Τα τελευταία 2-3 χρόνια έχω αρχίσει και εισάγω στη ζωή μου την έννοια του μινιμαλισμού.
Στο πατρικό μου σπίτι υπάρχει μεγάλη συσσώρευση αντικειμένων , αποτέλεσμα του ότι δεν πετάμε εύκολα πράγματα.
Εγώ με τον καιρό προσπάθησα να λύσω αυτό το "συναισθηματικό" δέσιμο με άχρηστα αντικείμενα και ακολουθώ τη σκέψη "κουβαλάω κάτι σε κάθε μετακόμιση που το έχω 10 χρόνια και δεν το έχω χρησιμοποιήσει ποτέ. Άρα είναι άχρηστο. Άρα το πετάω"
Είδα ότι είναι πραγματικά δύσκολο, αλλά γίνεται πιο εύκολο όταν ξεκινάς πετώντας πραγματικά άχρηστα αντικείμενα όπως παλιά στυλό σε μολυβοθήκες, παλιά περιοδικά, σκισμένα ρούχα που δεν χαρίζονται.
Επίσης προσπαθώ να κάνω πιο συνειδητές αγορές κι όχι τόσο αυθόρμητες κάνοντας ερωτήσεις στον εαυτό μου "το έχεις όντως ανάγκη αυτή τη στιγμή;"
Θεωρώ ότι οι γονείς μου μεγάλωσαν σε χρόνια που όντως στερήθηκαν πολλά κι ένιωθαν την ανάγκη να αγοράσουν, να έχουν πολύ από πολλά και να συσσωρεύουν.
Εμένα από την άλλη τα πολλά αντικείμενα κι η ακαταστασία που φέρνουν πάντα με έπνιγαν.
Ποια η άποψη σας κι η εμπειρία σας πάνω στο θέμα Μινιμαλισμός;