Η ραπ, παρότι δεν την ακούω, πιστεύω πως αντιπροσωπεύει μία συγκεκριμένη κουλτούρα και πως σε κάθε περίπτωση έχει να περάσει συγκεκριμένα μηνύματα και να εκθέσει τον τρόπο ζωής ορισμένων ομάδων. Υπάρχουν ραπ τραγούδια των οποίων οι στίχοι είναι απίστευτα προσεγμένοι και έχουν συνοχή. Τυχαίνει να ακούσω μερικά και να πω "πωπω, τι έγραψε ο άνθρωπος, μπράβο".
Σε αντιδιαστολή βέβαια με τη ραπ έχουμε την τραπ! Αποδίδω την τεράστια απήχηση που γνωρίζει ίσως στον "πιασάρικο" ρυθμό που έχουν και στη "χορευτικότητά" (δικιά μου λέξη αλλά καταλαβαίνετε τι εννοώ). Δε μπορώ να δεχτώ ότι υπάρχουν άνθρωποι, μικρά παιδιά (βλέπω 10-12 χρονών παιδιά με τα ηχεία να τραγουδάνε έχω chains money και τις ρίχνω όλες με τα διαμάντια μου) που εμπνέονται από τους στίχους της. Προωθούν και λάθος πρότυπα, λ.χ. "τρέχω με χίλια χιλιόμετρα την ώρα", αγιοποιούν τον υλικό ευδαιμονισμό και το κυνήγι του χρήματος.
Για να απαντήσω στο ερώτημά σου: η ραπ ναι, αντιπροσωπεύει κατά τη γνώμη μου τη ζωή ορισμένων ανθρώπων και έχει να πει κάτι, η τραπ παρουσιάζει έναν κόσμο ανύπαρκτο, είναι εντελώς εκτός πραγματικότητας και δεν ταυτίζονται με τις καταστάσεις που περιγράφονται στα κομμάτια αυτά ούτε η ζωή των δημιουργών τους ούτε των ακροατών τους. Αποτελούν μία επίδειξη άνευ αντικρίσματος.
Υ.Γ.: Για να κάνω και την αυτοκριτική μου, με έχω βρει να ακούω τραπ κομμάτι και να μου αρέσει ο ρυθμός του, παρότι από μέσα μου λέω "τι ακούω ο άνθρωπος τώρα;". Σε πάρτυ θα διασκεδάσω με κάποια από αυτά τα κομμάτια. Πρέπει βέβαια ακούγοντάς τα και βλέποντας τα βίντεο κλιπ τους, να καθιστούμε απολύτως διακριτά τα όρια της πραγματικότητας και του πλασματικού κόσμου και να μη μιμούμαστε αυτά που ακούμε/βλέπουμε.
