Ψυχολογία

[Guest 890013]

Καλυτερα να μιλησουν αυτα τα ατομα για την αξια της ψυχολογιας και οχι για αυτους που νομιζουν οτι τα εχουν ολα λυμένα και ειναι παντοδύναμου ακομα και μπροστα στην πιο σκληρη πραγματικοτητα .

Πω φτάνει πια με αυτό "νομιζουν πως τα χουν λυμενα" και "είναι παντοδύναμοι".
Κλασικές μπούρδες ενώ πραγματικά οι μόνοι που πιστεύετε πως τα χετε λυμένα είστε εσείς.Η σκληρή πραγματικότητα κορίτσι μου είναι πως ζείς στο illusion πως τα εχεις όλα λυμένα και μαθαίνεις να τα διαχειρίζεσαι μέχρις ότου η καθημερινότητα να μην είναι τόσο ήρεμη ή μέχρι το επόμενο τραγικό γεγονός να σου αποδείξει το αντίθετο.
Deal with it.
Κρίμα με έχει κάνει και ιγκνόρ δεν το βλέπει.

 

[Guest 209912]

Ποιος τους εμαθε να το διαχειριζεται ?
Δεν πας σε ενα ψυχολογο για να επουλωσει πληγες ,πας για να σου δειξει τον τροπο που θα διαχειριζεσαι τις σκεψεις σου ωστε αυτες να μην ειναι αιτια να σε κρατανε ειτε κλεισμένο σε τεσσερις τοιχους ειτε ακομα στο να αποφυγεις την χρηση ουσιων που θα σε βγαζουν για λιγο απο το δικο σου σκοταδι ... .

Οποιος βρισκεται σε μια τετοια κατασταση δεν εχει ουτε την διαυγεια ουτε την ικανοτητα να σκεφτει ακομα και το πιο απλο που ειναι για εμας .

Οποιος εχεις αισθανθει πραγματικο φοβο σε σημειο να παραλευει ακομα και το σωμα του και οχι μονο το μυαλο ή οποιος ξυπνα ενα πρωι και αντιλαμβανεται οτι η ζωη του εχει τελειωσει επειδη εχει υποστει ενα ακρωτιριασμο ή ενα ατυχημα που τον καθηλωνει σε ενα κρεβατι δεν μπορει να μιλησει για την πραγματικη διασταση αυτου .

Καλυτερα να μιλησουν αυτα τα ατομα για την αξια της ψυχολογιας και οχι για αυτους που νομιζουν οτι τα εχουν ολα λυμένα και ειναι παντοδύναμου ακομα και μπροστα στην πιο σκληρη πραγματικοτητα .

Ναι, και επιβεβαιώνεις όλα όσα έγραψα στο αρχικό μου μήνυμα. Δουλειά της ψυχολογίας είναι να φέρει τον άνθρωπο σε μια κατάσταση που είναι κοινωνικά αποδεκτή. Το αποκορύφωμα του αστείου είναι η "διαχείριση των σκέψεων". Να σου μάθουμε ρε παιδί μου δυο τρεις τεχνικές ώστε να μην υποφέρεις από αγοραφοβία και να μπορείς να μιλάς με κόσμο, έτσι ώστε να υποφέρεις από όλα τα άλλα που υποφέρουν όλοι και να εισαι υγιής.

Αυτόματη ένωση συνεχόμενων μηνυμάτων: 19 Αυγούστου 2021

Ποιος τους εμαθε να το διαχειριζεται ?
Δεν πας σε ενα ψυχολογο για να επουλωσει πληγες ,πας για να σου δειξει τον τροπο που θα διαχειριζεσαι τις σκεψεις σου ωστε αυτες να μην ειναι αιτια να σε κρατανε ειτε κλεισμένο σε τεσσερις τοιχους ειτε ακομα στο να αποφυγεις την χρηση ουσιων που θα σε βγαζουν για λιγο απο το δικο σου σκοταδι ... .

Οποιος βρισκεται σε μια τετοια κατασταση δεν εχει ουτε την διαυγεια ουτε την ικανοτητα να σκεφτει ακομα και το πιο απλο που ειναι για εμας .

Οποιος εχεις αισθανθει πραγματικο φοβο σε σημειο να παραλευει ακομα και το σωμα του και οχι μονο το μυαλο ή οποιος ξυπνα ενα πρωι και αντιλαμβανεται οτι η ζωη του εχει τελειωσει επειδη εχει υποστει ενα ακρωτιριασμο ή ενα ατυχημα που τον καθηλωνει σε ενα κρεβατι δεν μπορει να μιλησει για την πραγματικη διασταση αυτου .

Καλυτερα να μιλησουν αυτα τα ατομα για την αξια της ψυχολογιας και οχι για αυτους που νομιζουν οτι τα εχουν ολα λυμένα και ειναι παντοδύναμου ακομα και μπροστα στην πιο σκληρη πραγματικοτητα .

Αυτόματη ένωση συνεχόμενων μηνυμάτων: 19 Αυγούστου 2021

Και τι σχεση εχει ολο αυτο με αυτο που συζηταμε ?

Εγω συνειδητοποιω οτι οταν δεν μπορεις να τοποθετηθεις σε ενα διαλογο το πας τελέιως αλλου
Οι παντησεις που εδωσες ειναι παντελως ακυρες ...
Αν θες να συνεχισουμε ενα ωραιο διαλογο μπορεις να απαντησεις στο αρχικο μου ποστ,αλλιως ολα τα αλλα ειναι αλλα λογια να αγαπιομαστε

Απάντησα πλήρως Μαργαρίτα στο αρχικό σου ποστ.

 

[Guest 528707]

Πω φτάνει πια με αυτό "νομιζουν πως τα χουν λυμενα" και "είναι παντοδύναμοι".
Κλασικές μπούρδες ενώ πραγματικά οι μόνοι που πιστεύετε πως τα χετε λυμένα είστε εσείς.Η σκληρή πραγματικότητα κορίτσι μου είναι πως ζείς στο illusion πως τα εχεις όλα λυμένα και μαθαίνεις να τα διαχειρίζεσαι μέχρις ότου η καθημερινότητα να μην είναι τόσο ήρεμη ή μέχρι το επόμενο τραγικό γεγονός να σου αποδείξει το αντίθετο.
Deal with it.
Κρίμα με έχει κάνει και ιγκνόρ δεν το βλέπει.

Νομιζα οτι ηρεμησες γιατι εγω δεν κραταω αποθημενα σαν τα πενταχρονα αλλα που τετοια τυχει .
Παμε παλι γιατι τοσες μερες μια χαρα ημουν ειλικρινα !

Αυτόματη ένωση συνεχόμενων μηνυμάτων: 19 Αυγούστου 2021

Ναι, και επιβεβαιώνεις όλα όσα έγραψα στο αρχικό μου μήνυμα. Δουλειά της ψυχολογίας είναι να φέρει τον άνθρωπο σε μια κατάσταση που είναι κοινωνικά αποδεκτή. Το αποκορύφωμα του αστείου είναι η "διαχείριση των σκέψεων". Να σου μάθουμε ρε παιδί μου δυο τρεις τεχνικές ώστε να μην υποφέρεις από αγοραφοβία και να μπορείς να μιλάς με κόσμο, έτσι ώστε να υποφέρεις από όλα τα άλλα που υποφέρουν όλοι και να εισαι υγιής.

Αυτόματη ένωση συνεχόμενων μηνυμάτων: 19 Αυγούστου 2021

Απάντησα πλήρως Μαργαρίτα στο αρχικό σου ποστ.

