Θεωρώ, πως έρωτας μπορεί να υπάρχει συναισθηματικά εξ' αποστάσεως, αλλά σχέση no! Μιλάω εμπειρικά...
Κι εγώ μιλάω εμπειρικά και σου λέω ότι υπάρχει και σχέση κι έρωτας και τα πάντα. Δεδομένου ότι έχω τη διπλάσια ηλικία από σένα, μην βιάζεσαι να μιλήσεις τόσο απόλυτα...εμπειρικά!
Ότι και να λέτε,είναι μια αποτυχία.Χάσιμο χρόνου.
Για γάμο μιλάς αγαπητή μου; Μάλλον σε λάθος θέμα βρισκόμαστε...


Μην προεξοφλείς λοιπόν. Έχω δει μεγαλύτερες αποτυχίες από κοντά...
...σωστά, σωστά..., ότι θα παραμείνει ο άλλος πιστός ας πούμε...?
Και αν είσαι από κοντά, τι θα του κάνεις, χειροπέδες θα του περάσεις; Η πιστότητα έχει να κάνει με τη νοοτροπία του καθενός και με τα αισθήματα που τρέφει για τον άλλο. Το ότι έχει κάποιος την ευκαιρία να το κάνει, δεν σημαίνει ότι θα το κάνει κιόλας. Επίσης, το ότι δεν έχει τη δυνατότητα επειδή εσύ είσαι κοντά και τον "αστυνομεύεις", δεν σημαίνει ότι θα σου είναι πιστός στην πορεία. Σε τελική ανάλυση, τι σε νοιάζει αν δεν το μάθεις;
....μεχρι καποιος απο τους δυο κουραστει και νοιωσει οτι θελει να εχει τον ανθρωπο του οχι απλα "διπλα" του, αλλα κυριολεκτικα κοντα του....καθε μερα, καθε στιγμη......
Μπορει στην αρχη να ισχυει το "ματια που δε βλεπονται πιο πολυ αγαπιουνται"....αλλα μετα απο ενα διαστημα..ισχυει το "ματια που δε βλεπονται γρηγορα λησμονιουνται"....
Ή ότι βρέθηκαν άλλα μάτια να μας μαγέψουν και ψάχνουμε για δικαιολογίες. Αυτό συμβαίνει σ' όλες τις σχέσεις, όχι μόνο στις εξ αποστάσεως...
Είναι πολύ ωραία μια τέτοια σχέση. Πολύ ταξίδι, ρομαντισμός, αποχαιρετισμοί στο σταθμό, καθημερινά τηλέφωνα. Η έλλειψη εξιλεώνει τη σχέση. Η απόσταση την εξιδανικεύει. Η αναμονή φουντώνει τα αισθήματα και τα...ζωώδη ένστικτα. Έχεις και το κεφάλι σου ήσυχο για κάποιες μέρες, κάνεις και τις δουλειές σου χωρίς γκρίνια, θαύμα δηλαδή. Αρκεί να έχεις τη δυνατότητα να συναντιέσαι τακτικά, αλλά κι αυτό είναι θέμα θέλησης (και χρηματικής φυσικά ευχέρειας), όπως και θέμα αντικειμενικής απόστασης. Το έχω πει κάποια μέρα, ότι όταν θα περάσουν τα χρόνια, αυτή η περίοδος θα καταγραφεί ως "χρυσή εποχή" της σχέσης. Εκείνη η στιγμή της συνάντησης στο σταθμό...μμμ, ανεπανάληπτη! Δεν είναι ποτέ ίδιες δύο φορές. Αν τ' άτομα ταιριάζουν, ούτε ο θάνατος μπορεί να τα χωρίσει, ξαναβρίσκονται και σ' επόμενες ζωές.