Ναι βέβαια ήταν για το πως παίρνουμε αποφάσεις γενικότερα, ότι όλοι μπορεί να παίρνουμε αποφάσεις με τον ίδιο τρόπο, βιοχημικά αν το σκεφτούμε έστω . Το αν φοβάμαι ως άνθρωπος επειδή θα έχω ενοχές ( ηθική) ή θα φοβάμαι ως σκύλος επειδή ακούω μια αρκούδα να έρχεται πάνω μου , φόβος είναι αν το απλοποιήσουμε .
Πολύ βαθιά "καταδύθηκες" και πολύ εύστοχα και σωστά σχεδόν σε όλα. Θα σταθώ μόνο για να δώσω σε λίγα σημεία μερικές επιπλέον παραμέτρους, έτσι... χάριν της συζήτησης.
Ηθικός δεν είναι ο άνθρωπος που κάνει το νομικά σωστό από φόβο.
Η ηθική είναι ενδογενής αξία μιας προσωπικότητας, που δεν έχει συνάρτηση με το φόβο.
Για να επανέλθω σε παράδειγμα που ήδη έδωσα, ηθικός δεν είναι αυτός ενώ διψά πολύ, δεν αρπάζει το χυμό του πιτσιρίκου στην παραλία από φόβο ότι θα τον κυνηγήσουν οι γονείς του παιδιού.
Ηθικός είναι αυτός που θα έκανε το ίδιο αν οι μόνοι άνθρωποι στη Γη ήταν ο ίδιος και ο πιτσιρίκος.
Το αν κάνω το καθήκον μου ως άνθρωπος για να αντλήσω ικανοποίηση ή τρώω μια μπριζόλα ως σκυλί και αντλώ ικανοποίηση , πάλι είναι το ίδιο από μια έννοια αν και ακούγεται πολύ ισοπεδωτικό
Δεν είναι θέμα ισοπέδωσης, αλλά δεν είναι και το ίδιο...
Ομολογουμένως είναι πειρασμός μια εικόνα με τη ζουμερή μπριζόλα στο πιάτο και δίπλα ένα ποτήρι παγωμένης μπύρας.
Αλλά δεν είναι ακριβώς του αυτού είδους με οποινδήποτε άλλον πειρασμό όπως καταλαβαίνεις.
Για τον ίδιο λόγο η ικανοποίηση που προσφέρει μια ενέργεια ή στάση ηθικής, έχει το παράδοξο αποτέλεσμα να ικανοποιεί περισσότερο τον ευεργέτη από ότι τον ευεργετηθέντα.
Εγώ πιστεύω ότι εξελιχθήκαμε σε λογικά όντα και κάθε φορά έχουμε άλλη ηθική αναλόγως και τι λέει το περιβάλλον μας .
Πάρα πολύ σωστό είναι αυτό.
Απλά δεν παγιώνει την εξήγηση στο σύνολο του κώδικα ηθικής.
Ήδη έγραψα σε προηγούμενο ότι υπάρχει και υποκειμενισμός σε κάποια "άρθρα" αυτού του κώδικα.
Επιπλέον υπάρχουν "άρθρα" του κώδικα που καταγράφονται μέσα μας από τη βιωματική εμπειρία μας. Δεν τα είχαμε έως να τα κατανοήσουμε.
Εν ολίγοις το απόφθεγμα της λαϊκής σοφίας "δεν θα μάθεις αν δεν πάθεις" θα έπρεπε να είναι κορωνίδα της Ψυχολογίας.
Ωστόσο η ηθική των θεμελιωδών αρχών που τονίζω δεν ασκείται από φόβο, είναι ένα τεράστιο κεφάλαιο με το δικό του μυστήριο, αλλά και ένα διαφορετικό θέμα για ξεχωριστή ανάλυση.
Το να υπάρχει παγκόσμια ηθική είναι επιχείρημα για να είναι αυτοματοποιημένο όλο αυτό σαν εξέλιξη , το ότι ας πούμε οι γονείς φροντίζουν τα παιδιά τους, συνέβαινε από πάντα , άρα στέκει να εξελίχθηκε από μόνο του , να μη προέκυψε από ορθολογισμό δηλαδή . Άσχετα αν αυτό το ξέρουμε ως κάτι αυτονόητο , ότι όλοι φροντίζουν τους απογόνους τους και δεν ήρθε από κάποια κριτική ικανότητα .
Όντως, πολύ σωστό. Για την ακρίβεια δεν ξέρω καν αν εξελίχτηκε ή υπήρχε ανέκαθεν σε κάθε μορφή ζωής.
Υπάρχει η εξής διαφορά στο παράδειγμά σου και ως προς την ηθική.
Ας πάρουμε για παράδειγμα ένα αδιαμφισβήτητο ζήτημα που είναι στο παράδειγμά σου.
Οι γονείς φροντίζουν τη ζωή των παιδιών τους.
Ιδιαίτερα και μόνο ο όρος "μαμά" φέρνει στους περισσότερους ανθρώπους θετικά συναισθήματα (υπάρχει φυσικά και μικρή μειοψηφία μαμάδων που για όποιους λόγους εξαιρούνται, αλλά ας σταθούμε στην πλειοψηφία).