Κοινωνικα αποδεκτη ειμαι να μπορεσω να βρω το κουραγιο να ξαναπερπατησω ?
Να μπορεσω να συμβιμβαστω και να αποδεχτω οτι απο εδω και περα θα ειμαι το ιδιο δυνατη ακομα και αν χρειαζεται να εχω ενα χερι ή ενα ποδι ?
Ξερεις οτι τα ατομα με αναπηριες δεν ειναι και πολυ αποδεκτα ακομα απο μια νοσηρη μεριδα της κοινωνιας μας ουτε φυσικα ετοιμα για τις απογοητευσεις που θα αντιμετωπισουν στην προσπαθεια τους να βγουν εξω στον δρομο για μια απλη βολτα ....
Αυτους ποιος τους μαθαινει να το διαχειριζονται ολο αυτο ?
Η αδιαφορια του κρατους και ολο αυτο το συναισθημα που σε προκαλει ωστε να θες παρατας την προσπαθεια σου ειναι καθαρα κοινωνικο ζητημα ή προσωπικο ?

Χακερ πολυ επιλεκτικος εισαι ως προς τι βλεπεις και πως αντιλαμβανεσαι καποια πραγματα ..
Εχεις δει ατομο να το βγαζουν μισοπεθαμενο απο τροχαιο και τι αγωνα κανει για να ξεπερασει αυτες τις εικονες και τα τραυματα του ?

Ξερεις τι σημαινει να συναντας αυτον τον ανθρωπο μετα απο δυο χρονια να ξαναοδηγαει αυτοκινητο και ας ειναι και αναπηρικο και να ξαναπιανει την ζωη του απο εκει που την ειχε αφησει ?
Μονο τοτε αντιλαμβανεσαι τι δουλεια εχει κανει μια ομαδα που τον ειχε αναλαβει ωστε να μην αναγνωριζεις το μισοπεθαμενο ανθρωπο που ειχες αφησει και σου ελεγε μονο οτι μολις μπορεσει και σηκωθει θα παει να φουνταρει απο το παραθυρο γιατι δεν μπορει να το διαχειριστει ολο αυτο .

Αν θες εσυ να πιστευεις οτι οι ψυχολογοι εδω καναν μονο την δουλεια που λες ειναι δικαιωμα σου αλλα οχι και κανονας .
Μακαρι να μην χρειαζοταν κανενας να παει σε αυτους ..

Αλλωστε μην ξεχναμε τι στηριξη περνουν αυτα τα ατομα που ζουν νυχτα μερα στο πλευρο παραπληγικών ατομων ή παιδιων-νεων με αναπηριες .
Αν δεν ηταν οι ψυχολογοι διπλα τους να τους στηριζουν και να τους δινουν δυναμη για το πως θα διαχειριστουν μια τετοια κατσταση οι μισοι θα ειχαν αυτοκτονησει απο την απελπισια τους και οι αλλοι μισοι θα τα ειχαν παρατησει ..
Ειναι πολυ βολικο να εθελοτυφλουμε σε καποιες σκληρες καταστασεις ..
Αυτοι δεν παλευουν για να γινουν αποδεκτοί σε μια κοινωνια ,δουλευουν με τους ψυχολογους για να αντεχουν και να ειναι ηρεμοι απεναντι μονο στους δικους τους ανθρωπους που τους εχουν αμεση αναγκη .

 

[Guest 209912]

Νομιζα οτι ηρεμησες γιατι εγω δεν κραταω αποθημενα σαν τα πενταχρονα αλλα που τετοια τυχει .
Παμε παλι γιατι τοσες μερες μια χαρα ημουν ειλικρινα !

Αυτόματη ένωση συνεχόμενων μηνυμάτων: 19 Αυγούστου 2021

Κοινωνικα αποδεκτη ειμαι να μπορεσω να βρω το κουραγιο να ξαναπερπατησω ?
Να μπορεσω να συμβιμβαστω και να αποδεχτω οτι απο εδω και περα θα ειμαι το ιδιο δυνατη ακομα και αν χρειαζεται να εχω ενα χερι ή ενα ποδι ?
Ξερεις οτι τα ατομα με αναπηριες δεν ειναι και πολυ αποδεκτα ακομα απο μια νοσηρη μεριδα της κοινωνιας μας ουτε φυσικα ετοιμα για τις απογοητευσεις που θα αντιμετωπισουν στην προσπαθεια τους να βγουν εξω στον δρομο για μια απλη βολτα ....
Αυτους ποιος τους μαθαινει να το διαχειριζονται ολο αυτο ?
Η αδιαφορια του κρατους και ολο αυτο το συναισθημα που σε προκαλει ωστε να θες παρατας την προσπαθεια σου ειναι καθαρα κοινωνικο ζητημα ή προσωπικο ?

Χακερ πολυ επιλεκτικος εισαι ως προς τι βλεπεις και πως αντιλαμβανεσαι καποια πραγματα ..
Εχεις δει ατομο να το βγαζουν μισοπεθαμενο απο τροχαιο και τι αγωνα κανει για να ξεπερασει αυτες τις εικονες και τα τραυματα του ?

Ξερεις τι σημαινει να συναντας αυτον τον ανθρωπο μετα απο δυο χρονια να ξαναοδηγαει αυτοκινητο και ας ειναι και αναπηρικο και να ξαναπιανει την ζωη του απο εκει που την ειχε αφησει ?
Μονο τοτε αντιλαμβανεσαι τι δουλεια εχει κανει μια ομαδα που τον ειχε αναλαβει ωστε να μην αναγνωριζεις το μισοπεθαμενο ανθρωπο που ειχες αφησει και σου ελεγε μονο οτι μολις μπορεσει και σηκωθει θα παει να φουνταρει απο το παραθυρο γιατι δεν μπορει να το διαχειριστει ολο αυτο .

Αν θες εσυ να πιστευεις οτι οι ψυχολογοι εδω καναν μονο την δουλεια που λες ειναι δικαιωμα σου αλλα οχι και κανονας .
Μακαρι να μην χρειαζοταν κανενας να παει σε αυτους ..

Αλλωστε μην ξεχναμε τι στηριξη περνουν αυτα τα ατομα που ζουν νυχτα μερα στο πλευρο παραπληγικών ατομων ή παιδιων-νεων με αναπηριες .
Αν δεν ηταν οι ψυχολογοι διπλα τους να τους στηριζουν και να τους δινουν δυναμη για το πως θα διαχειριστουν μια τετοια κατσταση οι μισοι θα ειχαν αυτοκτονησει απο την απελπισια τους και οι αλλοι μισοι θα τα ειχαν παρατησει ..
Ειναι πολυ βολικο να εθελοτυφλουμε σε καποιες σκληρες καταστασεις ..
Αυτοι δεν παλευουν για να γινουν αποδεκτοί σε μια κοινωνια ,δουλευουν με τους ψυχολογους για να αντεχουν και να ειναι ηρεμοι απεναντι μονο στους δικους τους ανθρωπους που τους εχουν αμεση αναγκη .

Όλοι αυτοί οι άνθρωποι που ανέφερες δεν πρόκειται να είναι ποτέ ήρεμοι, και οι ψυχολόγοι δεν έχουν προσπαθούν να τους φέρουν σε κατάσταση ηρεμίας όπως νομίζεις εσύ, αλλά και όπως νομίζουν εκείνοι. Η ηρεμία επιτυγχάνεται όταν πλέον δεν θέλεις απολύτως τίποτα από κανέναν και αυτό δε θα στο πει κανένας ψυχολόγος. Όσο θέλεις πράγματα υποφέρεις. Το μόνο που κάνουν οι ψυχολόγοι σε αυτά τα άτομα είναι να τα κάνουν πιο ανθεκτικά στον πόνο, ώστε όπως λες κι εσύ να μπορούν να ξαναοδηγησουν μετά το ατύχημα, να λύσουμε δηλαδή το πρακτικό πρόβλημα, το ότι δεν μπορείς να οδηγήσεις κάνοντας τον εαυτό σου πιο δυνατό απέναντι στον φόβο της οδηγήσης.

