Κι όπως έλεγε κι ο Ναζίμ Χικμέτ, η δημοκρατία στην Τουρκία είναι όπως ο καφές, ουδέποτε ο καφές μπόρεσε να καλλιεργηθεί στην Τουρκία, όπως και η δημοκρατία. Μη φανταστείτε δηλαδή ότι αν φύγει ο Ερντογάν, αυτοί που θα έρθουν θα είναι καλύτεροι. Όντως στο εσωτερικό της χώρας το άστρο του Ερντογάν έχει αρχίσει να φθείρεται και να σβήνει, αλλά όχι με τόσο γρήγορους ρυθμούς όσο κάποιοι θα ήθελαν, το κόμμα του εξακολουθεί να είναι πρώτο. Η οικονομία που τον έκανε δημοφιλή, αυτή σήμερα τον ρίχνει. Όλα τα υπόλοιπα, δημοκρατία, εθνικά θέματα κλπ για τον μέσο Τούρκο είναι δευτερεύουσας σημασίας. Μην ξεχνάτε ότι μεγάλος μέρος των Τούρκων είναι θρησκόληπτοι, μειωμένης μόρφωσης και χαμηλών εισοδημάτων, κρίνουν επομένως με ό,τι έχουν στην τσέπη τους και λίγο τους ενδιαφέρει ποιος είναι στην εξουσία. Αν σε αυτό προσθέσει κανείς την καθημερινή πλύση εγκεφάλου που υφίστανται οι Τούρκοι από τα ΜΜΕ, μια και ο σουλτάνος έχει φροντίσει να φιμώσει τις περισσότερες αντιπολιτευόμενες φωνές, καταλαβαίνει κανείς γιατί δεν έχει πέσει ακόμα.
Βέβαια από την άλλη ο Ερντογάν φαίνεται ότι χάνει σταδιακά την επαφή με την πραγματικότητα. Φαντάζομαι πώς θα ακούγονται στον φτωχό Τούρκο οι εξαγγελίες του για να φτάσει η Τουρκία στη σελήνη ή για το πόσο μεγάλη και τρανή είναι η χώρα του διεθνώς, ενώ δεν έχει να φάει. Νομίζω ότι πλέον αρχίζει να μοιάζει ολοένα και περισσότερο με κάτι ψυχάκιες τυράννους στην Ασία και διεθνώς (βλέπε Β. Κορέα, Τουρκμενιστάν κλπ) που ενώ ο λαός πεινάει κάνουν μεγαλεπίβολα εξωπραγματικά σχέδια.
Όσο για τη διεθνή θέση της Τουρκίας νομίζω ότι ο πρωθυπουργός της Ιταλίας είπε τα πάντα. Όλοι γνωρίζουν ότι ο Ερντογάν φέρεται ως δικτάτορας, όλοι ξέρουν ποιος έχει και ποιος όχι δίκιο τόσο στα ζητήματα που μας αφορούν όσο και σε αυτά που αφορούν άλλες χώρες, αλλά υπάρχουν πολλαπλά συμφέροντα, όλες αυτές οι χώρες αναγκάζονται να συνεργαστούν με την Τουρκία. Για παράδειγμα η Γερμανία έχει πολλαπλά οικονομικά και στρατιωτικά συμφέροντα στη χώρα αυτή κι επιπλέον ζουν τρία εκατομμύρια Τούρκοι στο έδαφός της. Φαντάζεστε τι έχει να γίνει αν έρθει σε ευθεία σύγκρουση και αντιπαράθεση με την Τουρκία; (Υπόψην ότι οι Τούρκοι σε σχέση με άλλους μετανάστες στη χώρα, έχουν το μικρότερο βαθμό ενσωμάτωσης σε αυτή). Αν σε αυτά συνυπολογίσει κανείς τον εκβιασμό της Τουρκίας με τα 3 εκατομμύρια πρόσφυγες που έχει στο έδαφός της και το ότι προσπαθούν με νύχια και με δόντια να την κρατήσουν στη Δύση, καταλαβαίνει κανείς την επαμφοτερίζουσα στάση πολλών χωρών.
Παρόλα αυτά, αυτό δε σημαίνει ότι και η υπομονή απέναντι της δεν έχει και τα όρια της, γι αυτό και ολοένα περισσότεροι ξεσπαθώνουν εναντίον της. Αυτός είναι ο λόγος που τον τελευταίο καιρό ο Ερντογάν προσπαθεί κάπως να το παίξει "καλό παιδί" (ανεπιτυχώς μάλλον).
Αν κάποια στιγμή ο Ερντογάν πέσει, αυτό θα συμβεί εκ των έσω πάντως..
