Έλεγα να κόψω το e-steki αλλά είδα αυτό το thread και δεν μπόρεσα να κρατηθώ.
Ρεαλιστικά μιλώντας, πιστεύω ότι μετά θάνατον δεν ξαναγεννιόμαστε ή μεταφερόμαστε σε μια άλλη πνευματική κατάσταση. Όλα αυτά, μαζί με οποιαδήποτε παρόμοια θεωρία, μου φαίνονται αρκετά ουτοπικά και, πιθανότατα, ο σκοπός για τον οποίον έχουν δημιουργηθεί είναι να ικανοποιούν την ανάγκη του ανθρώπου να "μείνει ζωντανός" όσο το δυνατό περισσότερο γίνεται ή όσο του το επιτρέπει η φαντασία του.
Γι' αυτό, όσο νιχιλιστικό ή πεσιμιστικό κι αν ακούγεται, το σενάριο που φαντάζει για μένα το πιο λογικό είναι το ότι, όταν αφήσουμε την τελευταία μας πνοή στη Γη, μπαίνουμε σε μια κατάσταση λήθης/κενού, η οποία είναι ίδια με αυτή που βρισκόμασταν πριν γεννηθούμε. Απλώς, τη δεύτερη φορά, απομένει και το σώμα μας, το οποίο αποτελεί μία αδιάσειστη απόδειξη της ύπαρξής μας.
Επέτρεψέ μου να πω τα εξής:
Νομίζω ότι είναι δίχως νόημα να αποδώσουμε χαρακτηρισμούς "πιο λογικό" και άλλα παρόμοια για την οποιαδήποτε θεολογική θεώρηση που εξετάζει την ζωή μετά το θάνατο. Δηλαδή να αποδώσουμε κατά κάποιον τρόπο πιθανότητες. Και αυτό γιατί τα ερωτήματα αυτά από την φύση τους δεν μπορούν να εξεταστούν μέσα από τα δεδομένα που μας παρέχονται στο "υλικό" κόσμο. Η επιστήμη αυτόν εξετάζει και η δική μας νόηση είναι μέρος αυτού του κόσμου. Εύκολα μπορεί να ισχυριστεί κανείς ότι είναι φύσει αδύνατον να προσεγγίσουμε ουσιαστικά αυτά τα ερωτήματα γιατί αποτελούμε μέρους του "υλικού" κόσμου, θα έπρεπε να βρεθούμε εκτός αυτού για να το κάνουμε. Θέλω να πω δηλαδή ότι το να πω ότι "99% δεν υπάρχει ζωή μετά τον θάνατο" βγάζει νόημα αν θεωρήσουμε ότι η αντίληψή μας είναι επαρκής για να προσεγγίσει κάθε ερώτημα που τίθεται από μέρους μας. Κάτι που είναι αυθαίρετο και εμπειρικά φαίνεται να μην ισχύει.
Πραγματικά με βάση τα αισθητηριακά μας δεδομένα είναι δόκιμο να ισχυριστούμε ότι δεν υπάρχουν αποδείξεις ότι υπάρχει θεός και αξιοποιώντας τα πορίσματα της σύγχρονης φυσικής να το πάμε ένα βήμα πιο πέρα λέγοντας ότι από το Big Bang δημιουργήθηκε ο κόσμος, ακυρώνοντας πολλές θρησκείες (τουλάχιστον παίρνοντας τις γραφές τους κυριολεκτικά). Ή βασιζόμενοι στην σύγχρονη ψυχιατρική-ψυχολογία
να αποδώσουμε στις θρησκευτικές εμπειρίες (θαύματα κλπ) αίτια μη-υπερφυσικά. Αν και πάντα θα υπάρχουν αμφιβολίες, ιδιαιτέρως δόκιμες.
Ερωτήσεις του στυλ "υπάρχει θεός;" ή "υπάρχει μετά θάνατον ζωή;" δεν έχουν και πολύ αξία εφόσον δεν μπορούν de facto να προσεγγιστούν, είναι ερωτήματα χωρίς δυνατότητα επιβεβαίωσης ή διάψευσης.
