Ωραίο το θέμα σου.Για εμένα παίζει ρόλο η παιδική ηλικία ως ένα βαθμό ναι.Αν έχεις ζήσει σε ένα περιβάλλον στο οποίοι οι δικοί σου άνθρωποι είναι μόνιμα αγχωμένοι και αυτό στο μεταφέρουν είτε άμεσα είτε έμμεσα,τότε κι εσύ μαθαίνεις να λειτουργείς έτσι και να αγχώνεσαι με το παραμικρό.
Προσωπικά όταν αγχωνομαι και έχω στρες,περνάω πάρα μα πάρα πολύ δύσκολα.Δε μπορώ να κοιμηθώ καλές τις νύχτες,ξυπνάω με κακή διάθεση,γίνομαι αναβλητική,δε μπορώ να συγκεντρωθώ με τίποτα,με πιάνουν τρέμουλο κτλ,δε μπορώ να φάω κτλ.Στη καραντίνα από το άγχος είχα φτάσει 39 κιλά.
Όλο αυτό θέλει γενικά μπόλικο έλεγχο και προσπάθεια ώστε να μπορέσεις να το ρυθμίσεις.Για εμένα καλό είναι να ζητάμε και τη βοήθεια του ειδικού καμιά φορά.Δεν είναι ωραίο να ζούμε και νιώθουμε έτσι.