Αυτό σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί θεραπεία. Όλοι όσοι νομίζετε εδώ πέρα ότι είστε καλά στην ζωή σας στην πραγματικότητα υποφέρετε συνεχώς και κάθημερινα από τις επιθυμίες σας. Είστε όμως τόσο απόλυτα εγκλοβισμενοι σε αυτή την κατάσταση της συνεχούς οδύνης που έχετε μπερδέψει τις τεχνικές διαχείρισης της οδύνης με την θεραπεία της οδύνης (δηλαδή το να μην νιώσεις ποτέ ξανά οδύνη) κυρίως διότι δεν μπορείτε να διανοηθείτε ποτέ ότι μπορεί να υπάρξει κάτι τέτοιο.

Και όλες λοιπόν οι απαντήσεις που μου δίνεις πηγάζουν από αυτό ακριβώς το πλαίσιο σκέψης. Λες πως όλα αυτά που λέω είναι ανεφαρμοστες θεωρίες, απλά και μόνο επειδή δεν το χωράει το μυαλό σου αλλά και ο εγωισμός σου να αποδεχθείς πως υπάρχουν και υπήρξαν άτομα σε αυτό το κόσμο που φτάσανε σε αυτό το επίπεδο ηρεμίας.

Ότι και να πω λοιπόν, εσύ θα το μεταφράσεις μέσα από το δικό σου τελείως biased πλαίσιο αναφοράς όπως και ήδη έκανες. Έγραψα πως η ψυχολογία είναι τελείως άχρηστη στο να θεραπεύσει την οδύνη ενός ανθρώπου, και εσύ αυτό το μετεφρασες ως η ψυχολογία δεν έχει κανένα λόγο ύπαρξης, είναι κομπογιαννιτες, είμαι απαξιωτικος εγωιστής κ.ο.κ. Και όλα αυτά τα έκανες διότι πολύ απλά δνε έκατσες ποτέ να σκεφτείς τι είναι η οδύνη και πως προκαλείται στον άνθρωπο, αλλά αποδέχθηκες de facto αυτό με το οποίο γαλουγηθηκες από μικρή. Ότι πάντα θα υποφέρεις στην ζωή οπότε το σωστό είναι απλά να υποφέρεις με τον τρόπο που υποφέρουν όλοι και όχι με κάποιον διαφορετικό που σε καθιστά κοινωνικά προβληματικό.

Ακόμα και τα όσα σου γράφω δεν πρόκειται να τα σκεφτείς ποτέ και να τα επεξεργαστεις, διότι νομίζεις ότι σου τα γράφω για να σε πω προβληματική, να σε μειώσω, να σου κάνω τον έξυπνο, κοκ και γι αυτό έχεις και τόσο μανία με τον σεβασμό του συνομιλητή κτλ, δεν σε ενδιαφέρει η ουσία των όσων λεω, να καταλάβεις τι είναι είναι η οδύνη για παράδειγμα, σε ενδιαφέρει το να γίνει μια πολιτισμένη συζήτηση στην οποία ανταλλάσουμε απόψεις βάσιν ενός κοινά αποδεκτού πλαισιου, διότι αν σε ενδιέφερε πραγματικά να ξεπεράσεις την οδύνη, θα άκουγες πολύ προσεκτικά ότι σου έλεγα ακόμη και αν σε έβριζα.

Και είμαι 100% σίγουρος πως όλα όσα έγραψα παραπάνω θα τα μεταφράσεις ως είναι κακό που αναζητάω μια πολιτισμένη συζήτηση εντός πλαισιου, και όχι τνν αλήθεια.

 

[dum dum boy]

Όλοι αυτοί οι άνθρωποι που ανέφερες δεν πρόκειται να είναι ποτέ ήρεμοι, και οι ψυχολόγοι δεν έχουν προσπαθούν να τους φέρουν σε κατάσταση ηρεμίας όπως νομίζεις εσύ, αλλά και όπως νομίζουν εκείνοι. Η ηρεμία επιτυγχάνεται όταν πλέον δεν θέλεις απολύτως τίποτα από κανέναν και αυτό δε θα στο πει κανένας ψυχολόγος. Όσο θέλεις πράγματα υποφέρεις. Το μόνο που κάνουν οι ψυχολόγοι σε αυτά τα άτομα είναι να τα κάνουν πιο ανθεκτικά στον πόνο, ώστε όπως λες κι εσύ να μπορούν να ξαναοδηγησουν μετά το ατύχημα, να λύσουμε δηλαδή το πρακτικό πρόβλημα, το ότι δεν μπορείς να οδηγήσεις κάνοντας τον εαυτό σου πιο δυνατό απέναντι στον φόβο της οδηγήσης.

Αυτό σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί θεραπεία. Όλοι όσοι νομίζετε εδώ πέρα ότι είστε καλά στην ζωή σας στην πραγματικότητα υποφέρετε συνεχώς και κάθημερινα από τις επιθυμίες σας. Είστε όμως τόσο απόλυτα εγκλοβισμενοι σε αυτή την κατάσταση της συνεχούς οδύνης που έχετε μπερδέψει τις τεχνικές διαχείρισης της οδύνης με την θεραπεία της οδύνης (δηλαδή το να μην νιώσεις ποτέ ξανά οδύνη) κυρίως διότι δεν μπορείτε να διανοηθείτε ποτέ ότι μπορεί να υπάρξει κάτι τέτοιο.

Και όλες λοιπόν οι απαντήσεις που μου δίνεις πηγάζουν από αυτό ακριβώς το πλαίσιο σκέψης. Λες πως όλα αυτά που λέω είναι ανεφαρμοστες θεωρίες, απλά και μόνο επειδή δεν το χωράει το μυαλό σου αλλά και ο εγωισμός σου να αποδεχθείς πως υπάρχουν και υπήρξαν άτομα σε αυτό το κόσμο που φτάσανε σε αυτό το επίπεδο ηρεμίας.

Ότι και να πω λοιπόν, εσύ θα το μεταφράσεις μέσα από το δικό σου τελείως biased πλαίσιο αναφοράς όπως και ήδη έκανες. Έγραψα πως η ψυχολογία είναι τελείως άχρηστη στο να θεραπεύσει την οδύνη ενός ανθρώπου, και εσύ αυτό το μετεφρασες ως η ψυχολογία δεν έχει κανένα λόγο ύπαρξης, είναι κομπογιαννιτες, είμαι απαξιωτικος εγωιστής κ.ο.κ. Και όλα αυτά τα έκανες διότι πολύ απλά δνε έκατσες ποτέ να σκεφτείς τι είναι η οδύνη και πως προκαλείται στον άνθρωπο, αλλά αποδέχθηκες de facto αυτό με το οποίο γαλουγηθηκες από μικρή. Ότι πάντα θα υποφέρεις στην ζωή οπότε το σωστό είναι απλά να υποφέρεις με τον τρόπο που υποφέρουν όλοι και όχι με κάποιον διαφορετικό που σε καθιστά κοινωνικά προβληματικό.

