Το έχω αναφέρει πολλές φορές, ο στρατός εκτός από εξωτερικούς εχθρούς είναι και για να προστατεύει την δημοκρατία στα εσωτερικά. Στη συγκεκριμένη περίπτωση η δημοκρατία δεν απειλούνταν. Ο κομμουνισμός δεν ήταν τόσο ισχυρός έτσι η επέμβαση του στρατού δεν είχε κανένα νόημα. Υπήρχε μία πολιτική ανωμαλία με τις κυβερνήσεις να πέφτουν συνεχώς αλλά απειλή του πολιτεύματος δεν υπήρχε όπως έγινε στην Χιλή και χρειάστηκε η σωτήρια παρέμβαση του Πινοσέτ.
Τα καλά της Χούντας ήταν ότι υπήρχε κυβερνητική Αρχή που έθετε μπροστά την Ελλάδα, τον Ελληνικό λαό και αγκάλιαζε τα Ελληνικά ήθη και έθιμα. Αυτά όμως μπορούν κάλλιστα να καλυφθούν και από μία δημοκρατικά εκλεγμένη πατριωτική κυβέρνηση όπως του Viktor Orban της Ουγγαρίας. Σίγουρα οι εξορίες στην Ελλάδα επί Παπαδόπουλου ήταν αρκετά καλύτερες από τις αντίστοιχες στην Λατινική Αμερική ή την Ινδονησία την ίδια περίοδο όπου με τσεκούρια έκοβαν κεφάλια κομμουνιστών στην τελευταία. Εφόσον όμως δεν υπήρχε απειλή εμφυλίου οι εξορίες δεν είχαν καμία αναγκαιότητα όπως εκείνες του 50' μεταπολεμικά. Να το τονίσουμε βέβαια ότι μέχρι το 1970 είχαν βγει οι περισσότεροι και μάλιστα καταργήθηκε και το πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων. Επιπλέον η ανεργία είχε μειωθεί λόγω της ίδρυσης του ΟΑΕΔ αλλά και σαν αρνητικό της μαζικής μετανάστευσης πολλών Ελλήνων προς το εξωτερικό. Το δημόσιο χρέος της χώρας κατά την επταετία αυξήθηκε σημαντικά ( δεν μειώθηκε ή πόσο μάλλον εκμηδενίστηκε όπως λένε οι νοσταλγοί ) αλλά τουλάχιστον γίνονταν αρκετά έργα σε ολόκληρη την χώρα όπου από ξένους ιστοριογράφους χαρακτηρίστηκε εκείνη η περίοδος η Ελλάδα ως ένα απέραντο εργοτάξιο.
Υ.Γ. Έχουμε και εμείς παππούδες εξόριστους. Καλό είναι να μη μνημονεύουμε απολυταρχίες. Αυτό πάει για όλες τις μεριές. Οι άνθρωποι γεννήθηκαν για να είναι ελεύθεροι.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 5 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.