Σε μία (ενδεχομένως και υπερβολικά) ευρύτερη ανάλυση, αλλά όσο γίνεται αντικειμενική, ουδέτερη και λιγότερο φορτισμένη από οποιαδήποτε πλευρά, θεωρώ ότι αυτό που ονομάζουμε «δυτικός πολιτισμός» ζει εδώ και πολλά χρόνια μια μακρά παρακμή.
Αυτό μπορείς να το δεις παντού, από τις τέχνες, το σύστημα ηθικής, τον άκρατο παρτακισμό, τον άνευ ορίων υλισμό και υπερκαταναλωτισμό, την οικονομία, τις παντός είδους κρίσεις (πλέον έχει γίνει καραμέλα η ίδια η έννοια, ακόμα δεν τελειώσαμε από την υγειονομική και ψάχνουμε την καινούρια, την περιβαλλοντική) και τις καταστρεπτικές επιπτώσεις αυτών στην ψυχολογία και το συλλογικό ασυνείδητο του δυτικού ανθρώπου. Δεν υπάρχει πια ρομαντισμός, έχουν τελειώσει/στερέψει οι ιδέες, τα ιδανικά, έχει επικρατήσει παντού το μαύρο σύννεφο του νιχιλισμού.
Και την αρχή του τέλους για την αλλαγή στον κόσμο την έφερε ο κόβιντ, εξ Ανατολάς. Από Κίνα μεριά μας ήρθε ο Κόβιντ, από Ρωσία (με σύμμαχο την Κίνα) μας έρχονται τα καινούρια, τώρα. Δεν το πάω συνωμοσιολογικά (μπορεί να φαίνεται έτσι), αλλά, μιας και μου αρέσουν οι συμβολισμοί, βλέπω την «Ανατολή» μιας νέας εποχής, μεσοπρόθεσμα ή μακροπρόθεσμα.
Αυτές ήταν κάποιες γραφικές σκέψεις μου, συνεχίστε κανονικά τα του πολέμου.