Ακόμα και τα όσα σου γράφω δεν πρόκειται να τα σκεφτείς ποτέ και να τα επεξεργαστεις, διότι νομίζεις ότι σου τα γράφω για να σε πω προβληματική, να σε μειώσω, να σου κάνω τον έξυπνο, κοκ και γι αυτό έχεις και τόσο μανία με τον σεβασμό του συνομιλητή κτλ, δεν σε ενδιαφέρει η ουσία των όσων λεω, να καταλάβεις τι είναι είναι η οδύνη για παράδειγμα, σε ενδιαφέρει το να γίνει μια πολιτισμένη συζήτηση στην οποία ανταλλάσουμε απόψεις βάσιν ενός κοινά αποδεκτού πλαισιου, διότι αν σε ενδιέφερε πραγματικά να ξεπεράσεις την οδύνη, θα άκουγες πολύ προσεκτικά ότι σου έλεγα ακόμη και αν σε έβριζα.

Και είμαι 100% σίγουρος πως όλα όσα έγραψα παραπάνω θα τα μεταφράσεις ως είναι κακό που αναζητάω μια πολιτισμένη συζήτηση εντός πλαισιου, και όχι τνν αλήθεια.

αυτά τα φιλοσοφικά περί οδύνης, αφορούν ενδεχομένως και έναν ασθενή; π.χ. ένα σχιζοφρενή, έναν διπολικό, έναν καταθλιπτικό ή έχω χάσει τη ροή της κουβέντας εδώ και δεν έχω καταλάβει τι λέτε και σε ποια ψυχολογία αναφέρεστε;

 

[Guest 209912]

αυτά τα φιλοσοφικά περί οδύνης, αφορούν ενδεχομένως και έναν ασθενή; π.χ. ένα σχιζοφρενή, έναν διπολικό, έναν καταθλιπτικό ή έχω χάσει τη ροή της κουβέντας εδώ και δεν έχω καταλάβει τι λέτε και σε ποια ψυχολογία αναφέρεστε;

Ναι αφορούν όλους τους ανθρώπους.

 

[dum dum boy]

Ναι αφορούν όλους τους ανθρώπους.

τότε, μάλλον υπερβάλλεις. και ο ψυχολόγος χρειάζεται και ο ψυχίατρος για τέτοιες περιπτώσεις. όχι ότι θα θεραπεύσει, αλλά θα βοηθήσει τον ασθενή να γίνει λειτουργικός. στις περισσότερες περιπτώσεις με κάποια πετυχημένη αγωγή (να βρει το sweet spot).

 

[Nihilist]

Όλοι αυτοί οι άνθρωποι που ανέφερες δεν πρόκειται να είναι ποτέ ήρεμοι, και οι ψυχολόγοι δεν έχουν προσπαθούν να τους φέρουν σε κατάσταση ηρεμίας όπως νομίζεις εσύ, αλλά και όπως νομίζουν εκείνοι. Η ηρεμία επιτυγχάνεται όταν πλέον δεν θέλεις απολύτως τίποτα από κανέναν και αυτό δε θα στο πει κανένας ψυχολόγος. Όσο θέλεις πράγματα υποφέρεις. Το μόνο που κάνουν οι ψυχολόγοι σε αυτά τα άτομα είναι να τα κάνουν πιο ανθεκτικά στον πόνο, ώστε όπως λες κι εσύ να μπορούν να ξαναοδηγησουν μετά το ατύχημα, να λύσουμε δηλαδή το πρακτικό πρόβλημα, το ότι δεν μπορείς να οδηγήσεις κάνοντας τον εαυτό σου πιο δυνατό απέναντι στον φόβο της οδηγήσης.

Αυτό σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί θεραπεία. Όλοι όσοι νομίζετε εδώ πέρα ότι είστε καλά στην ζωή σας στην πραγματικότητα υποφέρετε συνεχώς και κάθημερινα από τις επιθυμίες σας. Είστε όμως τόσο απόλυτα εγκλοβισμενοι σε αυτή την κατάσταση της συνεχούς οδύνης που έχετε μπερδέψει τις τεχνικές διαχείρισης της οδύνης με την θεραπεία της οδύνης (δηλαδή το να μην νιώσεις ποτέ ξανά οδύνη) κυρίως διότι δεν μπορείτε να διανοηθείτε ποτέ ότι μπορεί να υπάρξει κάτι τέτοιο.

Και όλες λοιπόν οι απαντήσεις που μου δίνεις πηγάζουν από αυτό ακριβώς το πλαίσιο σκέψης. Λες πως όλα αυτά που λέω είναι ανεφαρμοστες θεωρίες, απλά και μόνο επειδή δεν το χωράει το μυαλό σου αλλά και ο εγωισμός σου να αποδεχθείς πως υπάρχουν και υπήρξαν άτομα σε αυτό το κόσμο που φτάσανε σε αυτό το επίπεδο ηρεμίας.

Ότι και να πω λοιπόν, εσύ θα το μεταφράσεις μέσα από το δικό σου τελείως biased πλαίσιο αναφοράς όπως και ήδη έκανες. Έγραψα πως η ψυχολογία είναι τελείως άχρηστη στο να θεραπεύσει την οδύνη ενός ανθρώπου, και εσύ αυτό το μετεφρασες ως η ψυχολογία δεν έχει κανένα λόγο ύπαρξης, είναι κομπογιαννιτες, είμαι απαξιωτικος εγωιστής κ.ο.κ. Και όλα αυτά τα έκανες διότι πολύ απλά δνε έκατσες ποτέ να σκεφτείς τι είναι η οδύνη και πως προκαλείται στον άνθρωπο, αλλά αποδέχθηκες de facto αυτό με το οποίο γαλουγηθηκες από μικρή. Ότι πάντα θα υποφέρεις στην ζωή οπότε το σωστό είναι απλά να υποφέρεις με τον τρόπο που υποφέρουν όλοι και όχι με κάποιον διαφορετικό που σε καθιστά κοινωνικά προβληματικό.

Ακόμα και τα όσα σου γράφω δεν πρόκειται να τα σκεφτείς ποτέ και να τα επεξεργαστεις, διότι νομίζεις ότι σου τα γράφω για να σε πω προβληματική, να σε μειώσω, να σου κάνω τον έξυπνο, κοκ και γι αυτό έχεις και τόσο μανία με τον σεβασμό του συνομιλητή κτλ, δεν σε ενδιαφέρει η ουσία των όσων λεω, να καταλάβεις τι είναι είναι η οδύνη για παράδειγμα, σε ενδιαφέρει το να γίνει μια πολιτισμένη συζήτηση στην οποία ανταλλάσουμε απόψεις βάσιν ενός κοινά αποδεκτού πλαισιου, διότι αν σε ενδιέφερε πραγματικά να ξεπεράσεις την οδύνη, θα άκουγες πολύ προσεκτικά ότι σου έλεγα ακόμη και αν σε έβριζα.

Και είμαι 100% σίγουρος πως όλα όσα έγραψα παραπάνω θα τα μεταφράσεις ως είναι κακό που αναζητάω μια πολιτισμένη συζήτηση εντός πλαισιου, και όχι τνν αλήθεια.

Αν και γενικά συμφωνώ με αυτά που λες, και καταλαβαίνω από ποια σχολή σκέψης προέρχεσαι, την οποία μάλιστα σέβομαι απόλυτα, τα λες κάπως δογματικά και απόλυτα, γι’ αυτό δε νομίζω πως θα πείσεις εύκολα κάποιον(αν και είμαι σίγουρος πως θα πεις πως αυτό είναι το τελευταίο που σε νοιάζει, αν σε νοιάζει και καθόλου).

Για μένα, αυτή η αταραξία και ο εξοβελισμός των επιθυμιών είναι ευχολόγια άπιαστα, μια forced φενάκη να πείσεις τον εαυτό σου για πράγματα που αντιβαίνουν στην ίδια σου τη φύση.

