Έχω αρχίσει να το αποδέχομαι πλέον, περιμένω πότε θα δω θετικό τεστ!
Το επιβεβαιώνω κι εγώ ως μαθητής Γ' Λυκείου.
Από χθες λόγω της αβεβαιότητας και για την υπόλοιπη εβδομάδα κάνουμε διαδικτυακά μαθήματα στο φροντιστήριο. Η διάθεση όλων μας είναι ιδιαίτερα αρνητική διότι είναι σαν να βλέπουμε το "φάντασμα" της τηλεκπαίδευσης να επιστρέφει.
Από την άλλη, και αναφερόμενος ειδικά σε αυτό το κομμάτι:
θέλω να σας πω ότι
δυστυχώς η υπευθυνότητα είναι σε έλλειψη. Για να σας δώσω να καταλάβετε, ένας συμμαθητής μου που κάθεται ακριβώς από πίσω μου (με μηδενικές αποστάσεις ανάμεσα στα θρανία, κάνουμε μάθημα σε λυόμενα) βρίσκει ξεκαρδιστικό να κατεβάζει τη μάσκα του εν ώρα μαθήματος και να βήχει σαν να έχει τσιγαρόβηχα μετά από τριάντα χρόνια καπνίσματος δύο πακέτων την ημέρα. Κάνω τα παράπονά μου δίχως αποτέλεσμα, πώς να νιώσω μετά ασφάλεια; Και κυρίως πώς να εμπιστευτώ αυτόν και άλλους με την ίδια νοοτροπία ότι κάνουν τα σελφ τεστ;
Επίσης εφόσον μιλάμε για μία τόσο μεταδοτική Όμικρον, και εφόσον ο
Τζανάκης είπε ότι 1 στους 7 κάτω των 20 είναι ενεργό κρούσμα, ας το κάνουμε εικόνα. Έχουμε μία τάξη 20 παιδιών, τα 3 παιδιά έχουν κορωνοϊό και περιμένουμε αυτό να ανιχνευθεί μέσω των σελφ τεστ τα οποία γίνονται από τους μισούς, και αυτά τα λίγα που γίνονται δεν είναι αξιόπιστα. Οπότε ας είμαστε αισιόδοξοι κι ας πούμε ότι τα 2 ανιχνεύονται, άρα 1 έρχεται με κορωνοϊό στο σχολείο με τη λογική "έλα ρε μου βγήκε αρνητικό το τεστ, ένα κρύωμα είναι" (κι αυτό αν έχει συμπτώματα). Το παιδί αυτό μεταδίδει για μέρες, πόσοι θα κολλήσουν άραγε; Και αν κολλήσουν 7-8 εν τέλει, το τμήμα δε θα κλείσει, γιατί δε θα φτάσουμε ποτέ το 50%+1! Έτσι μπορεί ο καθένας να παινεύεται ότι δεν κλείνουν τμήματα, είναι σαφώς δύσκολο να κολλήσουν οι 11 από τους 20. Στο σχολείο μου πριν κλείσουμε ένα τμήμα λειτουργούσε κανονικά με 8 κρούσματα.
Επαναλαμβάνω ότι αυτό που θέλω κι εγώ και η συντριπτική πλειοψηφία των συμμαθητών μου είναι
ανοιχτά σχολεία, τα μέτρα που ελήφθησαν όμως είναι σαφές σε όλους ότι δεν επαρκούν. Δε λέω να διπλασιάσουν τους καθηγητές και τις αίθουσες, στη φάση που βρισκόμαστε είναι τουλάχιστον ουτοπικό. Ας επιβάλουν για παράδειγμα ένα ράπιντ και δύο σελφ την εβδομάδα, σε διαφορετικές μέρες για κάθε βαθμίδα ώστε να μπορούν να εξυπηρετηθούν. Όχι γιατί τα ράπιντ έχουν καμία τρομερή αξιοπιστία, αλλά να ξέρουμε τουλάχιστον ότι γίνονται όντως!
Με συγχωρείτε για την πολυλογία, αλλά είμαι πραγματικά ανήσυχος για το πως θα εξελιχθεί η κατάσταση. Μακάρι να βγω απαισιόδοξος και να τα λέει καλά η κυρία Κεραμέως!