Τα παιδιά μας δεν επέλεξαν ούτε να ζήσουν, εμείς το επιλέξαμε γι'αυτά. Αν λοιπόν τα φεραμε σε εναν κόσμο που δεν μας αρέσει και δεν κανουμε τίπότα να αλλάξουμε, είμαστε απλά εγκληματίες.
Το ίδιο ισχύει και για τη θρησκεία. Πιστεύω ότι η θρησκεία είναι κάτι προορισμένο να σε κάνει ευτυχισμένο. Το πώς διαφέρει από θρησκεία σε θρησκεία κι από αντίληψη σε αντίληψη. Αν η θρησκεία που μας πέρασαν εμάς, οι υπάρχουσες ή όσες έχουμε μελετήσει, δεν μας χάρισαν την γαλήνη και έτσι μια μορφή ευτυχίας, δεν είναι σωστό να τις παρουσιάζουμε στα παιδιά μας σαν κάτι σημαντικό.
Η αθεία πιστεύω ότι είναι μια αντίληψη των πραγμάτωνν κι αυτή. Πρέπει, αδιάφορο πώς, να μας προσφέρει γαλήνη, ικανοποίηση εμας πρώτα για να την περάσουμε ύστερα σαν φιλοσοφία ζωής στα παιδιά μας.
Φυσικά οποιαδήπότε φιλοσοφία για οπόιοδήποτε θέμα περάσουμε στα παιδιά μας δεν είναι απαραίτητο να τα εκφράζει ή να τους αρέσει. Όμως το να εκφράζει εμας πρώτα αυτό που τους λέμε, έχει τουλάχιστον ευγενές κίνητρο.
Μπορεί να μήν είμαστε σοφοί δηλαδή, παντογνώστες ή ότι άλλο, όμως, αν είμαστε ειλικρινείς μαζί τους και δεν τους μαθαίνουμε πράγματα για να γίνουν δούλοι αντιλήψεων προσώπων και καταστάσεων αλλά για να ευτυχήσουν αυτά περισσότερο, τότε σίγουρα τα αγαπάμε. Κι αυτό ειναι πιστεύω το μόνο για το οποίο κρινόμαστε α πέναντι σε καποιους ανθρώπους που τους φέρνουμε στη ζωή χωρίς να τους ρωτήσουμε.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