Κάπου λέει ο Ντοστογιέβσκι πως αν όλα στη ζωή μας πήγαιναν έτσι ακριβώς όπως τα θέλαμε και τα είχαμε σχεδιάσει, αν είχαμε όλα όσα μας κάνουν χαρούμενους και καμία δυστυχία, θα περνούσαμε καλά για λίγο καιρό αλλά μετά θα τρελαινόμασταν. Θα αρχίζαμε να σπάμε πράγματα, απλώς και μόνο για να συμβεί κάτι αναπάντεχο. Και συμφωνώ απόλυτα μ αυτό. Φαίνεται πως είμαστε νευρολογικά σχεδιασμένοι να αναζητούμε πάντα ένα νόημα, δηλαδή να θέτουμε ένα στόχο, άρα να έχουμε επιθυμίες, η κατάκτηση των οποίων καταξιώνεται και νοηματοδοτείται ακριβώς επειδή δεν φτάνουμε σ αυτό το στόχο αυτόματα, αλλά μέσα από δυσκολίες που συνεπάγονται οδύνη.

Συνεπώς η οδύνη και η επιθυμία, για μένα, και για κάμποσες έρευνες, είναι νευρολογικά σύμφυτες με το well-being μας. Γι’ αυτό δεν πιστεύω πως πρέπει στόχος μας να είναι η θεραπεία της οδύνης, όσο παράξενο κι αν ακούγεται αυτό.

Μπορείς φυσικά να αντιτείνεις ότι αυτά τα λέω γιατί σκέφτομαι μέσα σε ένα κλειστό πλαίσιο που μου έχει επιβληθεί από την κοινωνία, ώστε να δεχτώ τον πόνο ως αναπόφευκτο, ή ότι η αταραξία δεν χρειάζεται να είναι σύμφωνη με την ανθρώπινη φύση, για να έχει αξία, αλλά ακριβώς το ότι είναι αντίθετη με τη φυσή της δίνει αξία, γιατί ψάχνουμε μια μετα-φυσική, υπερβατική νοηματοδότηση που θα μας οδηγήσει στην ολοκλήρωση. Αλλά, τουλάχιστον προς το παρόν, δε συμφωνώ με αυτά, μου φαίνονται πολύ θρησκειολογικά, κατ’ ουσίαν άρνηση της ζωής και εν τέλει άπιαστο όνειρο.

 

[Guest 528707]

Όλοι αυτοί οι άνθρωποι που ανέφερες δεν πρόκειται να είναι ποτέ ήρεμοι, και οι ψυχολόγοι δεν έχουν προσπαθούν να τους φέρουν σε κατάσταση ηρεμίας όπως νομίζεις εσύ, αλλά και όπως νομίζουν εκείνοι. Η ηρεμία επιτυγχάνεται όταν πλέον δεν θέλεις απολύτως τίποτα από κανέναν και αυτό δε θα στο πει κανένας ψυχολόγος. Όσο θέλεις πράγματα υποφέρεις. Το μόνο που κάνουν οι ψυχολόγοι σε αυτά τα άτομα είναι να τα κάνουν πιο ανθεκτικά στον πόνο, ώστε όπως λες κι εσύ να μπορούν να ξαναοδηγησουν μετά το ατύχημα, να λύσουμε δηλαδή το πρακτικό πρόβλημα, το ότι δεν μπορείς να οδηγήσεις κάνοντας τον εαυτό σου πιο δυνατό απέναντι στον φόβο της οδηγήσης.

Αυτό σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί θεραπεία. Όλοι όσοι νομίζετε εδώ πέρα ότι είστε καλά στην ζωή σας στην πραγματικότητα υποφέρετε συνεχώς και κάθημερινα από τις επιθυμίες σας. Είστε όμως τόσο απόλυτα εγκλοβισμενοι σε αυτή την κατάσταση της συνεχούς οδύνης που έχετε μπερδέψει τις τεχνικές διαχείρισης της οδύνης με την θεραπεία της οδύνης (δηλαδή το να μην νιώσεις ποτέ ξανά οδύνη) κυρίως διότι δεν μπορείτε να διανοηθείτε ποτέ ότι μπορεί να υπάρξει κάτι τέτοιο.

Και όλες λοιπόν οι απαντήσεις που μου δίνεις πηγάζουν από αυτό ακριβώς το πλαίσιο σκέψης. Λες πως όλα αυτά που λέω είναι ανεφαρμοστες θεωρίες, απλά και μόνο επειδή δεν το χωράει το μυαλό σου αλλά και ο εγωισμός σου να αποδεχθείς πως υπάρχουν και υπήρξαν άτομα σε αυτό το κόσμο που φτάσανε σε αυτό το επίπεδο ηρεμίας.

Ότι και να πω λοιπόν, εσύ θα το μεταφράσεις μέσα από το δικό σου τελείως biased πλαίσιο αναφοράς όπως και ήδη έκανες. Έγραψα πως η ψυχολογία είναι τελείως άχρηστη στο να θεραπεύσει την οδύνη ενός ανθρώπου, και εσύ αυτό το μετεφρασες ως η ψυχολογία δεν έχει κανένα λόγο ύπαρξης, είναι κομπογιαννιτες, είμαι απαξιωτικος εγωιστής κ.ο.κ. Και όλα αυτά τα έκανες διότι πολύ απλά δνε έκατσες ποτέ να σκεφτείς τι είναι η οδύνη και πως προκαλείται στον άνθρωπο, αλλά αποδέχθηκες de facto αυτό με το οποίο γαλουγηθηκες από μικρή. Ότι πάντα θα υποφέρεις στην ζωή οπότε το σωστό είναι απλά να υποφέρεις με τον τρόπο που υποφέρουν όλοι και όχι με κάποιον διαφορετικό που σε καθιστά κοινωνικά προβληματικό.

Ακόμα και τα όσα σου γράφω δεν πρόκειται να τα σκεφτείς ποτέ και να τα επεξεργαστεις, διότι νομίζεις ότι σου τα γράφω για να σε πω προβληματική, να σε μειώσω, να σου κάνω τον έξυπνο, κοκ και γι αυτό έχεις και τόσο μανία με τον σεβασμό του συνομιλητή κτλ, δεν σε ενδιαφέρει η ουσία των όσων λεω, να καταλάβεις τι είναι είναι η οδύνη για παράδειγμα, σε ενδιαφέρει το να γίνει μια πολιτισμένη συζήτηση στην οποία ανταλλάσουμε απόψεις βάσιν ενός κοινά αποδεκτού πλαισιου, διότι αν σε ενδιέφερε πραγματικά να ξεπεράσεις την οδύνη, θα άκουγες πολύ προσεκτικά ότι σου έλεγα ακόμη και αν σε έβριζα.

Και είμαι 100% σίγουρος πως όλα όσα έγραψα παραπάνω θα τα μεταφράσεις ως είναι κακό που αναζητάω μια πολιτισμένη συζήτηση εντός πλαισιου, και όχι τνν αλήθεια.

Χακερ θυμασαι οταν μιλουσαμε κατ ιδιαν και σου ειπα οτι ολα αυτα που μου λες βαση της ανθρωπινης λογικης ,συναισθηματων και νοοτροπιας δεν μπορουν να εφαρμοστουν γιατι πολυ απλα δεν μπορουν οχι μονο απο απο εμενα ,αλλα απο τον οποιοδηποτε ακομα και απο εσενα ?

Το ιδιο κανεις σε καθε σου μήνυμα .
Ακυρώνεις ολη την ανθρωποτητα και μοιραζεσαι πραγματα τα οποια ΔΕΝ μπορει κανενας ανθρωπος να τα εφαρμοσει εκτος και αν αποσυρθεις σε κανα βουνο και παριστανεις τον ερημιτη .

