Τυχαίνει να διάβασα το συγκεκριμένο άρθρο στην έντυπη μορφή τής εφημερίδας(εκεί μάλιστα είναι αρκετά πιο εκτενές) και με έβαλε σε σκέψεις.
Μου φαίνεται απλουστευτικό και αντιφατικό.
Απλουστευτικό διότι προσπαθεί να νομιμοποιήσει ηθικά το υπάρχον σύστημα με αντιπαραβολή του προγενέστερου. Αυτό όμως δεν το κάνει ηθικό, το κάνει απλώς ηθικότερο(παίρνω κάποιες γενικά αποδεκτές αξιωματικές αρχές ως προς την ηθική για χάρη της συζήτησης).
Ουσιαστικά, κατακρίνει το φεουδαρχικό σύστημα, που χαρακτηρίζεται από παγιωμένη ιεραρχία, η οποία βασίζεται στη γέννηση, και άρα - γι’ αυτόν - το υπάρχον σύστημα της ελεύθερης αγοράς με τυπική ισότητα ευκαιριών είναι καλό. Η σύγκριση ομως το κάνει απλώς καλύτερο. Έχουν προταθεί άλλα συστήματα, τα οποία υπογραμμίζουν τις αυθαιρεσίες του υπάρχοντος και τονίζουν την ηθική του χωλότητα. Πχ, η αξιοκρατική θεωρία υποστηρίζει μια ελεύθερη αγορά με ακριβοδίκαιη ισότητα ευκαιριών.
Πιο ριζοσπαστικός από όλους, ο Ρωλς παρατηρεί πως και οι τρεις παραπάνω θεωρίες(φεουδαρχική, ελευθεριακή, αξιοκρατική) βασίζουν τη νομή των μεριδίων σε παράγοντες που είναι τυχαίοι και αυθαίρετοι από ηθική άποψη - σε τυχαίες περιστάσεις της καταγωγής ή σε κοινωνικά και οικονομικά πλεονεκτήματα ή σε φυσικά ταλέντα και ικανότητες.
Δεν υποστηρίζω απαραίτητα κάποια από τις παραπάνω απόψεις, απλώς θέλω να δείξω ότι το άρθρο είναι πολύ επιφανειακό και στηρίζεται σε μια απλοϊκή σύγκριση.
Δεύτερον, είναι αντιφατικό, διότι, ενώ υιοθετεί την ωφελιμιστική θεωρία για τους ceo(βελτιώνουν το γενικό βιοτικό επίπεδο, δημιουργούν δουλειές κλπ, άρα αξίζουν ηθικά την αμοιβή τους), φαίνεται να χλευάζει τον Μέσι και τον Ρονάλντο, των οποίων η προσφορά είναι απλώς «να κάνουν εκατοντάδες χιλιάδες φιλάθλους να αλαλάζουν και να φέρνουν εισπράξεις στην ομάδα τους» ! Κι όμως, αν υιοθετήσουμε ακριβώς την ωφελιμιστική μέθοδο που ξεδιπλώνει για να εξαγιάσει τις αμοιβές των ceo, τότε θα νομιμοποιήσουμε ηθικά και τις αμοιβές των ποδοσφαιριστών, διότι αυξάνουν τη γενική ευημερία δημιουργώντας θέσεις εργασίες σε παγκόσμια κλίμακα, πολλαπλάσιες από εκείνες που δημιουργεί ένας τυπικός ceo(από συντηρητές γηπέδων, καντίνες γύρω από αυτά, μπουτίκ με αναμνηστικά, τάπες και αυτοκόλλητα μέχρι εφημερίδες, δημοσιογράφους, bloggers, youtubers κλπ.
Βέβαια, ο αρθρογράφος είναι σύμβουλος επιχειρήσεων οπότε είναι λογικό να τρέφει μια μεγαλύτερη συμπάθεια προς τις εταιρείες και τους συμβούλους της. Ωστόσο, οι θέσεις του είναι συναισθηματικές, στηριζόμενες σε αντιπαραβολή με κάτι χειρότερο, επιφανειακές, γιατί δεν εξετάζουν τις σύγχρονες θεωρίες περί δικαιοσύνης και αντιφατικές, γιατί αντιμετωπίζουν με ανόμοιο τρόπο ποιοτικά όμοιες καταστάσεις.
