Όταν μίλησα για όρια εννοούσα συναισθηματικά όρια.
Αυτο για εμενα δεν εχει διαφορα γιατι νομιζω πανε πακετακι αυτα τα δυο γι αυτο και το γενικευσα
Το οτι μπορεί κάποιος να θέλει να απομακρυνθεί - απομονωθεί για λίγο δε με πειράζει. Απλά ακούω κάποιες φορές για λεγόμενους φίλους που λένε "δε συζητάω με τον τάδε φίλο μου τα προσωπικά μας, μιλάμε μόνο για γενικά θέματα" και απορώ, τότε τί τον λες φίλο σου; Όταν δεν μπορείς να του πεις τα ενδόμυχα της ψυχής σου; Όταν δεν γνωρίζει προσωπικά πράγματα για σένα; Απλά για να πείτε άρες μάρες; Μην τον λες φίλο τότε, πες τον γνωστό που βγαίνετε μαζί για καφέ. Με πειράζει που καταχρώνται την ιερή έννοια της φιλίας με αυτόν τον τρόπο.
Φιλος ειναι μια γενικη εννοια ή την εχουμε γενικευση εμεις πλεον ,εφοσον ολο αυτο που μου φωτογραφιζεις αυτη την στιγμη εγω ας πουμε θα το χαρακτηριζα αδελφικό (αδελφικος φιλος ) ή ειναι κολλητός μου ,οχι ενας κοινος φιλος μου ή ενας γνωστος .
Η φιλία για να μπορεί να υπάρξει θα πρέπει να είναι αμφίδρομη,αλλιως πως θα ειναι δυνατη.
Μονο οταν δίνεις και παιρνεις θεωρειται φιλια ?
Τωρα αν καποιος θελει να εχει ενα μετρο και να θεωρει φιλο του μονο οταν λαμβανει οτι ακριβως δινει ειναι αλλο κομματι ,προσωπικο θα ελεγα και εκει δεν εχει να κανει με το κοινο αποτελεσμα .
Οπως ειπε και ο Αριστοφανης η φιλια ειναι μια αρετη και μαλιστα και ο ιδιος εχει γραψει ουκ ολιγες θεωρειες για το εύρος αυτης και τι περιλαμβανει ή με τι ειναι συνυφασμνενη ..
Ποσοι αδελφικοι ή κολλητοί μπορουν να χωρεσουν στην ζωη ενος ανθρωπου ?
Ενας το πολυ δυο για εμενα, γιατι εκ των πραγματων δεν μπορεις να εχεις παραπανω ..
Οι υπολοιποι ειναι φιλοι που ειτε με ορισαμενους θα βγεις γιατι εχεις διαθεση να γελασεις και να περασεις καλα ,να ξελαμπικαρεις που λεμε και με αλλους θα βγεις για να κανεις μια πιο εξειδικευμένη συζητηση που μπορει να αφορα θεματα τις δουλεια σου ή και οτιδήποτε αλλο ..
Φιλοι σου μπορει να θεωρηθουν και αυτοι που ανηκουν σε ενα συγκεκριμένο συλλογο και βρισκεσται μονο ομαδικα,κανετε ωραιες εκδρομες και περνατε πολυ καλα συζητωντας για πολυ καθορισμενα πραγματα .
Μα η ζωή η ίδια έχει συναισθηματικές δυσκολίες. Για την ακρίβεια περνάμε πολύ μεγαλύτερο διάστημα ως δυστυχείς και πιεσμένοι ψυχολογικά παρά ευτυχισμένοι. Γιατί φοβόμαστε λοιπόν τόσο πολύ την ψυχολογική πίεση;
Μηπως πρεπει πρωτα να ξεκιναμε στην ζωη μας να ξεχωριζουμε και να τοποθετουμε σε επιπεδα τον ορο φιλια και αυτους που την αντιπροσωπευουν καθε φορα, ωστε να ειμαστε πολυ πιο συνειδητοποιημενοι τι μπορουμε να περιμενουμε απο καθε επιπεδο -φίλο ?
Τωρα η ψυχολογικη πιεση δεν ειναι συννεφιασμένη με την παραγωγή των αντίστοιχων ορμονών που μας προκαλουν τον φοβο και τον πανικο ?
Το αγνωστο που μπορει να μας φερει ολο αυτο δεν προκαλει φοβο ?
Αν δεν μπορώ να είμαι εκεί με κάποιον να του συμπαρασταθώ και εκείνος εμένα, ποιος ο λόγος να υπάρχει ο φίλος αυτός; Μόνο για τις ευχάριστες στιγμές;
Ναι! γιατι θα τον εχεις τοποθετησει στο αντιστοιχο ειπεδο φιλου και ολο αυτο θα το αναζητησεις σε ενα αλλο επιπεδο που εκει νομιζω να βρεις ενα το πολυ δυο ατομα στην ζωη σου .
Απο εκει θα τα αναζητησεις ολα αυτα .