Δεν εχουν καμια σημασια πλεον να μιλαμε κατω απο αυτες τις βασεις .
Ειμαστε ανθρωποι με μειονεκτηματα και πλεονεκτηματα .
Ζουμε σε αυτη την κοινωνια που καποιο χερι μας εριξε και προσπαθουμε να επιβιωσουμε με ολα αυτα .

Ποιο το νοημα λοιπον ολων αυτων που εσυ καταρρίπτεις αλλα και ποιο το νοημα ολων αυτων που παρουσιαζεις εφοσον δεν μπορουν να εφαρμοστουν απο ολους εμας .

Οποτε εγω λεω να μιλαμε πλεον σαν κανονικοι ανθρωποι ,που ποναμε, θυμωνουμε, μαλωνουμε και γενικα αντιλαμβανομαστε και ζουμε στην εδω κοινωνια, στην πραγματικη ΚΑΙ ΟΧΙ στην εικονική που θα ηθελε ο καθενας μας να ζει γιατι πιστευει οτι ειναι η ιδανικη γι αυτον αλλα κατα τυχει δεν ζει σε αυτη αλλα αναμεσα σε ολους εμας που στην κυριολεξια μας ακυρωνει και σαν ανθρωπους με ονειρα και φιλοδοξιες .

Συζητηση επι των γεγονότων και την αποδοχη μια επιστημης που εχει βοηθησει ολους αυτους μπορει να γινει ?
Αν οχι ,δυστηχως δεν υπαρχει καμια περιπτωση να βγει κατι ουσιαστικο γιατι εγω σου μιλαω για μια κοινωνια που συναντω βγαίνοντας απο το σπιτι μου και εσυ μου μιλας για μια κοσμοθεωρια που νομιζεις οτι μπορει να υπαρξει ενω ειναι αδυνατων ..

Κανεις ενα πολυ μεγαλο λαθος ,δεν με μειωνεις καθολου εμενα γιατι πολυ απλα δεν υιοθετώ καθολου ολα αυτα που υποστηριζεις γιατι ειμαι 1000% σιγουρη οτι δεν μπορουν να εφαρμοστουν ..
Πως εγω λοιπον να προσβληθω απο κατι τετοιο ?Ισα εγω πιστευω οτι εσυ εισαι πλεον σε αλλο κοσμο ιδανικα πλασμενο για εσενα αλλα δεν μπορεις ομως να τον κατακτησεις γιατι δεν υπαρχει καν ..


Πολιτισμενη συζητηση γινεται απλα το να ακυρωνεις την πραγματικοτητα δεν βοηθαει γιατι αυτη ειναι η πραγματικη ζωη και οχι μεσα σε αυτα που διαβαζουμε αλλα δεν μπορουμε να τα εφαρμοσουμε .

Για εμενα λοιπον η βοηθεια που λαμβανουν ολα αυτα τα ατομα ειναι τοσο σπουδαια και εχω την τυχη να γνωριζω πολλα πλεον απο αυτα που σημερα χωρις τους ψυχολογους τους δεν θα ηταν κοντα μας .
Αυτη ειναι η μεγαλυτερη αποδειξη,ΕΜΠΡΑΚΤΗ και οχι κατι που διαβαζω σε ενα βιβλιο ή που λεει καποιος ασχετος με τον χώρο αυτο ειτε σαν ασθενης ειτε σαν ψυχολογος αλλα ειναι αδυνατον να το εφαρμοσω γιατι πολυ απλα δεν υπαρχουν .

 

[Guest 896561]

Μετά συγχωρήσεως, αλλά ακριβώς επειδή δεν μπορείτε να θεράπευσετε κανένα από αυτά τα προβλήματα θεωρώ τον κλάδο σας τέρμα άχρηστο. Όλη η προσπάθεια της ψυχολογίας γύρνα γύρω από το πως θα φέρει το άτομο σε ένα καλούπι το οποίο θεωρείται υγείες, που στην πραγματικότητα σημαίνει πως επιδεικνύει την αποδεκτή κοινωνικά συμπεριφορά. Δεν έχω κανένα άτομο να σταμάτησε να υποφέρει μετά από συμβουλευτικες, παρεμβάσεις και ψυχαναλυσεις. Όλοι απλά άλλαξαν την οδύνη που είχανε όταν μπήκανε, με μια πιο κοινωνικά αποδεκτή μορφή οδύνης.

Βέβαια δεν φταίνε οι ψυχολόγοι για αυτό. Άλλωστε και αυτοί στην ίδια παράνοια με τους ασθενείς τους ζούνε, πως θα μπορούσαν να προσφέρουν κάποια θεραπεία.

Κανένα θέμα, άλλωστε τέτοιες απόψεις είναι ευρέως διαδεδομένες. Και εν μέρει δικαιολογημένες κιόλας, μιας και αρκετοί κλάδοι αυτών των επαγγελμάτων είχαν ακολουθήσει το λεγόμενο βιοϊατρικό μοντέλο. Όμως η ψυχή (γενική έννοια) δεν είναι σώμα, δεν είναι πχ ένα σπασμένο πόδι ή μια ασθένεια που θα γιατρέψεις. Είναι κάτι αρκετά πιο περίπλοκο.

Τώρα, αν θες τη δική μου άποψη, από όσα έχω διαβάσει και δει, η βαριά ψυχοπαθολογία δεν γιατρεύεται. Όμως, καταστέλλεται και μπορεί ένα άτομο για παράδειγμα με σχιζοφρένεια να είναι (σχεδόν) λειτουργικό, λαμβάνοντας την κατάλληλη φαρμακευτική (και όχι μόνο) αγωγή. Είναι κάτι πολύ σημαντικό και αυτό.

Από την άλλη, πολύ πιο απλές δυσκολίες, δυσλειτουργίες (πες τες όπως θες και αυτές) μπορούν να αντιμετωπιστούν και το άτομο να τις ξεπεράσει. Η αυτοεκτίμηση, η ανεξαρτησία και πολλοί άλλοι τομείς της καθημερινής ζωής του ατόμου μπορούν να βελτιωθούν, κάνοντάς τον να καταλάβει τι πραγματικά θέλει στη ζωή του και δίνοντάς του εφόδια για να το πετύχει. Δεν είναι καθόλου λίγο αυτό.

 

[Guest 209912]

Για μένα, αυτή η αταραξία και ο εξοβελισμός των επιθυμιών είναι ευχολόγια άπιαστα, μια forced φενάκη να πείσεις τον εαυτό σου για πράγματα που αντιβαίνουν στην ίδια σου τη φύση.

Αν προσπαθήσεις να κάνεις αυτό που λέω και να αποβάλεις τις επιθυμίες σου θα υποφέρεις οικτρά. Δεν μπορείς να αποβάλεις μια επιθυμία για κανένα λόγο. Η επιθυμία παύει να υπάρχει όταν ο άνθρωπος φτάσει σε μια κατάσταση κατανόησης της αλήθειας που υπερβαίνει την επιθυμία. Όταν λοιπόν φτάσεις στο σημείο να κατανοήσεις βιωματικά μέσα σου ότι κάθε επαφή σου με άλλους ανθρώπους θα σου προσφέρει πολύ περισσότερες στιγμές οδύνης από ότι απόλαυσης τότε θα χάσεις και το ενδιαφέρον σου στους ανθρώπους, όπως για παράδειγμα χάνεις (πιθανώς) το ενδιαφέρον σου σε μια γυναίκα όταν καταλάβεις ότι αυτή δε σε θέλει. Δεν είναι λοιπόν ευχολόγια αυτά που γράφω, γιατί δεν σου έυχομαι να το πετύχεις αυτό, ούτε λέω ότι αυτό είναι κάποιο worthy goal για το οποίο πρέπει να προσπαθείς. Σε αυτό κάποιοι λίγοι θα φτάσουν γιατί είναι να φτάσουν και οι άλλοι όχι.

