Οι βουλευτές είναι αντιπρόσωποι του έθνους, όχι των ψηφοφόρων τους(αρ.51 παρ.2 Συντ.).
Περαιτέρω, στο αρ.60 παρ.1 Συντ. προβλέπεται ότι έχουν απεριόριστο το δικαίωμα γνώμης και ψήφου κατά συνείδηση. Με λίγα λόγια, ένας προεκλογικά νεοφιλελεύθερος υποψήφιος βουλευτής, μπορεί, αφότου εκλεγεί, να ασπαστεί πλήρως τον ορθόδοξο μαρξισμό και να ψηφίζει αναλόγως, χωρίς να έχει νομική υποχρέωση να παραιτηθεί. Συνταγματικά, λοιπόν, οι Έλληνες βουλευτές λαμβάνουν τη λεγόμενη ελεύθερη ή αντιπροσωπευτική εντολή, η οποία αποκλείει τη δέσμευσή τους από οπουδήποτε και αν προέρχεται(το αντίθετο είναι η επιτακτική εντολή, που ισχύει -αν δεν κάνω λάθος- στην Ελβετία).
Συνεπώς, αυτά που υποστηρίζει ο εικονιζόμενος είναι εντελώς αβάσιμα νομικά(και φυσικά βλακώδη, φαντάσου να μπορούσε ο καθένας να ανακαλεί τους βουλευτές λολζ).
Αν η κυβέρνηση χάσει τη δεδηλωμένη, δηλαδή μείνει με λιγότερους από 151 βουλευτές, τότε ο ΠτΔ την απαλάσσει από τα καθήκοντά της(αρ.38 παρ.1 εδ.β´). Παλιά, πριν το 1986, ο ίδιος ο ΠτΔ είχε τη δυνατότητα να διαλύσει τη Βουλή και να ρίξει την κυβέρνηση εάν «αύτη ευρίσκεται εν προφανεί δυσαρμονία προς το λαϊκόν αίσθημα». Με λίγα λόγια, μπορούσε να τη ρίξει και αυθαίρετα. Αυτό ωστόσο θεωρήθηκε αδικαιολόγητη υπερεξουσία για ένα διακοσμητικό αξίωμα, οπότε το ΠΑΣΟΚ το εξάλειψε με την αναθεώρηση του ‘86. Συνεπώς, ο μόνος τρόπος πλέον για να απαλλαγεί μια κυβέρνηση από τα καθήκοντά της(δλδ να πέσει) είναι είτε με το να χάσει τη δεδηλωμένη, είτε με το να παραιτηθεί, είτε με το να παρέλθει η τετραετία της.