Ο άνθρωπος για να διασκεδάσει τον φόβο του έχει φτιάξει έναν ανθρωπόμορφο θεό με παραλλαγές, έναν, δυο, δώδεκα, τον ονομάζει και τον φαντάζεται ανάλογα τα έθιμα της περιοχής (βλ., ινδουισμός, θεότητες να ευλογούν τους ορυζώνες επειδή οι άνθρωποι με αυτά βιοπορίζονταν) έτσι όπως είχε πει ένας αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος της Κάτω Ιταλίας κατά την Ελληνιστική περίοδο, ότι και τα ζώα αν μπορούσαν να μας πουν σε μια ανθρώπινη γλώσσα πως φαντάζονται το θεό τους, θα τον απεικόνιζαν με μορφή κάποιου ζώου δηλαδή ο ελέφαντας, θα προσκυνούσε έναν θεό με μορφή ελέφαντα. Αρκετά πρωτοποριακή άποψη αν σκεφτούμε ότι ξεκινούσε η χρονική παρακμή του δωδεκάθεου με τις νέες θεότητες από την Ανατολή μετά τις ανακαλύψεις του Μ.Αλεξάνδρου (και τις νέες αντιλήψεις περί βασιλιάδων που λατρεύονταν ως τοπικοί θεοί) σε βαθμό που οδηγήθηκαν στην ολική παρακμή μέσα στην ανθρώπινη ζωή και την φιλοσοφική αναζήτηση του ενός και μοναδικού θεού με την έλευση του Απόστολου Παύλου στην Στοά του Αττάλου στην παλαιά Αθηναϊκή Αγορά.
Δεν είναι ψέμα ότι η θρησκεία οδηγεί στην επιστημονική παρακμή και εν γένει αυτή της σκέψης. Βέβαια η θρησκεία των Αρχαίων σε αυτόν τον τομέα ήταν κατά πολύ ανώτερη από τον Χριστιανισμό. Δεν υπήρχε αυτή η φοβική στάση μπροστά στους θεούς και ήταν και πιο "αποδοτικές" οι αξίες που προωθούνταν.
Τα τελευταία 15-20 χρόνια με αποκορύφωμα την τελευταία δεκαετία έχει αρχίσει ο αθεϊσμός/αγνωστικισμός σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής (όχι μόνο ως προς την θρησκευτική) να κερδίζει πολύ έδαφος μεταξύ των νέων γενεών. Κατά την γνώμη μου αυτό προήλθε από την μαζική εισαγωγή της επιστημονικής αρχής "δεν έχω στοιχεία, δεν μπορώ να βγάλω συμπέρασμα" και εν γένει την προώθηση της επιστήμης, εξαιτίας της τεράστιας αύξησης των ατόμων που λαμβάνουν πανεπιστημιακή μόρφωση και της φιλελευθεροποίησης του εκπαιδευτικού συστήματος, αφού λόγω της τεχνολογικής εξέλιξης άλλαξαν οι απαιτήσεις που θα έπρεπε να έχουν οι εργαζόμενοι, η μετάβαση από τον εργάτη, στον κάτοχο πανεπιστημιακών διπλωμάτων χειριστή των μηχανών με ένα επίπεδο κριτικής ικανότητας. Ως απόρροια των παράπανω έχει αλλάξει και ο κινηματογράφος, η τηλεόραση, κλπ, με αποτέλεσμα να έχουμε και από εκεί προώθηση εκείνων των αξιών.
Το μεγάλο ερώτημα είναι αν θα μπορέσουν να επιβιώσουν οι όποιες ελευθερίες έχουμε τώρα, ή αν θα πάμε σε άλλα μοντέλα απολυταρχικής διοίκησης. Και αυτό γιατί η αμφισβήτηση των πάντων μπορεί να οδηγήσει σε υποβάθμιση των νόμων, των αρχών της κοινωνίας από τα άτομα κυρίως (μέσα από μία νιχιλιστική οπτική της ηθικής). Να πάμε ολοταχώς προς πλήρη ζουγκλοποίηση, με αποτέλεσμα να αναδυθούν ή απολυταρχικές δομές για να συγκρατηθεί η κατάσταση τύπου χούντας ή να πάμε στον άκρατο φιλελευθερισμό (που απολυταρχισμός είναι και αυτός επί της ουσίας). Γιατί οι παγιωμένες ηθικές και ιδιαίτερα οι θρησκευτικές αντιλήψεις έχουν την ικανότητα να συγκρατούν άτομα από την διενέργεια αντικοινωνικών πράξεων. Το θέμα είναι τι θα συμβεί όταν αυτές θα κλονιστούν μαζικά. Και η ώρα να συμβεί δεν θα αργήσει καθόλου, που ήδη έχει συμβεί σε μεγάλο βαθμό (παράδειγμα η μουσική τραπ).
Δεν έχω ουδεμία σχέση με τον συντηρητισμό και άλλα παρόμοια, απλά αναρωτιέμαι τι θα συμβεί στο μέλλον.