Συνεπώς η οδύνη και η επιθυμία, για μένα, και για κάμποσες έρευνες, είναι νευρολογικά σύμφυτες με το well-being μας. Γι’ αυτό δεν πιστεύω πως πρέπει στόχος μας να είναι η θεραπεία της οδύνης, όσο παράξενο κι αν ακούγεται αυτό.

Όταν αναφέρεσαι στον άνθρωπο ως είδος, τότε όλα αυτά που λες βγάζουν νόημα. Πρέπει να κάνουμε πράγματα που κάνουν το είδος μας να επιβιώσει.

Όταν αναφέρεσαι στον άνθρωπο ως άτομο, τότε καταλαβαίνεις πως κανένα πρέπει να δεν έχει νόημα στην περατή ζωή του, και ο άνθρωπος θα ακολουθήσει απλά τις επιθυμίες του. Όσοι λοιπόν έχουν την επιθυμία να θεραπεύσουν την οδύνη τους θα κατευθυνθούν προς τα εκεί.


Δεν είναι θρησκευτικά αυτά που λέω, είναι τέρμα πρακτικά πράγματα. Αν και καταλαβαίνω γιατί ακούγονται έτσι.

Αυτόματη ένωση συνεχόμενων μηνυμάτων: 19 Αυγούστου 2021

Χακερ θυμασαι οταν μιλουσαμε κατ ιδιαν και σου ειπα οτι ολα αυτα που μου λες βαση της ανθρωπινης λογικης ,συναισθηματων και νοοτροπιας δεν μπορουν να εφαρμοστουν γιατι πολυ απλα δεν μπορουν οχι μονο απο απο εμενα ,αλλα απο τον οποιοδηποτε ακομα και απο εσενα ?

Το ιδιο κανεις σε καθε σου μήνυμα .
Ακυρώνεις ολη την ανθρωποτητα και μοιραζεσαι πραγματα τα οποια ΔΕΝ μπορει κανενας ανθρωπος να τα εφαρμοσει εκτος και αν αποσυρθεις σε κανα βουνο και παριστανεις τον ερημιτη .

Δεν εχουν καμια σημασια πλεον να μιλαμε κατω απο αυτες τις βασεις .
Ειμαστε ανθρωποι με μειονεκτηματα και πλεονεκτηματα .
Ζουμε σε αυτη την κοινωνια που καποιο χερι μας εριξε και προσπαθουμε να επιβιωσουμε με ολα αυτα .

Ποιο το νοημα λοιπον ολων αυτων που εσυ καταρρίπτεις αλλα και ποιο το νοημα ολων αυτων που παρουσιαζεις εφοσον δεν μπορουν να εφαρμοστουν απο ολους εμας .

Οποτε εγω λεω να μιλαμε πλεον σαν κανονικοι ανθρωποι ,που ποναμε, θυμωνουμε, μαλωνουμε και γενικα αντιλαμβανομαστε και ζουμε στην εδω κοινωνια, στην πραγματικη ΚΑΙ ΟΧΙ στην εικονική που θα ηθελε ο καθενας μας να ζει γιατι πιστευει οτι ειναι η ιδανικη γι αυτον αλλα κατα τυχει δεν ζει σε αυτη αλλα αναμεσα σε ολους εμας που στην κυριολεξια μας ακυρωνει και σαν ανθρωπους με ονειρα και φιλοδοξιες .

Συζητηση επι των γεγονότων και την αποδοχη μια επιστημης που εχει βοηθησει ολους αυτους μπορει να γινει ?
Αν οχι ,δυστηχως δεν υπαρχει καμια περιπτωση να βγει κατι ουσιαστικο γιατι εγω σου μιλαω για μια κοινωνια που συναντω βγαίνοντας απο το σπιτι μου και εσυ μου μιλας για μια κοσμοθεωρια που νομιζεις οτι μπορει να υπαρξει ενω ειναι αδυνατων ..

Κανεις ενα πολυ μεγαλο λαθος ,δεν με μειωνεις καθολου εμενα γιατι πολυ απλα δεν υιοθετώ καθολου ολα αυτα που υποστηριζεις γιατι ειμαι 1000% σιγουρη οτι δεν μπορουν να εφαρμοστουν ..
Πως εγω λοιπον να προσβληθω απο κατι τετοιο ?Ισα εγω πιστευω οτι εσυ εισαι πλεον σε αλλο κοσμο ιδανικα πλασμενο για εσενα αλλα δεν μπορεις ομως να τον κατακτησεις γιατι δεν υπαρχει καν ..


Πολιτισμενη συζητηση γινεται απλα το να ακυρωνεις την πραγματικοτητα δεν βοηθαει γιατι αυτη ειναι η πραγματικη ζωη και οχι μεσα σε αυτα που διαβαζουμε αλλα δεν μπορουμε να τα εφαρμοσουμε .

Για εμενα λοιπον η βοηθεια που λαμβανουν ολα αυτα τα ατομα ειναι τοσο σπουδαια και εχω την τυχη να γνωριζω πολλα πλεον απο αυτα που σημερα χωρις τους ψυχολογους τους δεν θα ηταν κοντα μας .
Αυτη ειναι η μεγαλυτερη αποδειξη,ΕΜΠΡΑΚΤΗ και οχι κατι που διαβαζω σε ενα βιβλιο ή που λεει καποιος ασχετος με τον χώρο αυτο ειτε σαν ασθενης ειτε σαν ψυχολογος αλλα ειναι αδυνατον να το εφαρμοσω γιατι πολυ απλα δεν υπαρχουν .

Δεν με νοιάζει αν μπορείς να εφαρμόσεις αυτά που λέω.
Δεν με νοιάζει να σε βοηθήσω.
Δεν με νοιάζει αν τα θεωρείς ανούσια.
Δεν με νοιάζει αν θα συνεχίσουμε να συζητάμε.
Δεν με νοιάζει να βγάλω κάτι ουσιαστικό και να καταλήξουμε κάπου.

 

[Guest 896561]

Πω φτάνει πια με αυτό "νομιζουν πως τα χουν λυμενα" και "είναι παντοδύναμοι".
Κλασικές μπούρδες ενώ πραγματικά οι μόνοι που πιστεύετε πως τα χετε λυμένα είστε εσείς.

Με το "εσείς" δεν ξέρω αν αναφέρεσαι στους επαγγελματίες υγείας Χριστίνα, αλλά, αναφέρεσαι ή όχι, θα σου πω ότι προφανώς δεν είναι έτσι. Όλοι ακολουθούν εποπτείες και προσωπικές συνεδρίες, όλοι έχουν τα θέματά τους (προφανώς δηλαδή, ποιος δεν τα έχει), οι ψυχαναλυτές από την άλλη κάνουν οι ίδιοι ψυχανάλυση σαν πελάτες κ.ο.κ. Αν υπάρχει επαγγελματίας που σκέφτεται έτσι είναι γτπ...

 

[Guest 528707]

Δεν με νοιάζει αν μπορείς να εφαρμόσεις αυτά που λέω.
Δεν με νοιάζει να σε βοηθήσω.
Δεν με νοιάζει αν τα θεωρείς ανούσια.
Δεν με νοιάζει αν θα συνεχίσουμε να συζητάμε.
Δεν με νοιάζει να βγάλω κάτι ουσιαστικό και να καταλήξουμε κάπου.

Οποτε καλο μου ποιος ο λογος ολου αυτου ?
Ασε ξερω ...
Ουτε εμενα Χακερ πραγματικα εφόσον δεν μπορεις να κάνεις τετοια συζήτηση ,επι των πραγματων και οχι αυτών που διαβάζουμε ή υποστηριζουμε επειδη ανήκουμε καπου αλλου .

