Εμένα η μάνα μου όταν έφτανε εκτός ορίων ούρλιαζε και μου έριχνε και από καμιά σφαλιάρα πάντως. Και δεν ήταν καμιά εξαιρεση η μάνα μου. Η τυπική μάνα που είχε το 90% των Ελλήνων είναι, και το 90% των Ελλήνων δεν είναι δολοφόνοι ναρκωμανεις.
Και όχι, δεν ξέρω σε ποιον πλανήτη ζεις, αλλά σε αυτόν εδώ οι περισσότεροι άνθρωποι δεν είναι ζεν μαστερς, αλλά έχουν μια χαρά νεύρα και τα ξεσπάνε όπου βρούνε.
Τώρα ειλικρινά κάνουμε κύκλους γιατί αλλά γραφω και άλλα γράφεις. Είπα πως η χειροδικια συμβαίνει στις περισσότερες οικογένειες. Δεν την επικροτησα, ούτε μίλησα για ζωνάρι. Σε σφαλιάρες εν βρασμό ψυχής αναφέρθηκα, και είπα πως ακριβως γι αυτο το λόγο δεν πρέπει να αφήνεις τα παιδιά σου να έχουν ανεξέλεγκτη συμπεριφορά.
Το αποτέλεσμα είναι μια δολοφονημένη κοπέλα που από τα 14 είχε σχέση με το. 26χρονο δολοφόνο της.
Τα άλλα που λες τα αφήνω στην κρίση του κοινού.
ΥΓ. Αντε να γράψω και την controversial άποψη. Είναι πολύ προτιμότερος ένας γονέας που ρίχνει σφαλιάρες, από έναν γονέα που ασκεί ψυχολογική βία στο παιδί του. Από όλες τις σφαλιάρες που έφαγα μικρός δεν θυμάμαι ούτε μία, και ούτε μου δημιούργησαν κανένα θέμα αργότερα, γιατί ήταν όλες πολύ στρειτ θρου. Έκανα μαλάκια (έβαλα φωτιά το σπίτι), ήξερα ότι έκανα μαλάκια, ήξερα ότι πρέπει να τιμωρηθω, έφαγα τη σφαλιάρα από την μάνα μου, δεν ξαναέβαλα φωτιά το σπίτι. Αντίθετα, όσα θυμάμαι ακόμη σήμερα έντονα και με ασψημο τρόπο ήταν όλες οι στιγμές ψυχικής βίας και τα χωρίς λόγο ξεσπάσματα.
Τα παιδιά ξέρουν ποτέ κάνουν μαλάκια, και ξέρουν ποτέ τους αξίζει να τιμωρηθούν, και πότε δεν κρατάνε κακία για την δίκαιη τιμωρία.
Τα παιδιά τα σκοτώνει η ψυχικη βία, η τιμωρία χωρίς λόγο, και αν θες να γαμησεις πραγματικά, η τιμωρία όταν κάνουν κάτι καλό.