Στο θέμα παιδιών, τη μαμά δεν μπορεί να τη συναγωνιστεί κανείς. Ούτε φυσικά ο μπαμπας.
Ακόμα και οι μαμάδες του τύπου "να φορέσεις ζακετούλα μην κρυώσεις, έχει ψύχρα το βράδυ και τον Ιούλιο", έχουν τα χαρακτηριστικά του απόλυτου φύλακα άγγελου.
Αέναες στην υπηρεσία, ακούραστε στο ξενύχτι, στο θηλασμό, με μία λέξη, Μητρότητα.
Το κάνουν από αγάπη στα παιδιά τους;;
Η αλήθεια είναι πως σε σημαντικό βαθμό ενεργεί το μητρικό ένστικτο.
Ακριβώς γι'αυτό το λόγο κανένας άντρας δεν μπορεί να συναγωνιστεί μία μαμά. Είναι προνόμιο των γυναικών η μητρότητα.
Ο άντρας έχει τα στοιχεία της πατρότητας αλλά έχουν σημαντικές διαφορές από της μητρότητας, παρότι το mix των δύο, δίνει καλύτερα αποτελέσματα.
Θα ξέρεις ίσως πως το αρσενικό λιοντάρι υπάρχει περίπτωση να φάει τα παιδιά του.
Αν όμως η λιονταρίνα είναι εκεί...
Ή επειδή ο αρσενικός έχει τις μεσημεριανές σπαρίλες του, μπορεί να ενοχληθεί από τα ζωηρά λιονταράκια και να τα χτυπήσει.
Σημείωσε πως η λιονταρίνα είναι σημαντικά μικρότερη και ο κ. Λιοντάρης σημαντικά πιο δυνατός.
Ε, αν κάνει το λάθος ο λιοντάρης, η επόμενη σκηνή θα είναι να τρέχει σαν γατάκι που το κυνηγάει αιμοβόρο λυκόσκυλο.
Είναι δυνατόν η λιονταρίνα του του βγάλει τα μάτια ή και να τον σκοτώσει.
Πάμε τώρα στην κ.Ζακετούλα.
Στην πραγματικότητα λειτουργεί με το ίδιο ένστικτο. Της μητρότητας.
Αν ο μπαμπάς επιχειρήσει να μαλώσει τα παιδιά χωρίς πριν να έχει συμφωνήσει με τη μαμά για μία "εκπαιδευτική τιμωρία", θα δεις στα μάτια της μαμάς, τα μάτια της λιονταρίνας.
Ο μπαμπάς πρέπει πρώτα να συμφωνήσει με τη μαμά, να της υποβάλλει αίτηση με γνήσιο υπογραφής, να ζητήσει αρ. πρωτοκόλλου για να είναι σίγουρος πως η μαμά δεν θα το ξεχάσει και πάλι... βλέπουμε.
Μέχρι εδώ λειτουργεί το μητρικό ένστικτο.
Η ηθική αρχίζει στον τρόπο που θα διαχειριστεί το πρόβλημα που προκύπτει.
Δεν είναι θέμα ηθικής η λεγόμενη "λατρεία" της μάνας στο παιδί.
ΜΕΧΡΙ ΕΝΑ ΣΗΜΕΙΟ λειτουργεί το ένστικτο.
Από ένα σημείο και μετά όμως, το ένστικτο είναι δυνατόν να λειτουργήσει για κακό του παιδιού αντί για καλό.
Εδώ χρειάζονται τα ΜΗ ενστικτώδη και σχετικά αγνώστου προελεύσεως στοιχεία της ηθικής.
Για παράδειγμα, η συμβουλευτική της μαμάς στο παιδί της, του δίνει στοιχεία να γίνει άνθρωπος ή ενστικτώδης οργανισμός;
Μελέτησε την "παιδαγωγική" των μαμάδων στα άλλα είδη ζωής.
Στην πραγματικότητα εκπαιδεύουν του απογόνους στη μικρή ηλικία, στο να φέρουν μπροστά τα ένστικτά τους. Δεν εξελίσσεται η μέθοδος παιδείας της λιονταρίνας για το λιονταράκι σε πέραν των ενστίκτων όρια.
Στη μαμά-άνθρωπο;
"Αν το άλλο παιδάκι σου πάρει τη γόμα, θυμήσου τι μάθατε στη σχολή καράτε" ...υποβάλει το ένστικτο.
Η ηθική;
Είναι αγάπη αν για παράδειγμα στο παιδί της λέει πάντα "ναι";
Είναι αγάπη πάντα αυτό που ικανοποιεί το παιδί ή αγάπη μπορεί να είναι και αρνήσεις ή όροι που δεν ευχαριστούν το παιδί;
Τα παραπάνω μόνο σαν σύντομα( ;; ) παραδείγματα.
Το θέμα ηθικής είναι από μόνο του ένα ξεχωριστό θέμα συζήτησης και πολύ βαθύτερο από ότι αρχικά δείχνει.
Καλημέρα σου!
