και ο χριστιανισμός , για την δικαιοσύνη, την ηθική. Οπότε γιατί να τα φορτώνεται όλα ο χριστιανισμός..

Η έννοια της ισότητας ,της δουλείας, του πλουτισμού τι είπε ο χριστός είναι κάπως αμφιλεγόμενο και εν οίδα ότι ουδέν οίδα προσωπικά . Γενικά όμως λένε ότι η θέση των δούλων βελτιώθηκε στο Βυζάντιο ή ότι η καταδίκη της χλιδής και της κατανάλωσης ως αμάρτημα εδραίωσε την κουλτούρα του καπιταλισμού, οπότε πάλι όποιος θέλει , φιλεύσπλαχνος, καταπιταλιστής ή ολιγαρκής , θα μπορούσε να υποστηρίξει το χριστιανισμό κατά μια έννοια.

 

[Guest 896561]

Ας μιλήσω για το χριστιανισμό γιατί δεν απαντάει και κανείς

Καταρχήν βλέπουμε ότι όλοι οι δεξιοί εδώ πέρα κράζουν το χριστιανισμό και την έννοια της ισότητας που εισήγαγε. Όλοι οι αριστεροί κράζουν το χριστιανισμό για την έννοια της στωικότητας να υπομένεις τα πάθη των ισχυρών. Οι γυναίκες κράζουν το χριστιανισμό για την έννοια της πατριαρχίας . Οι Νιτσεικοί κράζουν το χριστιανισμό για την αλλοτρίωση των αρετών . Οι προοδευτικοί κράζουν τον χριστιανισμό για την πουριτανισμό και το σεξ και οι επιστήμονες για το ''Γαλιλαίο''.

Τώρα για την πατριαρχία, άμα πάμε Αρχαία Αθήνα θα δούμε την πατριαρχία και την Αθηναία μόνο νοικοκυρά . Επίσης λένε ότι επιτρέπονταν η παιδεραστία με πιο νέους αλλά όχι γενικά και τόσο η ομοφυλοφιλία σαν μόνιμος τρόπος ζωής. Αν πάμε σε Πλάτωνα, Σωκράτη θα δούμε αρετές που εξυμνεί και ο χριστιανισμός , για την δικαιοσύνη, την ηθική. Οπότε γιατί να τα φορτώνεται όλα ο χριστιανισμός..

Η έννοια της ισότητας ,της δουλείας, του πλουτισμού τι είπε ο χριστός είναι κάπως αμφιλεγόμενο και εν οίδα ότι ουδέν οίδα προσωπικά . Γενικά όμως λένε ότι η θέση των δούλων βελτιώθηκε στο Βυζάντιο ή ότι η καταδίκη της χλιδής και της κατανάλωσης ως αμάρτημα εδραίωσε την κουλτούρα του καπιταλισμού, οπότε πάλι όποιος θέλει , φιλεύσπλαχνος, καταπιταλιστής ή ολιγαρκής , θα μπορούσε να υποστηρίξει το χριστιανισμό κατά μια έννοια.

@Aura, προσωπικά δεν με ενδιαφέρει τόσο το τι πρεσβεύει η κάθε θρησκεία (αν και μου αρέσει η μελέτη των θρησκειών) όσο το τι κάνουν τα ιερατεία της. Επί του πρακτέου δηλαδή. Και το μεγαλύτερο πλήγμα του Χριστιανισμού στην ανθρωπότητα είναι ο σκοταδισμός που έφερε ο Μεσαίωνας διά μέσου θεσμών όπως η Ιερά εξέταση και πολλών άλλων. Αν είχε επικρατήσει ο Νεοπλατωνισμός π.χ., που αναφέρθη σε άλλο θέμα, η πορεία της ανθρωπότητας ίσως να ήταν πολύ διαφορετική και πολύ καλύτερη.

Γενικότερα αν το δει κανείς, όχι μόνο ο Χριστιανισμός, αλλά και όλες οι Αβρααμικές θρησκείες (Ιουδαϊσμός, Χριστιανισμός, Μουσουλμανισμός) είναι υπεύθυνες διαχρονικά για πολλά δεινά στην ανθρωπότητα. Το αρχέτυπο μιας αρσενικής, πατριαρχικής φιγούρας σίγουρα συμβαδίζει και με έναν Θεό επί της γης, αυτοκράτορα, βασιλιά κλπ. Όχι ότι δεν υπήρχαν και πριν αυτά, απλά ταιριάζουν γάντι με τις αβρααμικές θρησκείες.