 

[Guest 209912]

Οποτε καλο μου ποιος ο λογος ολου αυτου ?

Ο λόγος που γράφω είναι το ότι μου αρέσει να γράφω.

 

[Guest 528707]

Ο λόγος που γράφω είναι το ότι μου αρέσει να γράφω.

Σε πολιτισμένο επίπεδο όπως προανέφερες φαντάζομαι ...
Μάλλον ακόμα είσαι πολύ μικρός για να αντιλαμβάνεσαι τι σημαίνει πολιτισμενο αγαπητέ ..

 

[Guest 209912]

Σε πολιτισμένο επίπεδο όπως προανέφερες φαντάζομαι ...

Σε ειλικρινές επίπεδο. Δεν με ενδιαφέρει διόλου αυτό που ονομάζεις πολιτισμός και επίπεδο.

 

[Guest 528707]

Σε ειλικρινές επίπεδο. Δεν με ενδιαφέρει διόλου αυτό που ονομάζεις πολιτισμός και επίπεδο.

Οπότε αναιρείς τα δικά σου λεγόμενα

 

[Guest 890013]

 

[Guest 586541]

Αν και γενικά συμφωνώ με αυτά που λες, και καταλαβαίνω από ποια σχολή σκέψης προέρχεσαι, την οποία μάλιστα σέβομαι απόλυτα, τα λες κάπως δογματικά και απόλυτα, γι’ αυτό δε νομίζω πως θα πείσεις εύκολα κάποιον(αν και είμαι σίγουρος πως θα πεις πως αυτό είναι το τελευταίο που σε νοιάζει, αν σε νοιάζει και καθόλου).

Για μένα, αυτή η αταραξία και ο εξοβελισμός των επιθυμιών είναι ευχολόγια άπιαστα, μια forced φενάκη να πείσεις τον εαυτό σου για πράγματα που αντιβαίνουν στην ίδια σου τη φύση.

Κάπου λέει ο Ντοστογιέβσκι πως αν όλα στη ζωή μας πήγαιναν έτσι ακριβώς όπως τα θέλαμε και τα είχαμε σχεδιάσει, αν είχαμε όλα όσα μας κάνουν χαρούμενους και καμία δυστυχία, θα περνούσαμε καλά για λίγο καιρό αλλά μετά θα τρελαινόμασταν. Θα αρχίζαμε να σπάμε πράγματα, απλώς και μόνο για να συμβεί κάτι αναπάντεχο. Και συμφωνώ απόλυτα μ αυτό. Φαίνεται πως είμαστε νευρολογικά σχεδιασμένοι να αναζητούμε πάντα ένα νόημα, δηλαδή να θέτουμε ένα στόχο, άρα να έχουμε επιθυμίες, η κατάκτηση των οποίων καταξιώνεται και νοηματοδοτείται ακριβώς επειδή δεν φτάνουμε σ αυτό το στόχο αυτόματα, αλλά μέσα από δυσκολίες που συνεπάγονται οδύνη.

Συνεπώς η οδύνη και η επιθυμία, για μένα, και για κάμποσες έρευνες, είναι νευρολογικά σύμφυτες με το well-being μας. Γι’ αυτό δεν πιστεύω πως πρέπει στόχος μας να είναι η θεραπεία της οδύνης, όσο παράξενο κι αν ακούγεται αυτό.

Μπορείς φυσικά να αντιτείνεις ότι αυτά τα λέω γιατί σκέφτομαι μέσα σε ένα κλειστό πλαίσιο που μου έχει επιβληθεί από την κοινωνία, ώστε να δεχτώ τον πόνο ως αναπόφευκτο, ή ότι η αταραξία δεν χρειάζεται να είναι σύμφωνη με την ανθρώπινη φύση, για να έχει αξία, αλλά ακριβώς το ότι είναι αντίθετη με τη φυσή της δίνει αξία, γιατί ψάχνουμε μια μετα-φυσική, υπερβατική νοηματοδότηση που θα μας οδηγήσει στην ολοκλήρωση. Αλλά, τουλάχιστον προς το παρόν, δε συμφωνώ με αυτά, μου φαίνονται πολύ θρησκειολογικά, κατ’ ουσίαν άρνηση της ζωής και εν τέλει άπιαστο όνειρο.

Μπορείς να παραθέσεις τις έρευνες στις οποίες αναφέρεσαι;

Οι ψυχολογικές έρευνες δεν διενεργούνται σε ετερογενή και στατιστικώς αποδεκτά (μεγάλα) δείγματα; Ο hack3r και άτομα με αντιλήψεις ταυτιζόμενες με τις δικές του -συνεπώς και άτομα που διενεργούν μία ζωή που υπαγορεύεται από αυτές- συναντώνται εξαιρετικά σπάνια στον γενικό πληθυσμό. Θέλω να πω δηλαδή ότι λόγω του επηρεασμού του ψυχισμού από τις αντιλήψεις, άτομα σαν και αυτόν βιώνουν μία αρκετά διαφορετική πραγματικότητα και ως εκ τούτου, το να βγάλουμε πορίσματα για το well-being τους δια των πορισμάτων εκείνων των ερευνών θα συνιστούσε μία μορφή ατελούς επαγωγής που ενδεχομένως να μας οδηγήσει σε λανθασμένα συμπεράσματα.

Από εκεί και πέρα διαφωνώ (ως τώρα) ως προς το ότι ο Επικουριανισμός (μάλλον αυτόν εννοείς και εσύ) συνιστά φενάκη, παρότι δεν με βρίσκει πλήρως σύμφωνο. Η αχαλίνωτη αναζήτηση της αλήθειας οδηγεί στον πλήρη αγνωστικισμό (εδώ πάμε πιο πολύ προς τους Πυρώννειους), απελευθερώνοντας από τις συμβατικές έγνοιες και άγχη σε τεράστιο βαθμό. Ο εξοβελισμός των καταναγκασμών που επιβάλλει το κοινωνικό φαντασιακό -αν και αδύνατο να διενεργηθεί πλήρως- φαίνεται να απελευθερώνει. Και εμπειρικά παρατηρείται πως τα περισσότερα άγχη που βιώνουμε έχουν ως αιτία τον φόβο μη συμμόρφωσης με τα θέλω του Υπερεγώ μας. Εξαιρετικά δύσκολο έως και αδύνατο να απαντηθεί το εάν μπορούμε πράγματι να θέσουμε δικούς μας στόχους (και εν γένει να πρωτοτυπήσουμε) ή αν έχουμε την ψευδαίσθηση ότι τους καθορίζουμε εμείς. Ίσως είναι δυνατό να θέσουμε ακόμα και στόχους όπου η διαδικασία που ακολουθήθηκε ως την επίτευξή τους ή ακόμα και η αποτυχία επίτευξής τους να μην προκαλούν οδύνη, όντας καθαρά προσωπικοί και πρωτότυποι.

 

[ilias90]

«Γιατί μπορεί κανείς να πέσει θύμα της καταληψίας, αν δεν αντιληφθεί εγκαίρως το γιατί κατακυριεύτηκε. Χρειάζεται να αναρωτιέται κανείς: Γιατί με κατακυρίευσε αυτή η ιδέα; Τι σημαίνει αυτή σε σχέση με τον εαυτό μου; Μια μέτρια αμφιβολία σαν κι αυτή μπορεί να μας γλυτώσει από το να χτυπήσουμε κατακέφαλα σε κάποια ιδέα και να χαθούμε για πάντα»

Καρλ Γκούσταβ Γιουνγκ, στον επικήδειο λόγο του για τον Σίγκουντ Φρόιντ.