Αν ένας άνθρωπος είναι Χριστιανός και απλά ακολουθεί το λόγο του Ιησού (την Καινή Διαθήκη δηλαδή), χωρίς τα παρελκόμενα που πρόσθεσαν έπειτα τα δόγματα, τότε μια χαρά είναι και πολύ πιο γνήσιος Χριστιανός από τους άλλους.

 

[EvanescenceQ]

Οπότε γιατί να τα φορτώνεται όλα ο χριστιανισμός..

Συμφωνω με οσα εγραψες.Για να τα φορτωνεται ολα?Μα ειναι αν θελεις το νεοτερο να το πω σχετικα κινημα αλλαγων στη ζωη των ανθρωπων και στη φιλοσοφια τους εν γενει και επηρεασε πολλους,εφερε τοσες πολλες αλλαγες,οδηγησε σε αλλες,ετσι ως κομβικο σημειο αν θες,θεωρουμε οπως το εθεσες οτι ναι για ολα αυτα φταιει κατα καποιον τροπο ο χριστιανισμος.Φταιει γιατι ως μεταβαση απο την αρχαια κοινωνια αν θες με ολα αυτα τα ηθη και την κουλτουρα πηγαμε σε ενα αλλο σταδιο το οποιο βλεπουμε σε καποιες περιπτωσεις ακολουθειται στενα μεχρι σημερα που μιλαμε.Δεν χαθηκε απο προσωπου γης.Βλεπουμε αν θελεις τις επιπτωσεις στην κοινωνια και στα ατομα της.
Και αυτο αφορα το οτιδηποτε.Οπως βλεπουμε τη γνωση και την ημιμαθεια για παραδειγμα.

 

[soul]

προσωπικά δεν με ενδιαφέρει τόσο το τι πρεσβεύει η κάθε θρησκεία (αν και μου αρέσει η μελέτη των θρησκειών) όσο το τι κάνουν τα ιερατεία της.

Ο Χριστιανισμός δεν είναι θρησκεία, αλλά εκκλησία (από την λέξη έκκληση) - το τι κάνει ή δημιουργεί το εκάστοτε ιερατείο είναι άλλη συζήτηση και αφορά και ανθρώπινα συμφέροντα.....

Αυτόματη ένωση συνεχόμενων μηνυμάτων: 8 Μαΐου 2021

Και το μεγαλύτερο πλήγμα του Χριστιανισμού στην ανθρωπότητα είναι ο σκοταδισμός που έφερε ο Μεσαίωνας διά μέσου θεσμών όπως η Ιερά εξέταση και πολλών άλλων.

Συμφωνώ, Ιερά εξέταση όπως και άλλα διάφορα τάγματα εξαφάνισαν, έκλεψαν, έκαψαν κλπ μεγάλο μέρος της γνώσης που είχε κατακτήσει η Ανθρωπότητα και δυστυχώς επί αυτοκρατορων Θεοδοσίου και Ιουστινιανού έγιναν καταστροφές και επιθέσεις κατά του αρχαιοελληνικου πνεύματος και πολιτισμού.... που είχε, όπως προείπε κάποιος, αρκετες έννοιες συμβατές του χριστιανισμού.

Αυτόματη ένωση συνεχόμενων μηνυμάτων: 8 Μαΐου 2021

όλες οι Αβρααμικές θρησκείες (Ιουδαϊσμός, Χριστιανισμός, Μουσουλμανισμός) είναι υπεύθυνες διαχρονικά για πολλά δεινά στην ανθρωπότητα.

Συγνώμη, αλλά κι εδώ θα σχολιάσω
Δε μπορεί να τα βάζεις όλα αυτά σε ένα καζάνι, θέλω να πω... Τι σχέση έχει η θέση της γυναίκας στον μουσουλμανισμο με την θέση που έχει στον χριστιανισμό, ή τι σχέση έχει το ιουδαικο οφθαλμός αντί οφθαλμού, το μουσουλμανικο σκότωσε τον άπιστο να πάει στον παράδεισο με το χριστιανικό συγχώρεσε τον αδερφό σου 77 φορές ή αγαπάτε αλλήλους.....